nil

با اینترنت عاریه‌ای وصل شدم که بگویم دارند ما را به بهانه «شرایط جنگی» و با اعدام و زندان و بیکاری و سرکوب و احضار، در خاموشی کامل می‌کشند. ما هیچ صدایی نداریم و داریم زنده به گور می‌شویم. خاک بر دهانتان اگر جز این بگویید و بنویسید.

این نقد را خطاب به همه اردوگاه زیرساختی، چپ، اصلاح طلبانه و غالبا جمهوری خواه می‌نویسم و امیدوارم اگر مرضی در حمایت از رژیم وجود ندارد سبب گفتگو شود. این متن آرش عزیزی در ظاهر مسوولانه و میانه‌رو نوشته شده، اما از نظر تحلیلی چند ضعف جدی دارد: مفهوم‌ها را جابه‌جا می‌کند، خطرها را نامتقارن می‌بیند و در نهایت به جای سیاست اپوزیسیونی، به نوعی اپوزیسیونِ مشروط به بقای ساختار توتالیتر فاشیستی می‌رسد. به هر قیمتی در اینجا یک دام لفظی است. عبارت «من خواهان کنار رفتن جمهوری اسلامی به هر قیمتی نیستم» از نظر اخلاقی جذاب است، اما از نظر سیاسی مبهم و تا حدی فریبنده است. هیچ نیروی جدی نمی‌گوید ایران باید «به هر قیمتی» ویران شود تا رژیم برود. مسأله واقعی این است: هزینه‌ی ماندن جمهوری اسلامی چیست؟ وقتی نویسنده می‌گوید «عدم ویرانی ایران برایم مهم‌تر از هر حکومتی است»، گویی ویرانی ایران فقط از مسیر سقوط رژیم ممکن است، نه از مسیر تداوم آن. اینجا یک جابه‌جایی مهم رخ می‌دهد. جمهوری اسلامی خودش یکی از بزرگ‌ترین ماشین‌های ویرانی ایران است: از اقتصاد و محیط زیست تا سرمایه اجتماعی، امنیت ملی، مهاجرت نخبگان، فرسایش نهادها، سرکوب، جنگ‌سازی و تخریب امکان زندگی عادی. پس پرسش دقیق‌تر: آیا بقای جمهوری اسلامی شکل کم‌هزینه‌تری از ویرانی است، یا خودِ ویرانیِ تدریجی و سازمان‌یافته است؟ متن آرش عزیزی از این پرسش فرار می‌کند. متن میان گذار دموکراتیک و اصلاح درون‌ ساختاری تمایز نمی‌گذارد. بند دوم می‌گوید گذار دموکراتیک می‌تواند از طریق مجلس مؤسسان و نظام جدید باشد، یا از طریق «تقویت نهادهای انتخابی کنونی مثل مجلس و ریاست‌جمهوری و الغای ولایت فقیه». در جمهوری اسلامی، مجلس و ریاست‌جمهوری نهادهای انتخابی به معنای دموکراتیک نیستند. این‌ها نهادهای مسخ و غربال‌شده، تابع، محدود و مشروط هستند. شورای نگهبان، سپاه، بیت رهبری، دستگاه امنیتی، قوه قضاییه و شبکه‌های اقتصادی-ایدئولوژیک، فضای سیاست را از پیش مهندسی می‌کنند. بنابراین گفتنِ «تقویت نهادهای انتخابی کنونی» بدون توضیح درباره‌ی ساز و کار حذف نظارت استصوابی، انحلال ولایت فقیه، مهار سپاه، استقلال