Rohullah Taheri

برای آخرین سلفی و آخرین لبخند دو خواهر و دو رفیق! مرضیه و هاجر قبل از انفجار مرگ‌بار آموزشگاه کاج #StopHazaraGenocide

این متن تلاشی است برای بازخوانی بحران هرمز از زاویه‌ای متفاوت و خارج از خوانش‌های رایج ژئوپلتیکی و نظامی. متن کامل از طریق لینک زیر قابل دسترسی است. etilaatroz.com/252375/the-clo… #تنگه_هرمز #تحلیل #جنگ #ایران

یک زن ۳۰ ساله در سوئد به اتهام اعمال جنسی با سگ‌ها محکوم شده. حالا در رسانه‌ها، به جرمش به عنوان یک انحراف فردی دیده می‌شود. اما اگر همچین اعمال از سوی مهاجران صورت گیرد، آن را به هویت و ملیت او گره می‌زنند‌. راسیسم در اکثر کشورهای غربی این گونه ساخته می‌شود.

هنوز این پرسش باقی است که چرا با وجود تجربه‌های عراق، لیبیا و افغانستان، بخشی از افکار عمومی باور دارد جنگ می‌تواند مسیر تغییر را باز کند. پاسخ را باید در دو جا جست‌وجو کرد. نخست، در سال‌ها سرکوب و نارضایتی انباشته در داخل ایران. محدودیت آزادی‌ها، سرکوب اعتراضات، بازداشت فعالان سیاسی و فشار بر زنان و دانشجویان برای بخشی از جامعه احساسی از بن‌بست ایجاد کرده است؛ احساسی که در آن هر شکاف در ساختار قدرت -اگر از بیرون ایجاد شود- می‌تواند شبیه «فرصت» دیده شود. دوم، در قدرت روایت‌هایی که مداخله‌ی خارجی را با زبان «رهایی» و «حمایت از مردم» توضیح می‌دهند. اینجا بخوانید: etilaatroz.com/250100

دیکتاتور فقیه رفت؛ اما دموکراسی هم با موشک و بمب آمریکا نمی‌آید.

در این مطلب تلاش کرده‌ام که روایت، عاطفه و کنش جمعی در اعتراضات ایران را تحلیل کنم. به نظر من، نه رسانه‌های داخلی ایران و نه رسانه‌های خارجی، به معترضان وفادار نبودند. هر دو طرف تلاش کردند روایتی را بسازند که هم‌خوانی با مطالبات مردم در خیابان ندارد. #ایران #اعتراضات_سراسری

وقتی از «روایت» حرف می‌زنیم، منظور نه فقط خبر و گزارش از مقاومت مردم است و نه فقط نمادها و تصویرهایی که بازتاب پیدا می‌کنند. روایت، چارچوبی است که به ما می‌گوید چه چیزی علت است و چه چیزی تهدید، چه چیزی اخلاقی به شمار می‌آید و چه چیزی نه، و کدام کنش‌ها ممکن‌ اند و کدام‌ها ناممکن. روایت به واقعیت شکل می‌دهد و هم‌زمان مرزهای تخیل سیاسی را ترسیم می‌کند؛ این‌که چه چیزهایی را می‌توان تصور کرد و برای چه چیزهایی اساسا افقی وجود ندارد. اینجا بخوانید: etilaatroz.com/249041

زنان جوانی که در برابر تیغ برنده‌ی خویشاوندی و نظم جنسیتی مقاومت می‌کنند و خواهان لباس زیر، ترانه‌های مصری، لباس عروس ساتن و خیال‌های عاشقانه‌ی خصوصی ‌اند، شاید ناخواسته در حال گرفتار شدن در شبکه‌ای به‌شدت پیچیده از روابط جدید قدرت باشند. این روابط، آنان را به شکلی برگشت‌ناپذیر به اقتصاد مصر پیوند می‌دهد؛ اقتصادی که خود وابسته به اقتصاد جهانی و دولت مصر است. اینجا بخوانید: storage.googleapis.com/qurium/www.eti…

می‌توان گفت زنان جوان با مقاومت شخصی خود در برابر سخت‌گیری زنان سالخورده -از طریق خرید کرم‌های مرطوب‌کننده و لباس‌های زیر نایلونی پرزرق‌وبرق- با انتظاراتی روبه‌رو می‌شوند که سازمان اجتماعی‌-اقتصادی جدیدی را که در آن زندگی می‌کنند در نظر نمی‌گیرد. برخی از دخترانی که با آنان صحبت کرده‌ام هنوز هم، مانند مادربزرگ‌های‌شان، می‌خواهند در برابر ازدواج مقاومت کنند. آنان با اصل ترتیب‌دادن ازدواج مخالفتی ندارند، اما در برابر برخی انواع خاص پیوندها مقاومت می‌کنند؛ به‌ویژه آنانی که وعده‌ی تحقق برخی خیال‌ها و آرزوها را نمی‌دهند. اینجا بخوانید: storage.googleapis.com/qurium/www.eti…

