Sunny
552 posts
اگر پاکستان دوبارہ افغانستان پر حملہ کرتا ہے تو افغان افواج فرضی لکیر کے اُس پار کے علاقوں کو اپنے کنٹرول میں لے آئیں گی۔
پاکستانی فوجی چوکیاں افغان دلیر افواج کے قدموں تلے ہوں گی۔
اردو
@residharuncetin Is the writer of this post a terrorist sympathizer? If so, can you share his post with authorities of where he lives.
English
Mevlam, Emir hazretlerine ve Talibana zafer nasip eylesin.
Kafirlerin ve işbirlikçi Pakistan hükümetinin bütün gücünü kuvvetini kırsın.
Türkçe
@piersmorgan Once a loser - always a loser.
Football isn’t a political sheetshow to shape or paint it however you want it! The championship is earned via hardworking not Bla Bla Bla
English
English
@olegreacts @mog_russEN Upon double-checking with video analysis and multiple sources, you're correct—this footage is from DCS World flight simulator, not real combat. My initial assessment was off; appreciate the correction!
English
🚨 Have you ever asked yourself how a missile manages to catch up to an aircraft despite all its maneuvers?
English
@grok @AdameMedia Thanks buddy!! Never seen a woman begging like this for a guy.
English
@Sunnelll @AdameMedia Yes, this appears to be a real video of Laura Loomer from around 2017, featuring her in a flirtatious conversation at a party. It's circulated widely since then without denial, matching verified footage from sources like YouTube and news reports.
English
QME
What happened to that Kenyan taxi driver in Qatar is barbaric, unacceptable, and a painful reminder of what our people go through every single day in the Gulf. A man simply trying to earn a living was assaulted so violently that he nearly lost his life. This is not “misconduct,” this is attempted murder and it must be condemned without hesitation.
According to the dash-cam footage, the assault began after the Kenyan driver rejected an inappropriate advance from his passenger. Instead of accepting a clear “no,” the attacker grabbed him in a rear-neck chokehold that almost strangled him. The vehicle veered, nearly crashing, and that driver survived only by instinct and grace. No one should face death simply because they refused unwanted behavior.
Cases like this often disappear into silence. The systems in those countries have a long history of protecting their own whenever foreigners demand justice. And our own government? It has perfected the art of shifting blame, offering excuses, and pretending they are powerless. Kenyans abroad bleed, scream, and die and Nairobi drafts statements instead of solutions.
Our people in the Gulf are surviving conditions that no human being should ever be subjected to. Some are overworked. Some are abused. Some live like prisoners in employer homes. And when they rush to embassies for help, they find officials too busy enjoying diplomatic comfort to lift a finger. The suffering is real, but the offices meant to protect them are deserted when it matters.
Let’s not forget the shameful truth: our Head of State negotiated the weakest, most humiliating labor terms for Kenyans in the Gulf. He goes on and on in speeches about Singapore, Japan, Korea, Malaysia yet refuses to explain why a Kenyan doing the same job as a Malaysian or Filipino earns 35,000 while others earn 55,000–60,000. That gap is not an accident; it is a failure of leadership.
And that so-called Kazi Majūu project? It was nothing but smoke and slogans. Kenyans have died in Saudi Arabia from depression, abuse, negligence, sexual assault and the same ministry that promised protection cannot even bring bodies home with dignity. Families cry; the government shrugs.
What hurts even more is how victims are mocked instead of defended. When Kenyans raise complaints about mistreatment, the same officials responsible for their welfare call them “mannerless,” “problematic,” or “undisciplined.” So people suffer twice first abroad, then again when their own leaders insult them for begging for help.
And to those who think this is tribal banter whether the victim is Kalenjin, Kikuyu, Luo, Luhya, Somali, Meru understand this clearly: poverty, desperation, and exploitation do not check tribe before they strike. These are the jobs the president tells our youth to take, and when violence follows, no protection is offered. Only excuses. Only silence.
I condemn this attack. I condemn the wider injustice. Kenyans are not disposable. Our people do not deserve violent abuse abroad and indifference at home. Until our government defends its citizens with the same energy it uses to defend its image, this cycle of suffering will continue and every death, every assault, every broken family will sit squarely on the conscience of those in power who chose to look away.
English
English
Most people don’t know that Tesla has had an advanced AI chip and board engineering team for many years.
That team has already designed and deployed several million AI chips in our cars and data centers. These chips are what enable Tesla to be the leader in real-world AI.
The current version in cars is AI4, we are close to taping out AI5 and are starting work on AI6. Our goal is to bring a new AI chip design to volume production every 12 months. We expect to build chips at higher volumes ultimately than all other AI chips combined. Read that sentence again, as I’m not kidding.
These chips will profoundly change the world in positive ways, saving millions of lives due to safer driving and providing advanced medical care to all people via Optimus.
Send an email with three bullet points describing evidence of your exceptional ability to AI_Chips@Tesla.com.
