صهبا مقداری (شعبه‌ی جدید گیل پندر)

این یک رشتوی طولانیه درباره‌ی احتمالا بزرگترین گردهمایی نویسندگان و شاعران معاصر ایرانی تابه‌امروز، یکی از وقایع موثر در انقلاب۵۷ و مهمترین اتفاقی که می‌تونه نقش روشنفکر در حیات اجتماعی و سیاسی ایران پیشاانقلاب رو به‌درستی نشون بده، درباره‌ی #شبهای_شعر_گوته، ۱۸ تا ۲۷ مهر ۱۳۵۶.

به آدمهایی که وقتی خوب نیستن می‌زنن بیرون می‌رن سفر و بهتر میشن عمیق حسادت می‌کنم همیشه. درمورد من نه این جواب می‌ده، نه هیچ معادلی براش دارم.

بطور خلاصه بخوام بگم الگوم در زندگی‌م آقای املاکیه در تنگه‌ی هرمز.

یک مشکلی که اصلا نبوده رو برای خودم از صفر می‌سازم، بعد عین خر می‌مونم تو گلش و دهن خودم رو سرویس می‌کنم و شصت نفر رو درگیر می‌کنم که حلش کنم و برگردم به وضعیت صفر. بعد با این عقلم می‌خوام زندگی‌م رو بهتر هم بکنم آخه. تو دست به هیچی نزنی زندگیت خودش بهتر پیش می‌ره عسلم.🙏

فکر کنم تا حالا نگفته بودم که به‌طور معمول همه‌ی غریبه‌هایی که کوت میکنم رو قبلش بلاک می‌کنم، که کوتم رو نبینن و مکالمه شکل نگیره. حتی اگه تعریف کرده باشم ازشون یا چیزی.🚶🏽‍♀️ #از_ضداجتماعی_بودن‌هات_بگو

امشب از قرار معلوم اون یک‌شب‌درسال‌مه که دارم در شبکه‌های اجتماعی اجتماعی رفتار می‌کنم. =)) (تا این لحظه سه عدد منشن به افراد، همه هم آشنای حقیقی، داده‌م و یک نفر غریبه رو هم کوت کردم.😶‍🌫️)

یعنی You guys در شهرهای دیگه گی‌های بالای این سن پیدا می‌کنید؟🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🚶🏽‍♀️ من همیشه مطمئنم همه‌ به محض رسیدن به ۲۲-۲۳ یه جایی می‌رن وارد یه جهان دیگه‌ای می‌شن که فقط من رو نبرده‌ن و اینجا جا مونده‌م بین ۱۵ساله‌ها و استریت‌ها.

@NilooKheiliPV یهو یادم افتاد ما از ۱۴-۱۵سالگی بهت میگم نیلو و خداوندا صدمیلیاردسال گذشته از وقتی هم رو شناختیم🥹🥹

@saharmims نه شاید شما رو گرون‌تر از اون دیده که (حداقل فعلا) وسعش برسه.😎 #نیمه_پر_لیوان

شاگرد من گفت (البته نه درباره من) گفتم چه طوری، چه می‌کنی؟ گفت هیچی دارم فارغ‌التحصیل می‌شم، قراره بابام برام دفتر بزنه. دیگه خانم فلانی (معلم) رو که می‌گفت تو هیچی نمی‌شی می‌خرم. خلاصه در نظر نگرفت که منم همون جایگاهی رو دارم که معلم منفورش داره.

@saharmims وای واقعا اگه تا فردا خبری ازش نشه همین رو می‌رم میگم و خلاص. از صبح هی فکر می‌کردم برم بگم «این یک و پونصد رو تو زدی؟» زیادی ضایع ست، همه دیگه بلدن. ولی اینی که گفتین ورژن آپدیت‌شده‌شه، عالیه.😆

@The_Gil_Pender از راه حل «این یک و ششصد رو تو زدی؟ زیاده که» استفاده کن.

جدی ولی دوست‌های پولداری که حتی نمی‌تونی بهشون بگی بابا این پول ما رو بزن عزیزم این پول خرد توئه ولی خرج زندگی منه، چون می‌ترسی گدا بنظرشون برسی، واقعا از عمر آدم می‌کاهن. بابا خودتون پول آدم رو بدین دیگه. چرا اصلا آدم رو می‌ندازین تو فلاکت به‌روآوردن.

