バジ

⠀ อ้าปากคีบเส้นอย่างเอร็ดอร่อย ไม่ลืมที่จะแบ่งให้คนที่เดินนำหน้าเพียงเล็กน้อยกินด้วย สุดท้าย จานใบนั้นก็ว่างเปล่าและถูกโยนลงในถังขยะ "บาจิซังจะเขียนว่าอะไรเหรอครับ ?" สองเท้าหยุดอยู่ตรงหน้าซุ้ม หยิบกระดาษยื่นให้พร้อมปากกาหมึกที่หัวเริ่มทู่เหมือนกับผ่านการใช้งานมาพอสมควร ⠀

(เห้ย บาจิ!!! ทำหน้างั้นหมายความว่าไงฟ้ะ?!!)

⠀ เมื่อเห็นอีกคนตาเป็นประกายจึงรีบคีบเส้นเข้าปากเพื่อชิมบ้าง แต่เพราะมันอร่อยนี่แหล่ะ จากที่ชิมก็กลายเป็นกินจริงจังแบบไม่พูดไม่จา "ยัยหยัยย่อยับ" เอ่ยปากถามขณะความอร่อยยังเต็มอยู่ในปาก แม้ว่าอีกไม่กี่นาทีจะมีการจุดพลุแล้ว แต่ของหวานและเครื่องดื่มยังไม่ได้แตะเลยสักนิด ⠀

((วันรวมญาติเหรอฟ้ะ กลับกันมาหมดเลยนี่หว่า แต่ก็ดีแล้ว ไม่พูดหรอกเฟ้ยว่าคิดถึงบัดซบ!!! พูดไปมีหวังโดนล้อแหงแซะ!!!!))

⠀ “ว้าว น่ากินโคตร” สนใจอาหารในมือของอีกฝ่ายมากกว่าอะไร ๆ ในงานแล้วตอนนี้ — เลื่อนมือไปรับอย่างระมัดระวังด้วยความร้อนก่อนจะคีบเส้นขึ้นแล้วเป่าเบา ๆ “ชิมไหมครับ ?” ⠀

⠀ ⠀⠀⠀❝ ม่า—มะ ช่วยไม่ได้ ท่านไมกี้คนนี้คงต้องเขียนให้เองแล้วสิเนี่ย ❞ ⠀ ⠀⠀⠀พลิกกระดาษสีชมพูของตัวเองไปด้านหลังแล้วเขียนอะไรบางอย่างลงไปตัวเล็ก ๆ ⠀ ⠀⠀⠀เอมะในอีกสิบปีข้างหน้าในชุดฟูฟ่องสีขาวก็ดี หรือจะเป็นกิโมโนหรูหราก็ดี ⠀ ⠀⠀⠀คงจะดีถ้ารอยยิ้มแบบนั้นคงอยู่ไปนาน ๆ

⠀ “อ่าห้ะ เห็นครับ” แล้วเห็นไหมนะ . . . ว่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ นี่ก็พร้อมจะแย่งกินได้ทุกเมื่อเหมือนกัน แต่ไม่บอกหรอก “ผมอยากกินของหวานด้วย แต่ลังเลว่าจะแขวนป้ายกันก่อนหรือกินก่อน ?” ⠀

⠀ “ครับ ๆ มาแล้วครับ !” ตะโกนตอบกลับอีกฝ่ายขณะรีบสาวเท้าจนมาอยู่ด้านข้าง เพราะแสงไฟและสีสันร้านค้าข้างทางในงานทำให้เลือกไม่ถูกเลยสักนิดว่าจะหยุดแวะเที่ยวตรงไหนก่อนดี “บาจิซังอย่าโวยวายซี่ งานเพิ่งจะเริ่มเองนะ” ⠀