Berk Bekgöz@BerkBekgoz
🇪🇸 Yayında da bahsettiğim gibi; İspanyol basınında turnuva başlamadan önce Luis de la Fuente’nin “hemen en yüksek vitese çıkmayacağız, turnuva ilerledikçe ritmimizi artıracağız” şeklinde bir yaklaşımı konuşuluyordu. Turnuva boyunca sahaya yansıyan da tam olarak buydu. İspanya birçok maçta oyunu kontrol ederek, enerjisini doğru dağıtarak ilerledi ve fiziksel zirvesini finale sakladı. En fazla efor vermesi gereken maçta ise hem taktiksel hem de fiziksel olarak turnuvanın en üst seviyesine çıktı.
Şu ana kadar yalnızca 1 gol yemelerinin temel nedeni de buydu. İspanya yıllardır sahip olduğu 10+ pas sekanslarıyla rakibi ikinci bölgeye hapseden yerleşik oyun kültürünü yine kusursuz uyguladı. Topa o kadar uzun süre sahip olup oyunu rakip yarı sahaya yerleştiriyorlar ki, rakip takım top kazansa bile geçiş yapacak alan ve zamanı bulamıyor. Bu artık tek maçlık bir plan değil; yıllardır inşa edilen İspanyol milli takım ekolünün en önemli parçası.
Maç özelinde ise en dikkat çeken noktalardan biri, turnuva boyunca beklenen seviyeye çıkamayan Lamine Yamal & Pedro Porro kanadının ilk kez bu kadar etkili işlemesiydi. İspanya normalde hücum ağırlığını Baena - Cucurella tarafına yığan bir takım görüntüsü verirken, finalde tamamen ters bir plan uyguladı. Hedef doğrudan Lucas Digne’nin savunma zaaflarını kullanmaktı. Bu tercihle birlikte Barcola sürekli geriye koşmak zorunda kaldı ve Fransa’nın geçiş tehditlerinden biri daha başlamadan törpülendi.
Deschamps da kendi alışkanlığının dışına çıkmak zorunda kaldı. Turnuva boyunca Doue ve Barcola arasında sürekli rotasyon yaparak fiziksel tazelik sağlayan Fransız teknik adam, finalde bu dengeyi bozunca hem savunmada hem de pres organizasyonunda ekstra problemler yaşadı. İspanya özellikle sağ kanatta oluşturduğu sayısal üstünlüklerle Fransa’nın sol tarafını sürekli karar vermeye zorladı.
Pozisyon haritaları da bunu net şekilde doğruluyor. İspanya’nın ortalama yerleşiminde Pedro Porro’nun neredeyse kanat oyuncusu gibi yükseldiği, Yamal’ın ise çizgiye basmak yerine iç koridora yaklaşarak üçgenler oluşturduğu görülüyor. Bu sayede Porro dış koridoru kullanırken Yamal içte pas bağlantısı kurdu ve Fransa’nın savunma bloğu sürekli yatay genişlemek zorunda kaldı.
Öte yandan İspanya’nın oyununda dikkat çeken başka bir denge daha vardı. Eğer bir kanattan bindirmeler üzerine hücum kuruyorlarsa, diğer tarafta tamamen teknik pas oyununa dönüyorlar. Yani aynı anda iki kanatta da aynı profili kullanmıyorlar. Bir taraf genişlik ve koşu tehdidi üretirken, diğer taraf kısa paslarla oyunu sakinleştiriyor. Kadro profilleri buna çok uygun; teknik kalite çok yüksek ama aynı zamanda pozisyon bilgisi kuvvetli, fiziksel olarak disiplinli oyuncular sayesinde iki farklı oyunu aynı anda oynayabiliyorlar.
Merkezde ise De la Fuente’nin en büyük hamlesi rol değişimleriydi. Kağıt üzerinde santrfor görünen Oyarzabal sürekli geriye gelip bağlantı oyuncusuna dönüştü; adeta bir 9.5 gibi oynadı. Buna karşılık Dani Olmo ceza sahasına yaptığı koşularla zaman zaman gerçek santrfor rolünü üstlendi. Ortalama pozisyon haritasında da Olmo’nun ileri yerleşimi, Oyarzabal’ın ise merkeze ve pas istasyonlarına yaklaşması bunu doğruluyor. Fransa’nın stoperleri sürekli “kiminle çıkacağız?” ikilemine sürüklendi; orta saha oyuncuları ise Olmo’nun koşularını takip etmekte gecikti.
Sonuç olarak final sadece teknik kaliteyle değil, turnuva boyunca planlanan fiziksel yüklemenin de kazanıldığı bir maç oldu. De la Fuente takımı erken zirveye çıkarmadı; en kritik gecede hem fiziksel hem taktiksel olarak en güçlü versiyonunu sahaya sürdü. Sağ kanattaki plan değişikliği, Digne’nin hedef alınması, Olmo-Oyarzabal rol değişimi ve topa sahip olarak Fransa’yı ikinci bölgede boğan pas oyunu birleşince İspanya finali tamamen kontrol eden taraf oldu. Bu yüzden 2-0’lık skor sadece maçın sonucu değil, turnuva boyunca adım adım inşa edilen planın doğal karşılığıydı. Fransa için büyük hayal kırıklığı..
