That Crow In The Rain.

ترجیح می‌دادم این‌گونه نبود.

تا این لحظه تقریبا تمام اطرافیانم که به‌خاطر جنگ رفته بودند پیش خونواده، قصد برگشت ندارن چون که پولی برای زندگیشون نمونده. و تقریبا اکثر این آدم‌ها کارشون با #اینترنت بوده. #DigitalBlackOutIran‌

روزى كه كمال خرازى شخصا در كشور سوم حضور پيدا كرد براى تحويل گرفتن و برگرداندن خانواده ام و من به ايران، با همين نگاه كثيفش رو به مادرم كرد و گفت: خانم نگرانيتون بى مورده! شما تصور اشتباهى راجع به جمهورى اسلامى داريد، ما فقط داريم شما رو به وطن برميگردونيم و هيچ خطرى نه شما و نه خانوادتون رو تهديد نميكنه! اما هممون رو از فرودگاه مستقيم بردن اوين! مادرم رو با بچه ى شيرخوار ماه ها توى اوين نگه داشتن! برادر ٢١ ساله ام رو زير شكنجه كشتن و بعد از چندسال پدرم رو توى زندان كشتن! قلبا دلم ميخواد همشون محاكمه بشن و پاسخگو باشن اما الان كه مرده اميدوارم مرگش سخت بوده باشه.

این کوه‌ها و رود‌ها شاهدن که رازهامو به سینه فشردم و خون بارید.

وقتی تلفات دو شب سرکوب بیشتر از ۴۰ روز جنگ تمام‌عیار می‌شه، منطق مبارزه مدنی که هدفش کاهش تلفات جانی است، عملاً فرو ریخته. جامعه حس می‌کنه بقای این سیستم، ریسک جانی بزرگ‌تری از خود جنگ داره. اینجاست که عقل جمعی نتیجه می‌گیره که دخالت خارجی می‌تونه راه رهایی از نظامی باشه که به هیچ اصل اخلاقی و حقوقی پایبند نیست (همان‌طور که پس از جنگ ۱۲ روزه به این نتیجه رسید). اگر ج.ا سرنگون نشه، این میل به دخالت و سناریوهای خشن‌تر احتمالا بیشتر هم خواهد شد. این خروجی عقل بقاست، نه با برچسب «وطن‌فروش»، «خائن» و «نادان» تغییری درش ایجاد می‌شه، نه با تکرار روش‌های مدنی آزموده‌نشده، مادامی که ساختار دچار تغییرات واقعی نشه.

اگر هنوز به نظرتون کوچکترین فضایی برای فعالیت مدنی هست، الان که آتش بس شده یه فراخوان بذارین تو بیابون‌های جاده قم برای یک «تجمع سکوت خشونت پرهیز برای درخواست از وزارت ارتباطات جهت وصل کردن اینترنت». ببینین آخوند چطور واکنش نشون خواهد داد.

«همه از مرگ می‌ترسند من از زندگی سِمج خودم» - صادق هدایت درست دو دهه بعد از نوشتن جمله‌ی بالا در “زنده به‌گور” در نامه‌ای به حسن شهید نورائی، در آذر ۱۳۲۸ می‌نویسد: «روزها به طرز احمقانه‌ای می‌گذرد. فقط می‌آیند و می‌روند. نه حقی داریم که از کسی بازخواست کنیم نه میهنی و نه آینده‌ای» به شهید نورائی می‌گوید؛ قصد دارد یک چیزی بنویسد که مثل تُف باشد به‌روی کسانی که مملکت را به چنین روزی انداختند. «مهم نیست اگر نتوانم چاپ بکنم ولی این آخرین حربه من است تا توی دلشان نگویند فلانی خوب خر بود» و این‌چنین “توپ مرواری” را نوشت. هر چند هرگز اجازه چاپ نگرفت! اثری که در فرازی از آن می‌نویسد «دیکتاتور امروز به مراتب خطرناکتر از دیکتاتور هزار سال پیش است» و از این می‌گوید که مملکت اسیر “یک مشت رجاله‌ی مادر قحبه” و “آخوند گردن کلفت” شده است. می‌نویسد دین و مذهب از ابتدای پیدایش تاکنون جز موجبات بدبختی و تبه روزی مردم را فراهم نساخته است؛ «و جز دکانداری و آلت خر کردن مردم چیز دیگری نبوده… که کثافت کاری‌های آدم مذهبی از همه شنیع‌تر است» پیش‌تر هم در “حاجی آقا” نوشته بود: «اینجا وطن ِدزدها و قاچاقچی‌ها و زندان مردمانش است» شاید از همین‌رو بود که در نامه‌ی دیگری به شهید نورائی می‌گوید؛ دیگر چیزی برای نوشتن ندارد و مشغول قتل عام روزهاست تا بترکد! هم‌چنان که در بهار ۱۳۲۶ به او نوشت: «مسئله این نیست که زندگی‌ام را دوباره بسازم. وقتی که آدم زندگی نکرده باشد دوباره ساختن چی؟» او که پیش‌تر در “زنده به‌گور” گفته بود: «دیگر به مرده‌ها حسادت نمی‌ورزم. من هم از دنیای آن‌ها بشمار می‌آیم. من هم با آن‌ها هستم، یک زنده به‌گور» در همان ایام در کاغذی به برادرش عیسی خان هدایت می‌نویسد: «امان از این همه رنج» هدایت کمی پیش از مرگش در ۴۸ سالگی در نامه‌ای به محمدعلی جمالزاده در ۲۳ مهر ۱۳۲۷ گفته بود: «نکبت و خستگی و بیزاری سرتاپایم را گرفته دیگر بیش از این ممکن نیست. نه حوصله شکایت و ناله دارم و نه می‌توانم خود را گول بزنم و نه غیرت خودکشی دارم» اما سه سال بعد، درز پنجره‌های آپارتمانش در پاریس را گرفت، شیر گاز را باز کرد و برای همیشه خوابید. کمی پیش از آن روز آخر، ۱۹ فروردین ۱۳۳۰، به شهید نورائی نوشته بود: «جایی که منجلاب گُه است دم از اصلاح زدن خیانت است… تبرئه ای در کار نیست باید همه‌اش را در بست محکوم کرد» - صادق هدایت بزرگ ۷۵ سال پیش جاودان شد! #DigitalBlackOutIran‌