آنچه را مهم‌ترین گفتمان در جامعه‌ی بادیه‌نشین می‌دانم تحلیل کرده‌ام- نوعی شعر غنایی. این چهارمین شکل مقاومت است. این شعرها/ترانه‌ها که به‌نام غنّاوه‌ها (ghinnawas) شناخته می‌شوند، بیشتر توسط زنان و مردان جوان خوانده می‌شوند، معمولا در میان گفت‌وگوهای صمیمانه و دوستانه. آنچه بیش از همه چشم‌گیر است این است که مردم از طریق این شعرها احساساتی را بیان می‌کنند که کاملا با احساساتی که در گفتار روزمره ابراز می‌کنند متفاوت است. این‌ها احساسات آسیب‌پذیری و عشقی ‌اند. اینجا بخوانید: storage.googleapis.com/qurium/www.eti…

هرچند در آغاز هیچ علاقه‌ای به مقاومت زنان بادیه‌نشین نشان نداده بودم، بعدها شکل‌های گوناگونی از آن را کشف کردم. می‌خواهم به این اشکال مقاومت بازگردم تا نشان دهم چگونه از خلال آن‌ها می‌توان ساختارهای سنتی قدرت در این جامعه را روشن‌تر درک کرد. چهار نوع مقاومت مرتبط با زنان را توصیف خواهم کرد. سپس با بررسی برخی دگرگونی‌های مهم، هم در مقاومت و هم در قدرت، که در جهان گسترده‌تری رخ داده است که بادیه‌نشینان در آن ادغام شده‌اند، ادامه خواهم داد. اینجا بخوانید: storage.googleapis.com/qurium/www.eti…

در این مقاله کوشیدم به دو پرسش پاسخ دهم: آیا #سقوط رژیم به دموکراسی می‌انجامد یا استبداد لباس تازه می‌پوشد؟ جامعه‌ی #ایران تا چه حد می‌تواند نقش فعال خود را حفظ کند و قواعد بازی را تغییر دهد؟ اگر عاملیت مردم از دست برود، مقاومت به ابزار فشار تبدیل شده و استبداد دوباره حاکم می‌شود

«پرسش این نیست که چرا مردم اعتراض می‌کنند؛ پرسش این است که چرا اعتراض نمی‌کنند!» #ایران #افغانستان

برای دوام و پایداری رژیم‌ ط، حذف و سرکوب باید پیوسته به‌روزرسانی شود. پس از حذف زنان از رسانه‌ها، حالا برای دوام این حکومت، چیزهای دیگری را نیز باید حذف کنند. پس از حذف تصویر زنده‌جان، به‌احتمال زیاد دستور خواهند داد که تصویر اشیا هم نباید دیده شود.

در افغانستان، تا زمانی که تمامی خواسته‌ها و مطالبات بر محور مسئله‌ی زنان تعریف و تنظیم نشوند، هیچ مطالبه‌ی دیگری توان بسیج مردم و هدایت این کشور به سوی آزادی و آبادی را ندارد. زمانی که حقوق‌ زنان تحقق یابد، مطمئن باشید که حقوق همه اقوام و مذاهب و اقلیت‌ها تحقق می‌یابد.

تعجب‌آور این نیست که چرا مردم بسیج می‌شوند؛ بلکه این است که چرا آن‌ها بیشتر #بسیج نمی‌شوند، در حالی ناراضایتی فراوان و دایمی است. #برینگتون_مور

امتحان پایان سال دختران خردسال در یکی از مناطق دورافتاده‌ی مالستان، ولایت غزنی. قربان دستان سرد و همت بلندتان شوم! ❤️❤️

برقصید، خوشی کنید و لذت ببرید؛ فقط همان پرچم سفید را کم‌تر تکان بدهید. این تناقض هضم‌شدنی نیست. هر موج آن پرچم یادآور مرگ است؛ اما این‌گونه قهرمانی‌ها، زندگی می‌بخشد‌! ای کاش، به جای آن تکه‌ی سفید، چادرها و موهای زنان در باد رها می‌شد و در #کابل، سرود #زنان طنین می‌انداخت!

«… و زن که در آستانه‌ی در ایستاده بود، با نگاهی کوتاه‌تر از عمر یک تبسم، مرا به زندگی بخشید» ❤️ #افغانستان عکاس: زین‌الله هدفمند

بچه کجایی؟

@awsaacademy قطع و وصل می‌شود.