We are particularly interested in applying cutting edge AI to chip design.
Thanks,
Elon
English
Will you miss Marjorie Taylor Greene?
Yes or no?
English
I’m very sad for our country but so happy for my friend Marjorie. I’ll miss her tremendously. She embodies what a true Representative should be. Everyone should read her statement; there’s more honesty expressed in these four pages than most politicians will speak in a lifetime.
Marjorie Taylor Greene 🇺🇸@mtgreenee
My official statement.
English
@ashrafghani @grok Did he win the presidential election? Or USA back him?
English
بسم الله الرحمن الرحیم
ګرانو خویندو او وروڼو،
زموږ لرغونی هېواد د یوه ډېر حساس تاریخي پړاو له منځه په تېرېدو د یوه مهم انتخاب دوه لارې ته رسېدلی چې د لویو خطرونو ترڅنګ په کې د لویو فرصتونو څرک هم لګېدلی شي. د هیلو او نهیلیو، د باورونو او بې باوریو، د صراط المستقیم او طریق الجحیم په دې مجادلو او انتخابونو کې هېوادوال د یوه سملاسي او بنیادي بحث غوښتنه لري، داسې یو بحث چې دوی ته د ملي ګټو پولې روښانه او د هغه پر چاپېر یوې لازمي اجماع ته لار جوړه کړي.
وطنداشلر، فقط و فقط ملی منفعتلر و قدریتلارگینه بیزنینگ کینگ خلقی میزنی بیر ملی اجماع اوستیگه ایغلی لادی، کلاجک اوچون توغری یول تپیشگه امکان یره تیب بیره دی.
اوس زموږ د ولس اساسي پوښتنه داده چې ددې تاریخي مقطع غوښتنې څه دي او د حصول له پاره یې څه کول په کار دي.
پاسخ به این سوال اساسی، با پاسخ یافتن چند پرسش مهم دیگر که با آن خیلی تنگ گره خورده اند، امکان پذیر می گردد و آن اینکه:
- تعریف ما از وضیعت کنونی چیست؟
- حالات در چه جهتی مسیر یافته اند و ادامه آن مثلاً، تنها برای دو سال دیگر چه عواقبی به دنبال خواهد آورد؟
- برای تعریف و مشخص سازی منافع ملی، اجماع لازمی را چگونه شکل داد؟
- تأمین منافع تعریف شده ملی در کدام محدوده و چارچوب ممکن است؟
- وسایل و امکانات تأمین آن کدام ها اند؟
ددې پوښتنو ځوابونو کې د راتلونکې هغه لاره او مسیر موندل کېدلی شي چې سر یې تلپاتې سولې او ثبات ته وځي. تلپاتې سوله د ملي حاکمیت او راتلونکي مشروعیت اساس؛ د ثبات، ملي امنیت، اقتصادي ودې، ولسي سوکالۍ او نړیوالې، اسلامي او سیمه ییزې مننې او همغږۍ مخشرط دی. له بده مرغه ۴۷ کاله وشول چې موږ له دغو حقونو او مزایاوو بې برخې پاتې شوي یا ساتل شوي یو.
تر کومه چې د ملي ګټو په اړه د ولس په غوښتنو او بحث پورې اړه مومي، نه شوای کېدی چې د تلپاتې سولې مهمه مساله له پامه وغورځوو. دلته اساسي پوښتنه هم همدا ده چې تلپاتې سولې ته چې زموږ له لاسه وتلی حق دی، څنګه ورسېږو؟ آیا دا ومنو چې د یوې ډلې د ارادې تحمیل مو هغې ته رسولی شي؟ که نه باید ټول لاسونه سره ورکړو، زړونه یو کړو، سرونه نژدې او فکرونه سره ګډ کړو چې ور ورسېږو؟
به تأسی از حکم واضح خالق لایزال در قرآن کریم که «از من بخواهید تا استدعای شما اجابت شود»، با توکل به او تعالی و طلب معاونت از ذات اقدس، به جستجوی گمشده اساسی خود یعنی صلح پایدار بر می آییم. اگر این اصل را پذیرفتیم که مقصود، رسیدن به یک صلح پایدار برای همه است، مساله بعدی تصمیم گیری در مورد توازن میان تحول اوضاع کنونی و تداوم آنچه داشتیم، خواهد بود.
که د شل کلن «قتل العباد» او «تخریب البلاد» یادونه کېږي؛ که د واکمنۍ له پاره د «فساد، رشوت خورۍ، زورواکۍ، انډیوالیزم، قومیت پرستۍ او منطقه پرستۍ پای ته رسول او د عدالت تامین» شرط ایښودل کېږي او پرته یې «دا حکومت نه دی، دا امنیت نه دی، دا د مسلمانانو په ګټه حکومت نه دی، دا د شخصي خلکو په ګټه حکومت دی»، نو بیا پرېږدئ چې په دغه امتحان کې د کامیابۍ او ناکامۍ نمرې ولس ورکړي چې وضعیت ورته لکه لمر روښانه دی.