در هر شرایطی، تنها اصل ثابت نفرت ما از جمهوری اسلامی و آدماشه از بالا تا پایینش.

B2 را ول کن، C1ت یخ کرد.

شد، شد. نشد، زور بچه‌هامونم به اینا نمیرسه. یه روزی ج‌ا یه بلایی سر کل منطقه میاره که این جنگ آرزوی مردم میشه. فکر کردین اورانیوم رو محض احتیاط غنی‌سازی میکنن؟ این میزان از ساده‌دلیتون برای کسی که کل عمرش تو حکومت آخوندی زندگی کرده برام عجیبه.

وضعیت حزن‌انگیزی است! تاریخ کمتر ملتی رو دیده که این‌قدر تشنه‌ی آزادی باشه، این‌قدر برای آزادی هزینه داده باشه، و این‌قدر برای به دست آوردن آزادی آماده باشه، اما اینطور سرنوشتش گرفتار اشغالگران داخلی، نیروهای تروریستی منطقه‌ای، و نیروهای خارجی‌ای شده باشد که وعده‌ی برگردوندن ایران به عصر حجر می‌‌دن. لعنت به خامنه‌ای که ایران را به این نقطه رسوند. لعنت به رژیمی که به جای تسلیم شدن و تحویل قدرت به مردم، برای سرکوب اونها نیروهای بیگانه رو وارد زمین کشور کرده و نیروهای بیگانه دیگری رو حاکم بر آسمان کشور کرده.

اگر ضدجنگ‌بودن را فراتر از یک ژست اخلاقی، به معنی کنشی برای پایان‌دادن به جنگ بفهمیم، تمرکز نقد و تحلیل فعالان ضدجنگ بر عملکرد شهروندان موافق جنگ، کمکی به این هدف نمی‌کند. در میانه جنگ، مسئله اصلی این نیست که شهروندان موافق جنگ چه گفتند یا چه نوشتند، مسئله اصلی این است که چه کسی دارد می‌کشد، چه کسی دارد ویران می‌کند و چه کسی ایران را به این پرتگاه رسانده است. گمان نمی‌کنم وسط آتش بمباران، رفتن به میان تماشاگران برای یافتن کسانی که با تشویق جنگ یا دفاع از آن “مرتکب خطای اخلاقی” شده‌اند، کمکی به پایان جنگ بکند. فعالیت ضدجنگ طبعا باید یقه عاملان واقعی را بگیرد: آمریکا و اسرائیل از یک طرف و جمهوری‌اسلامی از طرف دیگر. آمریکا و اسرائیل با حملات نامتناسب و بی‌رویه‌ جان‌ دست‌کم۱۶۱۶ شهروند غیرنظامی (گزارش هرانا) را گرفته‌اند و با هدف‌گرفتن‌ عامدانه زیرساخت‌های غیرنظامی، جان، زندگی و‌ آینده ۹۰ میلیون ایرانی را به طرز غیرقابل‌جبرانی به خطر انداخته‌اند. جمهوری اسلامی هم در مقابل علاوه بر سرکوب خونین داخلی، با سیاست‌های ویرانگر در حوزه خارجی کشور را به لبه فاجعه کشانده و عامل اصلی شروع جنگ است و تنها طرفی است که با اصرار بر سیاست‌هایش، ادامه این بمباران‌ها را ممکن می‌کند. چه موافقان جنگ (با امید سقوط جمهوری اسلامی) و چه مخالفان جنگ، (آن‌‌دسته که مخالف جمهوری‌اسلامی هم هستند) می‌توانند دست‌کم روی یک اصل توافق کنند: کشته‌شدن غیرنظامیان و حمله به زیرساخت‌ها با هیچ دلیل و بهانه‌ای، قابل توجیه نیست و همیشه و در هرحال باید صریح و روشن و بدون هیچ اما و اگری محکوم شود.

