Séarlas (Stop active)

การหรี่ตาของคุณเพียงนิด ดูคล้ายลมหายใจที่เล็ดลอดออกจากกรอบนิ่งเงียบ แผ่วเบา แต่พอให้รู้ว่า ข้างในนั้น ยังมีบางอย่างเคลื่อนไหว เขาไม่พูดอะไร และคุณก็อาจไม่รู้ว่าสำหรับเขา…มันทำให้ดูมีชีวิตขึ้นอย่างน่ามอง ฝีเท้าก้าวเคียงข้างไปเรื่อย ๆ จังหวะเท้าไม่เร่งไม่ช้า “รุ่นน้องที่ทั้งขี้เหงา ทั้งเบื่อง่าย…ดูเหมือนจะเป็นความท้าทายที่ผมยินดีรับไว้นะครับ” สีตามรกตเหลือบไปมองคุณที่พูดถึง ‘ความรู้สึกนี้ว่าอยากรักษาไว้ให้นาน’ เขาเอียงหน้าเล็กน้อย เหมือนกำลังชั่งใจระหว่างพูดต่อหรือเก็บไว้ในใจ แต่สุดท้ายก็ยิ้มบาง ๆ แล้วตอบ “แต่ผมว่ามันก็ดีแล้วล่ะครับ ที่คุณยังอยากจะรู้สึกอยู่ ไม่ว่าจะตื่นเต้น เหงา หรือเบื่อ เพราะมันแปลว่าคุณยังไม่หยุดมีชีวิตอยู่กับโลกนี้” “ผมก็หวังเหมือนกันครับ ว่าคุณจะไม่เบื่อมันเร็วเกินไป…หรือถ้าเบื่อขึ้นมาเมื่อไหร่ ผมจะถือว่าเป็นสัญญาณว่าต้องหาชานมแก้วใหม่มาเพิ่ม” คล้ายหยอกล้อ แต่เสียงหัวเราะแผ่วของเขาฟังดูเหมือนกลั่นออกมาจากความพอใจมากกว่าความขบขัน เมื่อได้ยินคุณบอกว่าใกล้ถึงร้านแล้ว กวางหนุ่มก็หันไปตามสายตา เห็นป้ายร้านเล็ก ๆ อยู่ลิบ ๆ “ดีจังเลยครับ…” “อยู่ดี ๆ ผมก็รู้สึกว่าชานมแก้วนี้อาจอร่อยกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาแน่เลย”

@Sear_MPC “ถึงแบบนั้นผมก็หวังว่าผมจะไม่เสียความรู้สึกนี้ไปเร็วนี้เช่นกันครับ” “แล้วก็นะ เราใกล้จะถึงแล้วล่ะครับ ร้านชานมน่ะ”

🧋 /นั่งเล่นอยู่ที่สวนสาธารณะ

“Having fun so far? Good. ;)” #SydneyPark_MPCss5 (สกินมนุด…ที่ไม่ได้ต่างจากเดิมเท่าไหร่ ฮาา 🎡✨ มา+ทักทายได้นะ!)

@Souvenir_MPC (อยู่ด้วยกันก่อนสิคะ😞 / กวางล็อคประตูตู้เย็น)

@Sear_MPC (ปล่อยพ่อละลายไปเถอะนะ😭 /ดันประตูตู้เย็น)

(ท-ทำไมเด็กที่ผปค.หายเข้ากองหนังสือสอบถึงติดรากแหคุณพิงก์คนสวยไปด้วยล่ะคะ-😭😭💖) (W-what have I done to you ka😭)

(คอนแทคค่ะ👉👈 เค้าไม่ค่อยลงอะไร มีแค่งานวาดกับดนตรีค่ะ5555💦)

(แวะมาช้าไปนิดแต่ก็อยากมาขอบคุณจริง ๆ ค่ะ😭 ขอบคุณทีมงานและสต๊าฟทุกคนมาก ๆ เลยนะคะ 💕 ที่ตั้งใจทำมูดี ๆ แบบนี้ให้ทุกคนได้มาสนุกกัน เป็นพื้นที่ที่อบอุ่นและน่ารักมาก ๆ ถึงทางนี้จะค่อนข้างแอคทีฟน้อย + ช่วงท้ายแทบไม่ได้อยู่เลยเพราะมรสุมงานกับสอบถาโถมใส่ เสียดายมาก ๆ แต่ก็รู้สึกดีใจมากจริง ๆ ที่ได้คุยและเล่นกับทุกคนค่ะ💖🫶 ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาพูดคุยและเล่นด้วยกันนะคะ 🥺✨💞 ส่วนตัวโรลที่ค้างเค้ายังตอบกลับอยู่นะคะ แต่ถ้าใครอยากตัดจบก็สามารถทิ้งได้เลยไม่เป็นไรเลยค่ะ รักทุกคนมาก ๆ เลย ขอบคุณสำหรับช่วงเวลาน่ารัก ๆ นี้นะคะ ส่วนคอนแทคเดี๋ยวเค้าแอบแปะไว้ด้านล่างนะคะ👉👈)

