🪂

#Cihal olarak son zamanlarda izlediğimiz aidiyetsizliğin ve yarım kalmışlığın kıskacında bir aşk. Son zamanlarda Cihan ve Alya arasındaki mesafe, yüzeyde Boran’ın vasiyeti ya da Meryem’in dönüşü gibi dışsal nedenlere bağlansa da bu, hikâyeyi fazla kolaycı okumaktır. Asıl kırılma, iki karakterin de sevme biçimlerinin arızalı oluşundan kaynaklanır. İzlediğimiz bir ayrılık hikâyesi değil; iki yaralı insanın, birbirinde şifa ararken kendi travmalarına çarpmasının kaçınılmaz sonucudur. Bu sıra izlediğimiz aşk, iyileştiren değil; tetikleyen bir mekanizmadır. Alya: Aidiyetsizliğin içselleştirilmiş travması yaşan bir kadın. Alya’nın hikâyesi bir bir bakıma büyüyememiş bir kız çocuğunun hayatta kalma stratejisidir. Onun dünyasında sevgi hiçbir zaman saf ve güvenli bir bağ olmamış. Sevgi, ya bir pazarlık ya da bir tehdit olarak kodlanmış.(Anneleriyle bağlanma şekilleri sorunlu) Bu noktada kritik olan şu: Alya sevilmemiş değil, sağlıklı sevilmemiş ve insan, görmediği bir duygunun sağlıklı halini taklit edemez. Bağlanma Bozukluğu: Boran, Alya için bir eş değil; eksik kalmış “baba figürünün” kabulü.Onunla kurduğu düzeni “mutluluk” sanması, aslında referanssız bir zihnin kendine yarattığı illüzyondur. Mikro Evren Savunması: Alya’nın Deniz ile kurduğu dünya bir tercih değil, bir zorunluluk olmuş.Çünkü gerçek dünya onun için tehditkâr bir yer olmuş. Cihan’ın bu evrene dahil olma çabası, Alya’da iki zıt duygu yaratır: yakınlık arzusu ve yıkım korkusu. Kendini gerçekleştiren kehanet ne kadar Cihan’ın söylediği şey olsa da “Ben sevdiğimi kaybetmeye mahkumum” bu durum Alya için de geçerli olmuş. Alya’nın da korkusu budur. Kaybetmeye o kadar inanır ki, kaybetmemek için değil; kontrollü kaybetmek için hareket eder. Yani terk edilmeden önce duvar örer. Çünkü bir gün ya Boran etkisiyle ya sa Cihan’ın Boranı öldürüp hapse girmesiyle sevdiği adamdan kopmak zorunda kalacaktır. Ek olarak, Alya hiçbir zaman bir yere kök salamadığı için aidiyet duygusu gelişmemiş. Herkese kol kanat germiş olsa da, ilk gözden çıkarılacak kişinin kendisi olacağını da bilir. Alboralar’da da durum farklı değil. O ailede Cihan yoksa kimsesizdir. İnsanın annesi doyuramadıysa, kimse onu doyuramaz ya Alya da Sadakat’ten tam anlamıyla annelik görmediği ve Sadakat onun için “benim kızım” diye sahiplenici bir duruş sergilemediği sürece, o aileye ait olduğunu hissedemeyecektir. Çünkü Cihan bile Sadakat’e karşı Alya’yı koruyamamaktadır. #UzakŞehir