خود خود اون توییته‌م که «تو همه پوزیشن‌هایی که شما سکس کردید من درس خوندم»، با این تفاوت که حتی تو اون حوزه هم گه خاصی نشده‌م. تو همه جاهایی که شما کیس پیدا کردید من فقط بوده‌م. همینجوری. محض رضای خدا. خالی‌خالی.

بعد از ۶ سال آاس‌پ بودن حالا یک سال و نیم پیوسته و مستمر ملی بودن هم داره اضافه می‌شه به لیست جاهایی که مردم برای پیدا کردن کیس مناسب می‌دوننش و مثکه ما فقط دست یه خانوم دکتر بودیم که صبح‌ها باهاش می‌رفته مطب و شب‌ها برمی‌گشته.

@Beh77rad مرحوم آزادیان اگر توییتر داشت و اندکی مماشات و محافظه‌کاری رو کنار گذاشته بود (و به شخصیتی که در ذهن شهریار خ. ازش ساخته شده نزدیک‌تر می‌بود):

دارم همزمان کین سیاوش شاهنامه رو می‌خونم (با پادکست فردوسی‌خوانی) و گات می‌بینم. ایشالا ریال به ریال پولی که از این مملکت دزدیدید و رفتید کانادا و آش دادید به مردم که راضی شن و میلیاردها کوفت دیگه، چرک و خون شه گیر کنه تو گلوتون که ما الان سریال شاهنامه نداریم.

@bajikookoo بریم خونه‌ویلایی بدزدیدم؟😆

@The_Gil_Pender بیا بریم آاس‌پ دزدی😂

امروز مطمئن شدم بزرگ که شدم می‌خوام خونه‌ویلایی‌‌تو‌آ‌اس‌پ‌دار بشم. شاید بگید اینکه شغل نیست. که خب باید بگم برام مهم نیست. هر شغلی که باهاش بشه به این رسید رو بفرستید بیاد. حالا تو بگو دزدی.

امروز برگشته بودم به این شعر معرکه و داشتم فکر می‌کردم اگر در جهان ایدئال من زندگی می‌کردیم یقینا شعار معرف برند رو می‌ذاشتم «بخاطر عروسک‌های تو، نه بخاطر انسانهای بزرگ». منتها الان دارم کار رو با جملات قصاری از آقاموش‌پستچی و فلیکس‌خرگوشه پیش می‌برم.😆

از اینکه آدم‌ها شعرها رو خارج از کانتکستشون به کار می‌برن هم کله‌م یه طور ویژه‌ای خراب میشه که احتمالا از امراض ادبیاتی‌هاست. مثلا یه بنده‌خدایی کپشن عکس‌های عروسی‌ش رو ۶-۷ سال پیش نوشته بود «بخاطر سنگ‌فرشی که مرا به تو می‌رساند»، ۶-۷ ساله این موضوع یاد من میاد و تو مخم میره.😂

من واقعا لال از دنیا می‌رم. یعنی جدی. خسته‌م از اینکه آدم‌ها ازم سوال می‌پرسن و برعکس چیزی که تو ذهنمه رو جواب می‌دم، آدمها چیزی می‌گن و منتظر کامنتمن و کامنتی که تو دلمه رو نمی‌گم، آدمها کلا هر کاری می‌کنن من فقط رودربایسی می‌کنم و از تنش فرار می‌کنم.

به دوتا پیج مسج دادم دوتا لباس بخرم، چند ساعته هیچکدوم سین نمیکنن. خدایا اگه میخوای از الصاق پولهام به آلت تناسلی گاو جلوگیری کنی این راهش نیست، من ۱۴۶۸۶۳۱۳۷۸ تا گزینه و پیج دیگه تو آبنمک دارم آماده…

*قاعدتا اینکه این توییت رو بفرستید دایرکت و بپرسید منظورت کیه/منظورت منم هم جزو همون حالت اول حساب می‌شه.

دوتا رفتار هست که تازگی دارم تصمیم میگیرم به‌صراحت به آدمها بگم که چقدر اعصابم رو خورد میکنه و اگر تاثیری نداشت ارتباطم رو باهاشون قطع کنم. یکی حرف و پرسش از توییتهای آدم چه حضوری و چه در دایرکت، و یکی اینکه فرد دست‌خری که من زمانی بهش مرتبط بوده‌م رو میبینن و میان بهم خبر میدن.