DT(H)

Görünmeyene, bilinmeyene, duyulmayana, tadılmayana, koklanılmayana, dokunulmayana hayran olduğum için onu sürekli varoluşa çekiyorum. Bu yüzden evren genişliyor.

İnsanın içindeki tanrıya sunacağı bir şeyi kalmayınca kendisini kurban etmesi gerekir. Yoksa onun hüznü insana çok ağır gelir.

@pestennkerani Kendimizi unutacak kadar bir şeye odaklandığımızda algılayan kaybolduğu için algılanan da kayboluyor.

Bi kelimeye çok fazla odaklanınca anlamını kaybediyorum, bu bu mu demek gerçekten böyle mi yazılıyo falan oluyorum, bi şeye çok takılmayacaksın bu hayatta

Bütüne tekrar kavuşma arzundan dolayı bedenini eritmek istiyorsun. Bu yüzden yüksek hazlarla veya acılarla bedenini devre dışı bırakmaya çalışıyorsun.

Bir hayvanla ilgilenip onun bedensel ihtiyaçlarını gidermeyi, kendi ilgi ve bedensel ihtiyaçlarını unutturduğu için seviyorsun.

Geniş bir alanda olup bolluğu paylaşmak mı yoksa dar bir alanda olup hesapların içinde daha da daralmak mı?

İnsan diğer insanların nesnel taraflarını kendi nesnel tarafları üzerinden gördüğü için hep bir kopukluk, ayrılık, tam bir uyuşmama halini deneyimleyecektir. Dışsal birlikteliği yakalamak için hep bir çaba halinde kalarak zorlamayla hareket edecektir. İnsan bir an yalnız kalmaya tahammül ederek kendi nesnelliğinden tam bir ayrışma halini yakaladığında özüne ulaşır. Bu öz sayesinde insanlara hatta tüm varlıklara mesafesiz olduğunu görür. İnsana verilen öz en büyük hediyedir. Onun sayesinde her şey çabasız elde edilir. Özden edinilmeyen her nesne için sonsuz çaba sarf edilir. Çünkü ne yaparsak yapalım özü hak edemeyiz o bir hediyedir. Sadece hediyeyi vereni her an hatırlayarak hediyeyi kabul etmekten utanç duyma durumunu aşabiliriz.

@Tuonela68 Hiçbir insan senin özünden güzel değil. Beğenmemekle haklısın.

Bir işe yaramıyorum aynı zamanda çok yalnızım, hiç var olmamam gerekiyordu.

Bir gün kendine kapıyı sonuna kadar açtığında ailen, sevgilin, evin, dilin, dinin, fikrin, cinsiyetin ve kurtarıcın sevgi olacak. Seni tamamen sevgi dolduracak.

Seni arayan sende boşluğunu açar. Böylece sen de onu ararsın.

Sadece sevgi olduğunu farkedene kadar sadece sevgiye gölgesin.

İnsan kendi varlığına tehdit olarak algıladığı her şeyin kontrolü altına girer. Eğer hiçbir dışsal koşulun kendi öz varlığına zarar veremeyeceğinden emin olursa bu farkındalıkla her koşulu kabul ederek her varlığın özgürleşmesine katkıda bulunur.

İnsan, güzellikten de çirkinlikten de sıkılır. Güzelliğe alışınca çirkinlik daha çekici gelir. Çirkinlikle çatışırken sıkılma halini bir süreliğine unutur.

Aşka değil kelepçelere sadıksın. İlk başta kendini unutarak bize ihanet ettin. Kendimize daha da yakınlaşmamız gerekirken daha da uzaklaştık. Şimdi en çok benden nefret ediyorsun. Kendine geri dönüp beni orada bulana kadar aşkın lanetli olacak. Bütünü kapsamayan her aşk sonludur.

Tüm dereceler, yasalar, hazlar ve acılar sensiz anlamsız Tanrım. Yaşamın ne kaynağı ne sebebi bunlar. Melekler ve şeytanlar senden habersiz, hiçbir güce sahip değiller. İsteyene ateş isteyene ferahlık versinler. Ben artık onlardan hiçbir şey istemiyorum çünkü benden daha çaresiz bu varlıklar. Benim çarem kendimi(herkesi) seninle buluşturmamda.

İçimde çoşku var, sebep yok; dışımda hüzün var, sebepler var. Sebep arayanlar hep hüzünlü olurlar. Çünkü hüzün sebepten önce yaratılmıştır.

Sahip olduğun tek şey bu boşluk. Arzulamanı o sağlıyor. Boşluğun herkese yaşamak için alan açıyor.

Sen o nesnenin kendisine değil ona yapıştığında kendini onda görebilmene tutkulusun. İlla ki kendini görmek istiyorsun ama kendi özünü göremezsin.

Dışarıdaki her şey evinde mevcut. Bunu idrak edebilmen için kendi parçan arzuyla senden koparılarak bir nesneye dönüştürülmeli. O nesnenin yarattığı ayrılık acısı tam olarak hissedildikten sonra arzu susarak nesnenin tekrar senin varlığına dönmesine izin verecektir.

Bir yol seçersen karşıt yola da ihtiyaç duyacaksın. Bir yol seçmezsen kendine çoktan varmış olacaksın.