Serra

Alın size organik hayat… (tekte yiyedebilirdim , neyse ki ikimiz de şanslıyız )

Köy kahvaltısı için köyüme geldim, bunlar da ekstraları..

Arkadaşımla, çekirdek çitleyerek bütün problemleri çözmeye çalıştığımız ortam.

“..Kime, nereye varayım da ev sanayım bu fani dünyayı..”

Geçen gün sahilde “kovadaki tutulmuş balığın yerinde biz de olabilirdik” dedim diye arkadaşımdan azar yedim. Haklı çünkü fazla empati ruh bunaltıyor.

Neye üzüldüğünü anlatamamak, daha kötüsü anlatsan da anlayacak birini bulamamak.

Farkettim de ben sadece mutsuzken Twitter’a giriyorum.. Burası benim eğlence alanım değil de dert ortağım gibi.

Annem köyden bu güzellikleri göndermiş, şifadır.

İçi içine sığmayınca nereye gidiyordu insan..

Bazı şeylerin bitmesi, yüklerinden kurtulmuşsun gibi hafiflemiş hissettirir..

Güzel şeyler çok yakın hissediyorum.

Tiramisu yapmaya gidiyorum, şans dileyin çünkü ilk olacak..

Uyumadan önce kafamda filler tepiniyordu, gitmişler çok şükür

Üst üste iki gün nöbet tutmanın vücutta yarattığı tahribatı bilir misin?

“En güzel günlerimiz henüz yaşamadıklarımız, ve nisan gibi taze, ve umut gibi büyük..”

Suskunluk bazen en uzun cümledir..

Bir kaç gündür hastaydım, moral olsun diye arkadaşımın oğlu (7) bana çiçek almak istemiş, ben senin o masum ,sevgi dolu kalbini♥️

Kurumaya yüz tutan ekinlere, can veren nisan yağmuru gibi birdenbire gel..

“Dışardan hiç yol gitmemişim gibi duruyor, ama içimden üç yüz elli kilometre koştum.”

Müzik dinleyerek yürüyüş yapıyorum ve şarkı sözlerini tweet atmamak için zor tutuyorum kendimi..