خطاب من به علی خامنهایِ، رهبر رژیم اشغالگر ایران است: تو یک جنایتکارِ ضدایرانی هستی. نه شرافت داری نه انسانیت. دستانت به خون دهها هزار ایرانی آغشته است؛ به خون کودکان؛ جوانان؛ بیگناهان. تو، رژیمت، و تمام مزدورانت، برای هر قطره خونی که ریختهاید، پاسخ خواهید داد؛ بدون استثنا. ما نه میبخشیم. نه فراموش میکنیم. نه عقب مینشینیم. همانگونه که جنایتکاران نازی در نورنبرگ محاکمه و مجازات شدند، تو و همدستانت نیز محاکمه و مجازات خواهید شد؛ در دادگاه ملت ایران. پایان تو رسوایی است؛ ننگ ابدی. هیچ جنایتی بیپاسخ نمیماند. نام تو ثبت شده است؛ تمام آمران، عاملان، و همدستانت. راه فراری نیست. جایی برای پنهان شدن نخواهید داشت. قاتلان مردم ایران هیچ مصونیتی نخواهند داشت. و شما، ملت بزرگ ایران؛ فرزندان شجاعم؛ خواهران و برادران داغدار اما استوارم: شما تنها نیستید. ایستادگی شما تاریخ را تغییر داده است. شما در خط مقدم آزادی ایستادهاید. و ما، از همیشه به پایان این رژیم نزدیکتریم. این رژیم ترک برداشته است. قدرتش فرسوده شده. سقوطش آغاز شده است. به خودتان ایمان داشته باشید؛ به اتحادتان؛ به شجاعتتان؛ به بزرگیتان. این رژیم دیگر نمیتواند ملت بیدار و برخاسته ما را خاموش کند؛ نمیتواند ترس را بر ایران حاکم کند. این رژیم از شما و قدرتتان میترسد. ما اجازه نمیدهیم اندوهمان به ناامیدی تبدیل شود. هممیهنانم، سوگِ از دست دادن بهترین فرزندان ایران سنگین است. اما ما این سوگ را به خشم آگاهانه، و ارادهای شکستناپذیر علیه خامنهای و همه عاملان داخلی و خارجیاش تبدیل میکنیم. آماده باشید. لحظهی بازگشت به خیابان فرا خواهد رسید: گستردهتر؛ قدرتمندتر؛ مصممتر از همیشه؛ برای فتح تهران؛ برای بازپسگیری ایران. ادامهی این نبرد تا پیروزی نهایی، نه فقط یک وظیفهی ملی، که عهدی است با جانباختگان راه آزادی و خون پاکشان. نامشان فراموش نخواهد شد؛ نه در تاریخ؛ نه در حافظهی ملی؛ نه در قلب ما. آن روز دور نیست. روزی که با هم جشن بازپسگیری ایران را میگیریم. و با سربلندی میگوییم: ایستادیم. جنگیدیم. و پیروز شدیم. پاینده ایران!