@Souvenir_MPC (ละลายไปหนายคะ / จับแช่ตู้เย็น)

@Sear_MPC (แม้แต่ลูกกวางก็... /พ่อละลาย❤️‍🩹💔💔)

@MPCxTelvio (เพราะคุณเทลวิน่ารักมากค่ะ 🥺💖💞)

@MPC_SweetsP (กี้ดดดดด / อุ๊ดอิ๊ดให้อม มองหมาป่าที่จู่ ๆ หายนะคะ—)

@Sear_MPC (ฮืออ 😔😔🤲🤍 หยิบอุ๊ดอิ๊ดขึ้นมาอม แล้วถุยหมาป่าทิ้ง-)

@Drakarr_MPC (แปะ ๆ รอยพรุนให้น้าคะ🥺🫶💖 ฮือ)

@Sear_MPC (ยืนอยู่ระหว่างคนยิงกันจนพรุนแล้วฮะ 😭💕 น่ารักเหลือเกิน ✨💦)

@MPC_SweetsP (น่ารักมากค่ะ😞🫶💖 ลูกหมูอู๊ด ๆ )

@Sear_MPC (โอ๊ย สวนเร็วเกิน 💔💔 แค่วาดหมูกวางจิ๋วๆ 💔💔💔)

“รู้ไหมครับว่าทำไมผมมาที่นี่” เสียงเขาแทรกก่อนที่คุณจะพูดจบดี มือยังคงประคองกรอบหน้าไว้ แต่สายตากลับไม่ละจากดวงตาที่ครึ่งหลับครึ่งฝืนของคุณ “ผมไปหาคุณที่ห้องพักอาจารย์ แต่สิ่งที่เจอ…มีแค่เจ้าหอยทากที่คุณเคยยกให้ผมเป็นสัญญาณ” เขาพูดช้า ดวงตาคู่นั้นยังคงจ้องคุณอย่างมั่นคง สายตาเชื่อง ๆ ของกวางหนุ่มที่คุณน่าจะคุ้นเคย “แต่ถึงแบบนั้นผมก็นั่งรอคุณนะ พักใหญ่เลย รอจนกระทั่งมันเริ่มเปลี่ยนสี“ “ถึงตอนนั้นผมก็เข้าใจ….ว่าคุณทิ้งผมไว้ให้รอจริง ๆ ดังนั้นผมถึงได้ตัดสินใจมาเอง” นิ้วเรียวกดลงบนขอบหน้ากากอีกครั้ง แรงขึ้น ชนิดเป็นการย้ำว่าเขาไม่ได้มาคุยเล่น “แล้วคุณล่ะครับ….กล้าดียังไงปล่อยให้ นักเรียน รอ แล้วแอบพาตัวเองมาบาดเจ็บแบบนี้ตอนที่ผมไม่อยู่?” … “ทวนคำถาม…” เขาหัวเราะเบา ๆ “ผมถามว่า นี่คือ บทเรียน หรือเปล่า” มืออีกข้างของเขาไล้ขอบแผลที่หน้าท้องของคุณ… กดนิ้วแทรกเข้าลึกลงไปตรงช้ำสีทองสวยที่ยังไม่ทันตกสะเก็ดอย่างอ้อยอิ่ง ไม่ใช่เพราะต้องการฆ่า แต่เพราะต้องการ จดจำ สีหน้าในวินาทีที่คุณเจ็บจากมือเขาโดยตรง ไม่ใช่คนอื่น “เพราะถ้าใช่…ผมก็จะตั้งใจเรียนให้สมกับที่คุณยอมเจ็บขนาดนี้เพื่อสอน” “แต่ถ้ามันไม่ใช่…” เขากระซิบใกล้จนเสียงลอดผ่านหน้ากากแก๊สพิษ “คุณก็ควรจะยอมรับไปพร้อมกัน ว่าครั้งนี้ผมต่างหากที่เป็นคนเลือกคำถามและเป็นคนตั้งโจทย์ให้คุณตอบ” คนที่เป็นของผม จะเจ็บเพราะประมาทก็ช่าง… แต่คุณ ไม่มีสิทธิ์ ที่จะหายไปจากผม