سه ماهه که فقط دو هفته کار کردیم. چرا؟ چون که کیری‌خان فقط زورش به ما می‌رسه. تا میره توی بحران کونشو میذاره روی اینترنت و شغل، سرگرمی و زندگی میلیون‌ها نفر رو ازشون می‌گیره. و تو هم فقط چاک دهنت واسه هر کسشری غیر از اینترنت بازه.

بهتره خفه‌شید. همه. ترجیحم اینه.

همواره باید چند «لنگر واقع‌گرایانه» داشته باشیم؛ یعنی چیزهایی که نشان بدهند هنوز پیوند ما با واقعیت جدی است. هیلاری پاتنم

بهاری که باید مرا بخنداند، هنوز خیلی از من دور است. نیما یوشیج _دقیقا صد سال پیش ( فرودین ۱۳۰۵)

به جایی رسیدیم که وقتی آدم‌ها میگن ″ایران″ هم باید بپرسی کدوم ایران؟ ایران برای تو چیه؟ و بلاه بلاه بلاه. فکر می‌کردم نهایتا این مساله در سطح تعریف‌های متفاوت از مردم باقی بمونه! ننگ بهت ج.ا. واقعا نفرین تمام پیشینیان این سرزمین بر تو.

حرف زدن درباره‌ی عمق ناامیدی، چقدر کار حساس و پرخطری شده. غالب افراد روی لبه‌ی باریکی راه می‌رن که تو اگر باهاشون درباره‌ی عمق تاریکیت حرف بزنی، ممکنه اون‌ها رو هم پرت کنی تو تاریکی و ما حق نداریم این کار رو باهم بکنیم. چیزی که داره اکثر مکالمه‌ها رو ناممکن می‌کنه.

قبل از این جنگ و قبل از اینکه رهبر جمهوری اسلامی کشته بشه نوشتم اگر تنها ظلم جمهوری اسلامی به مردم، بستن دسترسی به اینترنت باشه همین یک دلیل، برای درخواست سرنگونی‌اش قانع‌کننده است. در واکنش به حرف من یکی از دوستان مجازی نوشت اگه جمهوری اسلامی با قطع اینترنت داره از مردم و سرزمینش حمایت می‌کنه چی؟ نوشتم حکومت، نقش آزادی اینترنت را در ضربه به ایران بزرگ می‌کنه تا فشل بودن سیستم امنیتی‌اش را توجیه کنه و شما هم می‌پذیرید.استاکس‌نت و تورقوزآباد یادتون بیاد. جنگ ۱۲روزه نشون داد وقتی خواهرت با واتساپ نمیتونست عکس ناهارش را برای شما بفرسته، «دشمن» روی مبل خونه فرمانده سپاه نشسته بوده. الان می‌دونیم اسرائیل برای کشتن خامنه‌ای، مهم‌ترین چهره جمهوری اسلامی نیازی به همراه اول و ایران‌سل و واتساپ و اینستاگرام نداشت. جمهوری اسلامی فکر می‌کنه با قطع اینترنت، می‌تونه «روایت جنگ» را کنترل کنه در حالی که کنترل اخبار و اطلاعات هیچ کمکی به روایتش نکرده و تازه داره به ضرر خودش تمام می‌شه. خیلی‌ها در واقعی بودن تصویرهایی که از ایران (بزرگ‌ترین زندان اطلاعاتی جهان) بیرون می‌آد شک می‌کنند. در جهانی که انسان از عکس ناهارش، لباسش، عروسی و عزاش به جهان گزارش می‌ده، اینکه کسی نتونه خونه‌خرابی‌اش را ثبت کنه برخلاف رویه جهانه. فاجعه‌ای که برای یک انسان معمولی غیرنظامی اتفاق افتاده را باید خودش هم بتونه روایت کنه نه فقط دوربین صدا و سیما یا عکاس‌های مجوزدار. جمهوری اسلامی به خاک و خون کشیده شده ولی همچنان به قول اون آقا در خیابون با سایه‌ها می‌جنگه. آن‌کس که نداند و نداند که نداند در جهل مرکب ابدالدهر بماند!

"همه راه‌ها را نرفتیم"؟؟

@Nel_GashlyCrumb غیر از اینه؟ و این همه تبختر از کجا میاد در برخورد با دیگران؟