Szeran Millo

Gdy miałem 17 lat mój ojciec zniknął z mojego życia. Wybrał własne drogi naznaczone słabościami. Próbowałem nawiązywać kontakt, później pomóc. Odrzucał. Był zbyt dumny, mówił, że zaraz się ogarnie i za tydzień do mnie przyjdzie. Nie przychodził. W pewnym momencie, wraz z wiekiem, obiecałem sobie, że nigdy nie będę taki jak on, że nie dam się tym samym demonom z którymi on sobie nie poradził. Gdy wczoraj dostałem telefon z policji, że jest w stanie krytycznym w szpitalu od dwóch dni i szukają najbliższej rodziny, znów czułem się jak nastolatek z tym samym bólem. Ten ból wiązał się z tym, że zdałem sobie sprawę, że nie zdążę zadać tych wszystkich pytań z cyklu "dlaczego", które zbierały się w głowie przez te blisko 20 lat. Dziś odszedł. Gdy wyobrażałem sobie ten dzień w przeszłości, byłem pewien, że będę twardy, nie będzie bolało. Jest zupełnie inaczej, przez brak tych odpowiedzi...