W.🌷(เก็บแอค)

(#ผมมีคลอโรฟิลล์FRG มาหย่อนใบโคแบบเร่งรีบค่ะ ไม่น่าว่างได้ทำแบบดี ๆTT คาร์มีความธงแดง แนะนำให้อ่านดอคเพื่อประกอบตัดสินใจนะคะ 🔁 รีทวิต = เนียนรู้จัก/ช่วยหาเพื่อน ❤️ เฟบ, เมนชั่น, dm = สนใจโค แอบเขินจนไม่กล้าไปขอโคกับคนอื่นค่ะ อ้าก ฝากรับพ่อหนุ่มธงแดงกับผปค.ไปเลี้ยงด้วยนะคะ🥹)

@Fujiwara_FRG “แต่แบบนี้ก็กลายเป็นคุณเลี้ยงผมน่ะสิ” ยกเครื่องดื่มในมือขึ้นลองจิบตาม ละเมียดลิ้มรสหวานภายในปากที่ไม่คุ้นเคย เหล้าอุ่นนี่ผ่อนคลายอารมณ์ได้ดีทีเดียว ถึงว่าทำไมถึงได้ติดใจนัก “หมดแล้วไปหาร้านอาหารกันครับ”

@Fujiwara_FRG “ครับ? อา ขอบคุณนะครับคุณลุง” กะพริบตาปริบรับของมาไว้ในมือ ทำตามอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ เขายังไม่ทันจะได้รับคำตอบอะไรจากคุณลุงมาสักคำก็ถูกดักคอเสียแล้ว กระนั้นความสงสัยที่เกิดขึ้นก็ไม่อาจปัดทิ้งไปได้ “ไม่อยากให้รู้ขนาดนั้นเลยหรอครับ?” เขาลองถาม แต่ไม่ได้คาดคั้นเอาคำตอบอะไร +

#เทศกาลหิมะ_FRG (โกงเวลา|โรลปิด w @William_FRG ) ท้องฟ้ามืดหม่นขมุกขมัว ปล่อยละอองนุ่นตกลงสู่แดนดิน ในขณะนี้ไร้ซึ่งความหนาวเหน็บอย่างที่ควรเป็น ทว่าในใจกลับอ้างว้าง สุดท้ายพวกเขาก็ไม่ได้ไปนั่งชมใบไม้เปลี่ยนสีส่งท้ายฤดู ฮิคาริผุดตัวลุกขึ้นมาจากม้านั่งสายตาทอดมองตรงไปที่ตลาดที่คราคร่ำไปด้วยผู้คน เสียงหัวเราะ พูดคุย ดังเซ็งแซ่ ทางด้านหนึ่งมีเด็กๆปั้นตุ๊กตาเล่นปาหิมะ ดูสนุกสนานอบอุ่นใจ นัยน์สีม่วงหยุดมองเพียงชั่วแวบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเริ่มเดินเข้าไปเที่ยวในเทศกาล ร้านรวงมากมายเต็มสองข้างทางกลับไม่ได้ดึงดูดเขาเท่ากับบางสิ่งตรงหน้า สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ใครบางคน ใครคนนั้นที่พึ่งจะให้สัญญากัน วิล?

@Fujiwara_FRG เหลือปริมาณแอลกอฮอล์ไม่มากเท่าไร หรืออาจไม่เหลือเลย แถมกลิ่นของมันก็หอมเสียด้วย ดวงตาพลางกวาดมองซ้ายขวาที่มีผู้คนเบาบาง แต่ก็น่าจะมีคนแวะเวียนมาซื้อกันบ้าง แล้ว… “ทำไมคุณลุงถึงจำเพื่อนผมได้ล่ะครับ”

@Fujiwara_FRG “ขอสำหรับสองคนนะครับ” คนเดินตามกล่าวแทรกระหว่างที่คุณลุงกำลังตักของเหลวสีขุ่นพร้อมคลี่ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร เขาไม่ค่อยสนใจการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์นัก แต่เพราะเห็นไอร้อนที่เกิดขึ้นภายในภาชนะของร้าน ก็พอเดาได้ว่าเครื่องดื่มที่ได้คง +

@Fujiwara_FRG เขามองตามบริเวณที่มาถึง ร้านที่อีกฝ่ายพูดก็เห็นจะมีแต่คุณลุงที่กำลังขายของอยู่ แม้พยายามเพ่งมองแล้วก็ยังไม่รู้ว่าเขากำลังขายอะไร “เราเข้าไปสั่งได้เลยมั้ยครับ” “หรือคุณลุงเขามีวิธีการรับลูกค้าแบบพิเศษ” อย่างรับลูกค้าเฉพาะกลุ่ม หรือต้องมีรหัสลับในการสั่งอะไรทำนองนั้น