قوه قضاییه و آزادی احزاب، بیشتر شبیه آرزوست تا راهبرد عملیاتی. الغای ولایت فقیه از درون جمهوری اسلامی، عملاً الغای ستون فقرات جمهوری اسلامی است. اگر چنین چیزی ممکن باشد، دیگر بحث اصلاح نیست؛ بحث تغییر رژیم با زبان نرم‌تر است. متن این تناقض را پنهان می‌کند. نویسنده می‌خواهد هم بگوید نظام باید دموکراتیک شود، هم راهی را باز بگذارد که همان نظام با کمی تغییر، ادامه پیدا کند. این همان منطقه خاکستری اصلاح‌طلبانه است: نه شهامت اعلام پایان ساختار را دارد، نه توان دفاع نظری از تداوم آن را. «اصلاح‌طلبانی که تلاش واقعی کنند» یک فرضیه بی‌پشتوانه است. متن می‌گوید از اصلاح‌طلبانی که در این راستا تلاش واقعی کنند پشتیبانی می‌کنیم. پرسش این است: بعد از چند دهه، معیار «تلاش واقعی» چیست؟ اصلاح‌طلبی در ایران از چه مبنای فکری آغاز شده؟ کمتر کسی به آن پاسخ داده است. جدای از آن اصلاح طلبان بارها (بیش از سه دهه) فرصت اجتماعی و انتخاباتی داشته اند؛ از دوم خرداد تا مجلس ششم، از دولت خاتمی تا روحانی. نتیجه چه بود؟ ساختار نه فقط دموکراتیک‌تر نشد، بلکه امنیتی‌تر، بسته‌تر، خون‌ریزتر و بی‌اعتمادتر شد. از ۸۸ تا ۹۶، از ۹۸ تا ۱۴۰۱، از اعتراضات معیشتی تا جنبش زن، زندگی، آزادی، رژیم نشان داد که هر گشایش سیاسی را در لحظه خطر در مقیاس صنعتی نابود می‌کند؛ با گلوله، زندان، اعدام و قطع اینترنت پاسخ می‌دهد. بنابراین حمایت از «اصلاح‌طلبی واقعی» بدون توضیح اینکه چرا این بار با دفعات قبل فرق دارد، نوعی تعلیق ذهنی است. سیاست را به امیدی می‌سپارد که ابزار ندارد. بند سوم درست شروع می‌شود اما غلط تمام می‌شود. جمله‌ی «دلیل نمی‌شود حکومت مستقر ایران هر کاری کرد بد باشد و دشمنانش هر کاری کردند خوب باشد» از نظر منطقی درست است. هیچ سیاست بالغی نباید به دوگانه‌ی کودکانه‌ی «هرچه رژیم کرد بد / هرچه دشمن رژیم کرد خوب» فروکاسته شود. اما متن از این گزاره‌ی درست، نتیجه‌ای مشکوک می‌گیرد: پشتیبانی از مذاکرات، کاهش تنش، پایان جنگ با آمریکا و عادی‌سازی روابط. مشکل این است که «کاهش تنش» به خودی خود سیاست نیست. باید پرسید: کاهش تنش برای چه کسی؟ با چه امتیازهایی؟ با چه تضمینی؟ با چه نسبتی با مردم ایران؟ آیا منابع آزادشده دوباره صرف سرکوب داخلی، نیابتی‌ها، سپاه و بازسازی ماشین امنیتی نمی‌شود؟ آیا عادی‌سازی روابط، بدون تغییر رفتار ساختاری رژیم، به معنای نرمال‌سازی یک حکومت گروگان‌گیر و سرکوبگر نیست؟