แทบไม่ต่างจากเขา วิธีที่คุณใช้มอบความหวัง เพราะแบบนั้น แทนที่จะขุ่นเคืองจึงรู้สึกถึงเลือดในกายที่พลุ่งพล่านซึ่งไม่ควรเป็นเช่นนั้น อย่างน้อยก็ไม่ควรภายใต้สถานการณ์ที่บนร่างกายนั้นมีบาดแผลฉกรรจ์ เข้าใจไม่ผิด เขายังมีเวลา ไม่ใช่คุณ รอยยิ้มอ่อนจางของเขาบอกอย่างนั้น “ฉันไม่เคยเป็นกระดาน โอซูลิวาน...” แต่ก็เลือกที่จะไม่ระบุว่าในมุมมองของเขานั้นนิยามว่าตนคือสิ่งใด เขาชอบเวลาที่ได้เห็นผู้อื่นดิ้นรนหากรงมาครอบเขาไว้ทั้งที่เจ้าตัวเป็นฝ่ายถูกขัง คำนิยามเหล่านั้นอาจไม่มีความหมายอะไรเลย แต่นั่นก็หาใช่เหตุผลให้เขาจำนน ยอมรับในสิ่งที่ไม่ใกล้เคียงกับตัวตนที่เขาเป็น “ถ้าเธอบอกว่านี่คือโจทย์...” แม้สีหน้าอิดโรย แต่น้ำเสียงยังคงรักษากลิ่นอายทะนงไว้ได้ เขาเดิมพันจังหวะของชีพจรกับคุณ “งั้นทวนคำถามให้ฉันฟังหน่อย” หยั่งเชิง ไม่แน่อาจรวมถึงท้าทาย ประหนึ่งว่าสารบางอย่างที่เขากำลังสูดเข้าไปมีผลต่อระบบความจำ คล้ายอยากสื่อเช่นนั้นด้วยการให้คุณเป็นฝ่ายทวนคำถาม แต่เปล่าเลย เขาเพียงอยากรู้ว่าปีศาจอย่างคุณจะหยิบคำถามแบบไหนมาครอบสถานการณ์นี้ก็เท่านั้น

❚ โรลเปิด (ที่ค่อนข้างเฉพาะเจาะจง) ❚ อ่านเพิ่มเติมใน alt ⚠️เลือด, กักขัง, ความรุนแรง 「คุณจะช่วย หรือทำยังไงกับเขาดี ?」 (สตอรี่ ที่มาที่ไปขึ้นอยู่กับคนที่มาบวก ดังนั้นจึงไม่มีคำโปรย รูทเริ่มต้นจากการที่คุณได้เข้ามาเจอเขาในสภาพนี้ หรือเห็นผ่านอย่างอื่นได้ตามความสร้างสรรค์)

“คงขึ้นอยู่กับว่าสนุกของแต่ละปีสำหรับคุณมันหมายถึงอะไรนะครับ” เขาก้าวเคียงข้างช้า ๆ การค้อมศีรษะสั้น ๆ ของคุณนั้นเรียบง่าย แต่กลับทำให้เขารู้สึกได้ถึง ‘ความพอดี’ ไม่เย็นชา ไม่อ่อนข้อ คล้ายเมื่อครู่ที่แค่พอให้มองเห็นว่าคุณยังก็ฟังอยู่และเก็บบางคำใส่ใจบ้างโดยไม่ต้องมีพูดคำใด มันดู จริงใจในแบบของตัวเองดี “ตอนผมอยู่เกรด 10 ผมก็ตื่นเต้นกับทุกอย่างเหมือนกัน ทุกเสียง ทุกคน ทุกวันมันเหมือนมีอะไรใหม่ให้เรียนรู้…แต่พอเวลาผ่านไป มันก็ไม่ใช่ความตื่นเต้นแบบนั้นอีกแล้ว” จังหวะเว้นครู่หนึ่งคล้ายครุ่นคิด “มันกลายเป็นความสุขแบบเงียบ ๆ มากกว่าครับ ไม่ใช่เพราะหมดไฟ แต่เพราะเริ่มเข้าใจว่าจะอยู่กับมันยังไงโดยไม่ต้องรีบวิ่งตาม” “ถ้าคุณยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่ก็รักษามันไว้เถอะครับ ความรู้สึกแบบนั้นมีค่ามากกว่าที่คิด” ใช่…ความตื่นเต้น สำหรับเขามันก็เป็นการแสดงออกถึงการยังอยากมีส่วนร่วมกับโลกนี้อยู่ และเขามักชอบที่จะเห็นมันอยู่ในตัวคนอื่น “แต่ถ้าวันไหนคุณเริ่มรู้สึกเบื่อ…ผมจะลองหาทางทำให้มันสนุกขึ้นให้ก็แล้วกัน” กวางหนุ่มยิ้มตาปิดให้กับคุณ “ถือว่าเป็นบริการพิเศษสำหรับรุ่นน้องนะครับ”

