Unnamed Road

Πολύ προσοχή σε όσους γυρνάνε οδικός!! Δεν ξενερώνουμε ποτέ ☘️ Τα υπόλοιπα μετά…. #paobc

«𝚶 𝚷𝛂𝛎𝛂𝛉𝛈𝛎𝛂ϊ𝛋ός 𝛑𝛂𝛄ώ𝛎𝛆𝛊 𝛕𝛐 Ά𝛍𝛔𝛕𝛆𝛒𝛎𝛕𝛂𝛍» #paofc ☘️ Πολλές φορές σκέπτομαι ότι αδικώ τα νέα παιδιά που "δεν αντιλαμβάνονται" και "δεν ξέρουν". Είναι 30 χρόνια πίσω, πραγματικά πολλά ακόμα και για τους μη afcionados να το πούμε έτσι. Κατέληξα ότι η συγκεκριμένη γενιά Παναθηναϊκών που τότε "το έζησε" είναι πιο τυχερή ακόμα και σε σχέση με τη γενιά που έζησε το '71. Έχει πολλά peak ο Παναθηναϊκός ως Σύλλογος, κανένα ωστόσο δεν μπορεί να πλησιάσει έστω κατ' ελάχιστο εκείνη την τρελή και απίθανη βδομάδα του 1996. Είναι μια πολύ ιδιαίτερη ημερομηνία η σημερινή για τον Παναθηναϊκό. Τέτοιο καιρό πριν από πολλά χρόνια, ο κόσμος του τριφυλλιού έζησε τη δική του Εδέμ, βίωσε το ανεπανάληπτο. Είμαι βέβαιος πως αν οποιοσδήποτε οπαδός του Παναθηναϊκού πρωταγωνιστούσε στο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας «Η Μηχανή του Χρόνου» του Χέρμπερτ Γουέλς, θα είχε επιλέξει την 3η Απριλίου και γενικά το πρώτο δεκαήμερο του Απριλίου του 1996. Με τα σημερινά δεδομένα πλησιάζει το ασύλληπτο. Δεν είναι απλά μεγαλεία, μιλάμε για ελληνική ομάδα να διεκδικεί ταυτόχρονα (!) τρόπαιο πρωταθλητή Ευρώπης και στα δυο πιο δημοφιλή αθλήματα στη χώρα – στο δε ποδόσφαιρο μιλάμε για το δημοφιλέστερο άθλημα στην Ευρώπη αν όχι στον κόσμο. Ονειρεμένες μέρες, ονειρεμένες εμπειρίες. Η κούρσα του Δώνη στο Άμστερνταμ που έφερε το μαγικό πλασέ του Κριστόφ Βαζέχα. Ο αλλόκοτος πανηγυρισμός με τα χέρια υψωμένα του Πολωνού που έδειχνε σαν να μην πιστεύει τι έκανε. «Ο Παναθηναϊκός φαβορί για την πρόκριση στον τελικό» είχε πει ο ίδιος ο Λουίς Φαν Χάαλ λίγο πριν τη ρεβάνς της Αθήνας. Η ευφορία ανείπωτη, πρωτόγνωρη, μοναδική. Σαν την πρώτη φορά δεν είναι καμία. Οι sliding doors συνέχισαν το ταξίδι τους. Στο Παρίσι ο Στόγιαν αποφάσισε να τρέξει. Στο 39ο λεπτό και 54 δευτερόλεπτα. Στα επόμενα δυο δευτερόλεπτα έκανε επτά βήματα και δυο άλματα. Ναι, δυο. Ένα μικρό για να περάσει πάνω από το κορμί του Τζον Κόρφα και ένα «καλό» για να σηκωθεί και να κόψει το lay up του Μοντέρο. Δεν την άφησε να μπει, η μπάλα είχε ήδη βρει ταμπλώ και θα κατέληγε στο καλάθι του Παναθηναϊκού. Το ευλογημένο πρώτο που περιέγραψε καλύτερα απ’ όλους ο αείμνηστος Παύλος Γιαννακόπουλος: «Ευχαριστώ πάνω απ’ όλα τη γυναίκα μου που με ανέχθηκε τόσα χρόνια. Είχα εγκαταλείψει την οικογένειά μου, αλλά τον ήθελα πολύ αυτόν τον τίτλο. Οι χρονομέτρες κράτησαν περισσότερο χρόνο, η καρδιά μου πήγε στην κούλουρη όπως εξελίχθηκε ο αγώνας. Αυτό που μπορώ να πω μόνο αυτή τη στιγμή, είναι ότι είμαι περήφανος που είμαι ο πρώτος πρόεδρος του Παναθηναϊκού που σηκώνει τέτοιο τρόπαιο.» Αν ο Λιτμάνεν δεν είχε σκοράρει νωρίς κανείς δεν ξέρει τι θα έκανε και ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός στον τελικό με τη Γιουβέντους. Το μεγάλο «άνοιγμα» στο πράσινο χωροχρόνο είχε κλείσει, οι πόρτες είχαν κλείσει στις υψωμένες γροθιές του απορημένου Κριστόφ. Το βλέπουν οι πιτσιρικάδες αλλά είναι αδύνατον να κατανοήσουν τι σημαίνουν εκείνες οι υψωμένες γροθιές.

@VDimos @Sir_Claxonn Στημένο, κρίθηκε στις λεπτομέρειες μέχρι τελευταία αγωνιστική