Whether or not Europe stands with us, whether or not your journalists do their jobs, whether or not your politicians demonstrate the courage to act, I will fight for my people and my country.

این فیلم را میگذارم هم برای ثبت در تاریخ ، و هم قابل دید برای پست فطرتان جمهوری اسلامی: باقی مانده ها ، تفاله ها ، حیوانات هار و آدمکش و آدمخور.. امجد یوسف را ببینید که عروسک و شاگرد ممتاز شاش قاسم سلیمانی بود و عاشق حسن نصرالله. به صورتش قبل از جنایت ، و به صورتش بعد از دستگیری نگاه کنید. یادتان نرود ، و این سخنان بسیار پر معنی حضرت سلیمان را به خاطر بسپارید:"زیر این افتاب هیچ چیز تازه نیست که تو بگوئی ببین این تازه است!"

As Iranians continue to fight for their liberation, I have arrived in Berlin to ensure their voices are heard. Tomorrow I will meet at the Bundestag with elected officials across the German political spectrum, speak to members of the press, and meet with the Iranian diaspora.

طرف استاد دانشگاه بود، رییس بانک بود، دو تا دختر داشت و براشون داشت پدری می‌کرد در این سطح… نشست جلوی دوربین، با چشم قرمز خداحافظی کرد و رفت خیابون. همه‌چیز رو می‌دونست… همه‌چیز رو… تف به شرفت حسین رزاق… این مرد رو دیدی و اون حرفا رو زدی حرومی…

#بخوانید: ( در سال ۸۸ به پسرانی که دستگیر کردند، جلوی چشم همدیگر، شیشه نوشابه در مقعدشون فرو کردند بطوریکه خیلی ها دچار خونریزی و پارگی شدند و علنا میگفتند: سید بیا اینو ببر حامله کن) یعنی بهش تجاوز کن یا شیشه نوشابه فرو کن! 🟡سوال: ما چه مرگمون شده؟ تبدیل به چگونه موجودات مسخ شده ای گشته ایم؟ بیایید به خودمون کمتر توهین کنیم، بیایید نشون بدیم لایق آزادی هستیم و کمی به بچه های بازداشتی و اسیر تحت شکنجه و تجاوز فکر کنیم! بیایید به @hoseinrazzagh، چنین جرثومه ی فساد و خونریزی، به این بازجوی شکنجه گر که تمامی پله های همکاری و حضور در عرصه های عالی رتبه ی حکومتی رو طی و تایید شکنجه و تجاوز همفکران و دوستانش به جوانان ایرانی رو کرده، با شک و تردید صحبت نکنیم!! دقیقا دنبال چه سندی هستیم؟ منتظر هستید تا اعتراف بکنه که حامی رژیمه؟ دقیقا چه سند و مدرکی میخواهید که بدونید این فرد به شدت نامحترم، همراه رژیم جنایتکار هست؟ توقع دارید که لباس سپاه بر تن بکنه، تفنگ به دست بگیره و جلوی چشماتون دختر و پسر ایرانی رو بکشه تا باور کنید؟ اونروز نمیاد اگر منتظر چنین صحنه ای هستید! 🔴پ ن: تف و شرم بر هر کسی که واژه ی «ریزشی» رو بر این نکبت های صادراتی گذاشت، تف و شرم بر هر کسی که اجازه داد این افراد دارای تریبون بشن، بیایید و از نگاه محتاطانه به این غربتی هایی که با افتخار به شیشه نوشابه هایی که در مقعد پسران به اسارت گرفته ی فاجعه ی مرگبار کهریزک، اشاره میکنند و میخندند، نگاهی جدی تر بیندازیم! تف بر شرافت سید محمود عنایت و علی اصغر رمضانپور که به این بی سروپا تریبون دادند، تف بر کسی که به این حرامزاده همچنان محتاطانه نگاه میکنه و پای تریبونش میشینه! بیایید کمی به خودمون احترام بگذاریم و از نشستن پای صحبت این موجودات و فرج سرکوهی و زیبا کلام و سایر مسببین وضع امروز، دوری کنیم که ماموریت اینان دقیقا همینی هست که در حال انجامند، حواس پرتی، گرفتن انرژی ما تا فرسایشی شدن انقلاب و بی اعتباری حقیقت. کمی فکر کنیم! #پسرعاقل_نوح

۱۰۰ روز پیش، در ۱۸ و ۱۹ دی ماه، میلیون‌ها ایرانی با آگاهی نسبت به این‌که چه بهایی ممکن است بپردازند، به خیابان‌ها آمدند. بیش از ۴۰ هزار قهرمان، این بها را برای سربلندی، آزادی و رهایی ایران با فدا کردن جان خود پرداختند. زنان جوان روسری‌های خود را در مقابل سرکوبگران مسلح از سر برداشتند. دانشجویان با سازماندهی اعتراضات، در مقابل نیروهای لباس شخصی در دانشگاه‌ها ایستادگی کردند. معلمان، وکلا و کارگران محل کار خود را ترک کردند. مغازه‌داران به نشانه همبستگی مغازه‌های خود را بستند. میلیون‌ها تن از مردم ایران، شهر به شهر، جلوه‌ای حماسی از همبستگی ملی به نمایش گذاشتند و جهان را مبهوت خود کردند. رژیم با شلیک گلوله، بازداشت‌های گسترده، و دادگاه‌های نمایشی و اعدام پاسخ داد. ایرانیان در رویارویی با یک شر غیرانسانی، شجاعتی مافوق بشری از خود نشان دادند. بیش از ۴۰ هزار تن جان خود را فدا کردند. هموطنان من به راه خود ادامه دادند و شجاعت آنها در تاریخ ماندگار خواهد بود. این نبرد نهایی است و ملت بزرگ ایران برای غلبه بر جمهوری اسلامی آماده می‌شوند. در این نبرد برای بازپس‌گیری کشورمان و آزادی ملتمان، از مبارزه دست نخواهم کشید. امیدوارم جهان در کنار ما باشد؛ اما چه باشد و چه نباشد، مبارزه ما ادامه خواهد یافت و ما ایران را آزاد خواهیم کرد.