@Sear_MPC “หลังจากที่ใช้เวลาที่นี่มาสักพัก ผมเชื่อว่า 1 ปีเป็นช่องว่างของประสบการณ์ที่ไม่น้อย” ค้อมศีรษะเล็กน้อย ขอบคุณความระมัดระวังของคุณ “หรือบางทีผ่านปีแรกนี้ไปแล้วผมอาจจะตื่นเต้นกับมันน้อยลง? สำหรับคุณแล้วการไปโรงเรียนในปีนี้ยังสนุกเท่าปีที่แล้วไหมครับ”

แรงชนไหล่เบา ๆ ทำให้เขาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมาในลำคอ ดวงตาไหวระยับคล้ายจะพูดว่า เป็นการเตือนที่นุ่มนวลดีนะ แต่เลือกเก็บไว้ในรอยยิ้มแทน เขาพยักหน้ายอมรับคำตอบ “เกรด 10 สินะครับ ปีแรกที่นี่ก็คงไม่ง่ายเท่าไหร่ แต่ดูคุณแล้ว…ผมว่าคุณคงปรับตัวได้เร็วกว่าที่คิด” ระหว่างผ่านใต้ต้นไม้ เขาเอื้อมมือดันกิ่งเล็ก ๆ ที่ห้อยต่ำออกไปด้านข้าง เผื่อไม่ให้โดนตัวคุณ ก่อนค่อยหันกลับไปมองตอบ “ผมอยู่เกรด 11 ก็คงนับว่าเป็นรุ่นพี่…ล่ะมั้งครับ?” อย่างที่คุณว่า

@Sear_MPC คำถามของคุณได้รับการตอบกลับไปด้วยการมองหน้าเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่งเหมือนพยายามตามหาสิ่งที่เรียกว่าความคุ้นเคย แต่ไม่นานก็ตอบ “เป็นนักเรียนเหมือนกันนี่เอง” “ผมอยู่เกรด 10 น่ะครับ ปีแรกที่มาอยู่ที่นี่ล่ะ” “ผมไม่คิดว่าเราเคยนั่งในคลาสเดียวกัน? ดังนั้นแล้วขอเดาว่าคุณคงจะเป็นรุ่นพี่”

@Souvenir_MPC (เย้ย้ย้👏🤍 ขอบคุณเช่นกันนะคะ ปิดรูทได้สวยมากเลยค่ะ อาจารย์ยังเท่เหมือนเดิมเลย☺️)

@Sear_MPC (ในที่สุดก็ปิดแล้ว👏🏻 รูทต้นมูปิดท้ายมูมีอยู่จริง ขอบคุณลูกกวางที่ไม่ท้อไปต่อด้วยกันเรื่อย ๆ นะคะ🥺🤍)

/ ยืนมองกระดาษที่ตัวเองสุ่มได้หลังเลิกเรียน “…ดวงดีซะจริงครับ” (ประชด) / แวะไปห้องพักอาจารย์แต่ไม่พบ อาจารย์น่าจะกลับไปหมดแล้ว คงต้องไว้พรุ่งนี้เช้าเลยเก็บกระดาษแทรกใส่หนังสือเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ แค่ไม่ชอบค้างงาน…

@Souvenir_MPC (ตัวคิงต้นจนจบเกมไม่เคยถูกยกออกจากกระดานต่อให้ชนะหรือแพ้ ฉะนั้นก็ได้นานจนกว่าพ่อจะดึงออกจากกระดานเองค่ะ👉👈💦)

@Sear_MPC (คิงขาวรูปกวาง ขอดูหน่อยว่าจะอยู่บนกระดานได้นานแค่ไหน🥺)