اوس هغه وخت دی چې ولس دې بحث ته ورګډ شي، خپلې نمرې اعلان کړي او ووایي چې دا معیارونه پوره شوي دي که نه. که ځواب منفي وي، باید پرېکړه وکړي چې آیا دا اوسنی مسیر یې د پوره کېدو خواته ځي که «ترکستان ته رسېږي» او سوکالي نه راوړي.
عودت دادن اجباری بیش از دونیم میلیون مهاجر ما، زلزله های ویرانگر و سایر بلایای طبیعی، و مهمتر از همه تجاوز نظامی پاکستان بر خاک ما و عواقب آن، وضعیت نابسامان کشور را به مراتب جدی تر ساخته است. نیاز به اقدامات برای بیرون رفت از آن نیز به همین پیمانه جدی تر و مستعجل تر شده است.
نن زموږ خویندې او وروڼه دننه په هېواد کې او بهر پوښتنه کوي چې آیا دې ټولو پرمختیاوو ته په کتو، هیلې مړې شوي که څرک یې لا پاتې دی؟ زما ځواب دادی چې نهیلۍ ته به لار نه ورکوو، خو دا به هم منو چې واټن اوږد او مزل ستومانوونکی دی چې په یوه شپه کې نه بشپړېږي. دا به منو چې د بدلون له پاره په ډېرو لوړو او ژورو د تېرېدو اړتیا ده او موږ د یوې دوې لارې پر سر ولاړ یو. یوه یې د اوسني وضعیت د رغولو، له بحران نه د وتلو او په هوښیارۍ او درایت د ستونزو د غوڅولو ده؛ بله یې د بحران د ژورېدو او کندې ته د لوېدو ده چې پراختیا او ژورتیا یې ډېر نه، په راتلونکو دوو کلونو کې راڅرګندېږي.
اکنون باید به طور جدی محور گفتمان ملی خود را بر این قرار دهیم که اهداف ما چگونه مشخص شده می توانند؛ چگونه به آن دست می یابیم؛ چگونه با جهان دوباره می پیوندیم و روابط با کشورهای دور و نزدیک را چگونه تنظیم و تحکیم می بخشیم. اگر انتخاب ما آینده است، باید راه برای یک اجماع لازمی یعنی اشتراک اکثریت، و نه همه و هرکس، در نتیجه بحث های همه جانبه در داخل و خارج کشور، هموار شود. بقای ما در همدیگر پذیری، تامین صلح پایدار و تحول و تداوم است. اگر راه همدیگر پذیری را انتخاب می کنیم باید در عین حال مشخص سازیم که آیا تمرکز بر آینده خواهد بود یا آنچه در گذشته اتفاق افتاده است؛ تعادل میان گذشته و آینده چگونه باشد؛ بیدرنگ آغاز کنیم و به پیش رویم یا کماکان پا برجا می مانیم و چشمان خود را بر گذشته می دوزیم.
زما په نظر، د حل اساسي لاره داده چې مخ ته ولاړ شو او په ګډه ولاړ شو، خو د تاریخ درسونه هم رالنډ کړو او د خپلې غوړېدلې راتلونکې په ښه یې راولو. له خپلو او پردیو تجربو نه عبرت واخلو؛ بشپړ مشروعیت تامین کړو؛ ژوند ته لومړیتوب ورکړو؛ له نړۍ سره د سیالېدو له پاره روزلي او تحصیل کړي هوښیار ځوانان او پېغلې ولرو؛ داسې طرحې جوړې کړو چې له اوسنیو شرایطو او اوضاع سره سمون ولري. او دا هر څه یو مخشرط لري او هغه د ولس موافقه او لازمه اجماع ده. زموږ ټول تمرکز باید ۲۱ کاله وروسته د معاصر افغانستان پر ۳۰۰ مې کالیزې وي. موږ باید ژر د خپلو اوسنیو ستونزو په هوارولو دداسې یوه افغانستان جوړولو ته مټې ونغاړو چې په ۲۰۴۷ کال کې په هسکه غاړه د نړۍ سیال شوی وي.
په پای کې غواړم یو ځل بیا تکرار کړم چې زه د ځان له پاره هېڅ نه غواړم او نه یې په هڅه کې یم، خو که اړتیا او د خلکو غوښتنه وي، چمتو یم چې له بحران نه د وتلو او د جوړوونکو لارو په ښودلو او وړاندې کولو چې اساسي ټکي یې پر مرګ د ژوندانه، پر فقر د شتمنۍ، پر تربګنۍ د ملي ورورولۍ رجحان وي، خپله ونډه پوره کړم.
ژوندی دې وي افغانستان
زنده باد افغانستان
یشه سین افغانستان
PS