به یزدان که تا در جهان زنده‌ام به کین سیاوش دل آگنده‌ام #صدمین_روز #ایران #ستایندگان_زندگی

بعد ۱۰۰ روز اجازه نمی دهیم این صحنه ها فراموش بشود. #جاویدشاه

صد روز‌ گذشت… اگه من مردم نذارید اسم من فراموش بشه #سالار_مهری

۱۰۰ روز گذشت اما داغت هنوز تو دل‌مونه... #عليرضا_موسوی_نور

هنوزم یکی از فیلم‌هایی که حیرت‌زده‌ام می‌کنه همین فیلم قائمشهر در ۱۸ دی ماه است. در این ۴۷ سال چه بر سر این مردم آوردید که جای فرار، به سمت صدای گلوله می‌دوند. تا آخر ببینید.

صد روز گذشت و من هزار بار این ویدئوی مجید فرنیا رو دیدم.

صد روز از این قاب افتخار و شجاعت گذشت… مردمی که دست خالی رفتند و خیلیاشون هرگز برنگشتن اشک، بغض، خشم، انتقام …

سریال ارتش سری را به یاد دارید؟ یک عده بلژیکی‌ که تحت اشغال آلمان نازی بودند خلبانهای متفقین را نجات میدادند و به آنها کمک میکردند که به بریتانیا فرار کنند. این گروه نجات متمایل به غرب بودند، اما در طول سریال در مواقع ضروری با گروههای دیگری که ضد آلمان نازی فعالیت میکردند همکاری میکردند، از جمله با گروههای کمونیست. نه اینها از کمونیستها خوششان می‌آمد نه کمونیستها از اینها. اما کاری به کار هم نداشتند و هر کسی کار خودش را میکرد. تمرکزشان روی دشمن اصلی بود نه رقیب سیاسی آینده. دعوایی که در اپوزیسیون درگرفته، از جمله دعوای بین طرفداران شاهزاده و طرفداران احزاب کرد، هیچ فایده‌ای به حال مردم ایران ندارد. لازم نیست که طرفهای دعوا از یکدیگر خوششان بیاید. حتی لازم نیست با یکدیگر همکاری کنند. ولی حداقل میتوانند یکدیگر را نادیده بگیرند و کار خودشان را بکنند. هر وقت جمهوری اسلامی سقوط کرد فرصت کافی برای دعوا هست. امیدوارم هم شاهزاده رضا پهلوی و هم احزاب کرد روند فعلی را تغییر دهند و با توافقی ضمنی کاری به کار یکدیگر نداشته باشند. کمی خویشتنداری جای دوری نمی‌رود.

یاد آر یکصد روز گذشت #انقلاب_شیروخورشید

دوستان، پتیشن E-7152 امروز توسط ملیسا لنتسمن در پارلمان کانادا ارائه شد. در متن رسمی این پتیشن، امضاکنندگان خواستار موارد زیر شده‌اند: ۱. اعلام اینکه جمهوری اسلامی ایران دولت مشروعی نیست و به‌عنوان نهادی اشغالگر و فاقد حمایت مردمی شناخته می‌شود. ۲. به‌رسمیت شناختن شاهزاده رضا پهلوی به‌عنوان نماینده مشروع مردم ایران. ۳. به‌رسمیت شناختن تیم انتقالی ایران به‌عنوان دولت موقت و حمایت از برنامه آن برای گذار به حکومتی سکولار و دموکراتیک. ۴. آغاز گفتگو با ایشان و تیم انتقالی درباره آینده حکمرانی و برنامه‌ریزی گذار، با هدف دستیابی به انتخابات آزاد و دموکراتیک. این پتیشن با حدود ۴۶ هزار امضا، یکی از پرامضاترین پتیشن‌های پارلمان کانادا و در میان پنج پتیشن برتر این دوره است. دولت نیز موظف است ظرف ۴۵ روز آینده به‌صورت رسمی به آن پاسخ دهد. با تشکر از @gghamari برای راه‌اندازی این پتیشن. ourcommons.ca/petitions/en/P… #جاويدشاه‌