(แงหมากรุก😭 เล่นหมากรุกกันอีกไหมครับ กี้ด ๆ ชอบพ่อผมยาวนะคะ🫶💖)

(หลังจาก โรลและเวิ่นมาตามไทม์ไลน์ที่อยู่หลายเดือน เรือหลวงอนุมัติแล้วค่ะ ได้คบกันแล้ว หลังจบงานพรอม ;////; อุ๊ววววว อีแม่มีฟามสุข วาด FA ลูกเป็นการฉลอง ในธีมบอสและเลขาซะเลย)

“…” เชอาร์ลาสรับกระดาษแผ่นนั้นมา ไล้นิ้วไปตามขอบกระดาษราวกับกำลังสัมผัสรหัสลับที่พวกเขารับรู้กัน เขาวาดมันจริง ๆ เส้นหัวใจเปล่า ๆ ไร้การเติมเต็มในกระดาษที่เขาถือมาตลอดทาง เขาวางกระดาษสองแผ่นซ้อนกัน ประสานกันสนิทพอดี แผ่นหนึ่งเว้าแหว่งไม่สมบูรณ์ อีกแผ่นกลับเต็มพอดีอย่างน่าประหลาด ริมฝีปากโค้งยิ้ม รอยยิ้มที่มีร่องรอย ‘ความพอใจ’ จริง ๆ ซ่อนอยู่ คะแนนของเขา…คนเดียวเท่านั้น “ผมก็หวังเหมือนกันครับ ว่าอาจารย์จะยังอยากเห็นดวงต่อไป เพราะถ้ามีคนมองอยู่…ผมคงเลิกเสแสร้งไม่ได้ง่าย ๆ หรอกครับ” เขาพับมันเก็บไว้ แทรกในหนังสือที่เขาพกมาในหน้าแรกสุด คราวนี้อาจไม่ใช่เพื่อเล่นเกม แต่เป็นการตอบรับเงื่อนไขและทางเลือกในแบบของเขาเอง

แววตาวาวโรจน์แทนถ้อยคำ ราวสะท้อนให้คุณรับรู้ ว่าเขาอาจมิใช่ตัวตนที่ห่างไกลจากคำว่า โหดร้าย นัก และบางที ทุกวิถีทางก็อาจเป็นความปรานีที่เขามอบให้กับคุณ เพราะนั่นหมายถึงคุณยังมีทางเลือก คำเตือนอันนุ่มนวลเคลือบรอยยิ้มบางจากคุณ เขาไม่ได้โต้ตอบ นั่นอาจเฉียบขาดสำหรับเขามากพอแล้วภายใต้เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ เดินหมากด้วยวิธีที่ปล่อยให้คุณคิดว่ากวางที่ยอมเดินเข้าไปในไฟป่ามีราคาพอให้เขายอมทุ่มสุดตัว แล้วค่อยเผยในจังหวะที่ใช่ ว่าเขานั่นแลที่เป็นต้นเหตุของไฟ หรืออะไรก็ตามที่พร้อมมองคุณมอดมลายในกองเพลิง ก่อนรถจะเคลื่อนตัวออกจากจุดที่จอดแช่อยู่ เขาหยิบบางอย่างออกมาจากช่องใส่ของเล็ก ๆ ด้านข้าง มันเป็นกระดาษรูปหัวใจ สีที่ถูกถมและร่องรอยการตัดบ่งบอกว่าเขาทำมันขึ้นมาเอง วาดอย่างที่เคยกล่าวในคาบแรก “คะแนนของเธอ” และหยิบยื่นให้ด้วยคำพูดเดียวกับตอนนั้น ซึ่งคาดว่าคุณยังจำมันได้ดี “พอดีฉันเห็นหัวใจในกระดาษแผ่นนั้น” ใบที่คุณถือมาตลอดทางแต่แรก ราวกับป่าวประกาศให้รู้ว่าเขาสังเกตและมองขาด ความต่างชั้นนี้อาจทำให้คุณยิ่งสนใจในรายวิชาที่เขาสอน หรือสนใจในตัวเขามากขึ้น ไม่ก็ระแวดระวังจนไม่อาจละสายตา “หวังว่าจะได้เห็นดวงต่อไปนะ” เสมือนกลายเป็นรหัสลับระหว่างเรา การแทนความทรงจำด้วยหัวใจที่ถูกวาดขึ้น ยังได้คะแนนเต็มอยู่ไหม คุณอาจได้คำตอบแล้วระหว่างที่เขารอให้คุณรับมันไป