@Fujiwara_FRG “ได้สิ” ยิ้มรับ คำขอนั้นไม่ได้ยากอะไร นับว่าเป็นเรื่องที่ทำเป็นปกติหรือสิ่งที่เขาทำได้ถนัดเสียด้วยซ้ำ แต่ทำไมจะต้องจับแก้มเขาด้วยล่ะ มันมีอะไรดีนักนะ ยกมือขึ้นสัมผัสแก้มตัวเองอย่างไม่เข้าใจ ทั้งที่มันก็ไม่ได้นุ่มนักแต่กลับถูกจับบ่อยจนน่าประหลาด “ร้านนี้?” +

@Fujiwara_FRG หากจะพูดให้ถูกมากกว่าการพูดไปตามความคิด คงเป็นการพูดที่ดูเหมือนเอาใจจนติดเป็นนิสัยมากกว่า “ไม่ชอบหรอครับ” เขาถามต่อ

@Fujiwara_FRG “คงงั้น” คำพูดของคนที่เพิ่งละสายตาจากไปทำเอามุมปากยกสูงขึ้น ก่อนจะเริ่มมองไปในทิศทางเดียวกัน “เรียกว่าเอาใจก็คงไม่ถูก…” มือที่ว่างยกขึ้นจับคางอย่างครุ่นคิด “ผมก็แค่พูดไปตามที่คิดเท่านั้น” ก็จริงที่เขาพูดออกไปว่าจะตามใจ แต่ที่พูดออกไปก็ไม่ได้จงใจที่จะเอาใจอีกฝ่ายมากขนาดนั้น +

@Fujiwara_FRG เงียบไปอึดใจหนึ่งหลังถูกบอกแบบนั้น เขาไม่ขัด และทำตามเสียด้วย “คราวหลังก็พาคนที่ไว้ใจได้มาด้วยสิครับ” “ผมเป็นห่วง” เน้นสามพยางค์ข้างหลังชัดเจน ค่อย ๆ ยกยิ้มอย่างช้า ๆ มองดูปฏิกิริยาของคนเอ่ยให้ทำ “พูดแบบนี้ดีรึเปล่า”

@William_FRG รอยยิ้มยังคงไม่จางหายไปจากบนหน้าของเขา "ถ้ามากับคนอื่นเขาก็รู้หมดสิครับว่าผมมาทำอะไรน่ะ" ตอนนี้เขาอายุถึงเกณฑ์ที่จะดื่มได้แล้วจึงไม่ปิดบังอีก แม้ว่าเหล้าอุ่นจะแทบไม่มีแอลกอฮอล์ก็ตาม "อีกอย่างนะครับ เป็นห่วงพูดแบบนี้นะ" มุมปากกดลึกขึ้นดวงตาดอกท้อหยีขึ้นจนเป็นสระอิส่งให้อีกฝ่าย

@Fujiwara_FRG “หืม” ได้ยินจึงชะงักไปครู่หนึ่งแล้วมองกลับคนตอบคำถามนั้น “คิดว่าจะมีคนมาด้วยซะอีก” จะว่าไงดี เพื่อนของเขาก็ดูเป็นคนเพื่อนเยอะ ด้วยนิสัยเป็นมิตรของเจ้าตัวแล้วคิดว่าอย่างน้อยก็ต้องมากินอะไรทำนองนี้กับใครสักคน แต่ผิดคาด “กินเหล้าคนเดียวมันอันตรายนะ”

@William_FRG ฮิคาริค่อยๆหันศีรษะไปมองคนข้างกายด้วยรอยยิ้มค้าง "อ่า— ก็ไม่ใช่ว่าได้กินเหล้าอุ่นหรืออะไร.." เขาชะงักไปเล็กน้อยกับคำถาม เสียงนุ่มขาดช่วงลงราวกับไม่รู้จะพูดอะไรต่อ สุดท้ายก็ได้แต่ตอบกลับไปเพราะก็ไม่เห็นจะมีอะไรเสียหายเลยสักนิด "ใช่ครับ ปีก่อนๆผมก็มากินคนเดียว"

@Fujiwara_FRG ไม่ได้ตอบกลับอะไร เพียงยิ้มตอบแล้วเดินตามกลับไปยังทิศทางเดิมที่เคยผ่านมา อีกฝ่ายทำอะไรเขาก็ทำตามโดยไม่ขัด “อืม ไปสิ” พยักหน้าตกลงคำชวน ในหัวพลันเพิ่งจะสะกิดใจเข้ากับคำพูดบางอย่างเอาตอนนี้ “จะว่าไป… ปีก่อนคุณก็มากินหรอครับ” “คนเดียว?”

