TaTa🪸

در دل به جز آزادیِ ایران هوسی نیست • فرخی یزدی

امید است که انسان را وادار می‌کند یک روز دیگر به زندگی بچسبد، زیرا شاید همان روز روز آزادی باشد.

We want to sincerely thank our community partners and GTA policing partners who supported our officers in keeping everyone safe during yesterday’s Global Day of Action. Safely managing up to 350,000 demonstrators is a testament to careful planning, close coordination, effective multi‑agency collaboration, and policing excellence on a large scale.

سی‌ام سی روز گذشت. اندازۀ همۀ عمرمان در این یک ماه روان‌زخم برداشتیم. کابوسی را زیستیم. هنوز در میانهٔ آنیم و چون در بیداری رخ داد، دیگر تا زنده‌ایم با ماست. باید از این پس با این تروما زندگی کرد. باید با این روانِ زخمی خوابید و بیدار شد. دفعِ این حُزن کم از خیانت ندارد. فراموشی خاک روی خون پاشیدن است. ما دیگر به پیش از هجدهم دی برنمی‌گردیم. ما دیگر به پیش از «سپهر بابا کجایی؟» برنمی‌گردیم؛ پیش از «مردم، این پسر من فدای مردم و ایران»؛ پیش از «پسرش گفته چرا اسم مادرم رو نمی‌خونید؟»؛ پیش از کاورهای مشکی؛ پیش از عددهای بزرگ؛ رقم‌های هولناک؛ پیش از «مامان گلدیم، گلدیم...»؛ پیش از خاکسترِ بازار رشت... سیل اندوه پل گذشته را ویران کرده؛ نه، ما دیگر به پیش از این صداها و اشک‌ها برنمی‌گردیم. این را باید به عنوان واقعیتی تاریخی پذیرفت؛ نه دریافتی احساسی.   هجدهم دی ساطوری است که گوشت و استخوان حافظۀ تاریخی ملت ایران را به پیش و پس از خود دو تکه کرد. ذهنِ گسسته اگر هم بخواد نمی‌تواند به نیمۀ جداشده‌اش برگردد. در این سی روز، هر روز بیشتر در رنج و درد فرو رفتیم. هر چهره‌ و هر نامی چون تیر بر روحمان نشست؛ تیرآجین شده‌ایم. اما دست نمی‌بریم تیری را از پیکرِ روحمان درآوریم. گویی جفایی مضاعف در حق جاویدنامی است که ما می‌توانستیم جای او باشیم ــ و شاید فرقمان فقط شهامت بیشتر او و خُلقِ تصادفیِ تیرها بوده است. اما ما ملت‌«تر» هم شده‌ایم. درست است که می‌گویند آدم سوگوار مهربان‌تر می‌شود. ملت سوگوار هم چنین است. همدیگر را بیشتر از قبل دوست داریم. نگاه مهربانانه‌تری به همدیگر داریم ــ و البته حس می‌کنیم به مهر و یاری هم بیشتر نیاز داریم. بیش از پیش فهمیده‌ایم تنها پناه همدیگریم. هر کس ایرانی بود و نسبتی با ایران داشت، هر جای دنیا بود، برای مردم ایران تب کرد؛ بی‌تاب شد؛ آن سر دنیا پرپر زد. مِهری از این بارزتر؟ مسئله فقط انسانیت نیست، بلکه این مهرِ «ملی» است. پارازیت‌هایی هم هست؛ بی‌مهری‌های ایدئولوژیک؛ نادیده‌انگاری‌هایی. می‌دانیم این بیگانگی چپ از کجا می‌آید. بهتر است ذهن و زبانمان را جای اتلاف برای پارازیت‌های بی‌وجدان، به وجدان‌های بیداری که به دست خاک سپردیم تقدیم کنیم. ذهن و زبان ما خانۀ جاویدنامانمان است. دیگر برای تشخیص راه راست از چاه چپ نیازی به توضیحات نظریِ امثال من هم نیست. حقیقت به روشنی با تماشای محض پیداست. مهمتر این است که دلمان گنجینۀ نام‌های دی‌ماه باشد. صندوقچۀ یادها، صداها، نگاه‌ها. از مهدی تدینی - طراح کیارش خلیلی

«چرا نگفتی او جوان افتاد؟ چرا نگفتی آن چراغ افتاد؟ ای دیده! اگر کور نیستی، بین ای گوش! اگر کر نیستی، بشنو کز خونِ جوانِ وطن هنوز آید نفسِ گرمِ آرزوها» - دهخدا.

Look at this magnificent crowd. No matter where in the world we live, our hearts all beat as one for #Iran

150,000 demonstrators and zero incidents. Thanks to the meticulous planning, effective on‑the‑ground work, and professionalism of our members and specialized units, yesterday’s event in the heart of our city remained safe and peaceful.

شرم‌مان باد این نان ...

"در پی آن همه خون که بر این خاک چکید ننگ‌مان باد این جان شرم‌مان باد این نان ...!" فریدون مشیری

ای خاک! با عزیزانی که به آغوشت سپرده‌ایم، مهربان باش که در این وطن، نامهربانی بسیار دیده‌اند.

همه شهر ایران جگر خسته‌اند به کین سیاوش کمر بسته‌اند • فردوسی

و ما در پای البرز به پای ایستاده‌ایم؛ و در برابرمان دشمنانی از خون ما؛ با لبخندِ زشت. و من مردمی را می‌شناسم که هنوز می‌گویند: آرش بازخواهد گشت. -بهرام بیضایی / عکس از مهدی نورمحمدی

افق تاریک دنیا تنگ نومیدی توان فرساست می دانم ولیکن ره سپردن در سیاهی رو به سوی روشنی زیباست می دانی به شوق نور در ظلمت قدم بردار

رقص طلوع خورشید بر قله‌ی دماوند، بام‌ِ ایران‌زمین. عکس از @Majidxfuture

«خون در زمین فرو نرفت. روی زمین پخش شد. از زیر هر سنگ جوشید و جوشید و به راه افتاد. هر کس آن را می‌دید می‌فهمید جایی بی‌گناهی را کشته‌اند.» - سوگ سیاوش؛ شاهرخ مسکوب

اصلاح‌طلب‌ها، شرِّ مطلقند.

حمله به بیمارستان جای هیچ توجیهی ندارد #ایلام

Look at this magnificent crowd No power can stop their demands.

شکم خالی است اما دل آزادی می‌خواهد #آبدانان

آباد باشی ای ایران، آزاد باشی ای ایران از ما فرزندان خود، دلشاد باشی ای ایران