@William_FRG "แหม คุณเองก็งดงามไม่แพ้ใครเหมือนกันครับ" รอยยิ้มกดลึกพร้อมสายตาราวกับรู้กันถูกส่งให้อีกฝ่าย ไม่นานพวกเขาเดินกันจนไปถึงลานสเก็ต เขาจัดการวางรองเท้าก่อนจะจูงวิลเลียมออกมาเดินไปทางตลาดราวกับไม่เคยเกิดเรื่องอะไรขึ้น "ปีก่อนเจ้าของร้านเขาไปตั้งแผงอยู่ปลีกนั้น เราลองไปดูมั้ยครับ"

@Fujiwara_FRG “ขอบคุณสำหรับคำชมครับ” “เล่นชมกันแบบนี้ผมก็เขินแย่” กล่าวเสียงเรียบ คนถูกหยอกไม่ยักสะทกสะท้านกับคำพูดนั้น ด้วยรู้ตัวดีว่าคำชมที่พูดไม่ได้เกินจริงสักเท่าไร ส่วนตัวเขาคิดว่าไม่ว่าจะเป็นเจ้าหญิงหรือเจ้าชาย จะแบบไหนเขาก็คงมีรูปลักษณ์ไม่แย่นัก “แต่คงเทียบกับคนสวยแบบคุณไม่ได้”

@William_FRG ฮิคาริยักไหล่ทีนึงอย่างไม่ยี่หระพร้อมรอยยิ้มขันที่ประดับมุมปาก ฝ่ามือจับกระชับมืออีกฝ่ายและก้าวเดินไปข้างหน้า "ใครอยากเป็นเจ้าหญิงกันครับ หรือวิลอยาก" เขาเอ่ยปฏิเสธโดยไม่ลืมที่จะย้อนถามอีกฝ่าย "เอ...ก็เหมาะอยู่นะครับ~" ว่าพลางก็เลิกคิ้วหลิ่วตาไปให้หยอกเย้าอีกฝ่าย

@Fujiwara_FRG “เข้าถึงบทบาทเกินไปรึเปล่า” จัดการดีดหน้าผากเจ้าหญิงที่ยังคงพูดจาสวมบทบาทไม่เลิกด้วยแรงที่ไม่มากนัก แค่พอให้อีกฝ่ายรู้สึกตัวและกลับมาพูดปกติเสียที เขาจับมือที่ถูกยื่นส่งให้ พลางเอ่ยถาม “หรือคุณอยากเป็นเจ้าหญิงจริง ๆ หรอครับ”

@William_FRG เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยชวนฮิคาริก็ยืดตัวขึ้น มือข้างที่ว่างแนบอก "ขอบพระทัยๆ" "ผมจะนำไปเอง ฝ่าบาทโปรดให้เกียรติ—"เขาทิ้งช่วงการพูดไว้จังหวะหนึ่ง มือบางยื่นออกไปตรงหน้าอีกฝ่ายเพื่อจะขอมือมาจับไว้ เพราะทางข้างหน้าคงเต็มไปด้วยฝูงชนเนืองแน่นอย่าบอกใคร

@Fujiwara_FRG “เป็นเจ้าหญิงมารยาทงามเสียด้วย” ฝ่ามือยกขึ้นปิดปาก พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่หัวเราะ เขาสูดลมหายใจเข้า ปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ “ไปหาร้านกันครับ” มือแตะไปที่ไหล่คนค้อมตัวลงเช่นเดียวกับท่าทางอนุญาตตามฉบับของสรรพนามที่อีกฝ่ายเรียก

@Fujiwara_FRG “เปล่านี่” ส่ายศีรษะปฏิเสธแม้จะโดนรู้ทัน นั่นคงทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาดูน่าหมั่นไส้เพิ่มมากขึ้นไปอีก สรรพนามตอบกลับไม่คุ้นหูถูกเรียก แท้จริงก็ไม่ใช่สิ่งที่ฟังดูพิลึกอะไร แต่พอประกอบกับท่าทางที่เห็นแล้วพลันทำเอาผู้เริ่มก่อนถึงกับกลั้นยิ้มขำเอาไว้ไม่อยู่ +

@Fujiwara_FRG “เหลือหนึ่งนาทีแล้ว” มุมปากของคนพูดยกขึ้นอย่างอารมณ์ดีหลังแอบเร่งเวลาด้วยตัวเอง ความจริงเวลาที่เหลือคือสี่นาทีต่างหาก แต่ช่วยไม่ได้ ก็เขาเป็นคนกำหนดนี่ “ถ้าขอร้องอาจจะเพิ่มเวลาให้ก็ได้นะ”

@Fujiwara_FRG “เอ้า ชักช้าเดี๋ยวจะไม่ทันเอานะ~” เกิดเสียงหัวเราะในลำคอด้วยความขำขัน จากปฏิกริยาของคนที่มั่นใจ ตอนนี้กลับเหลือเพียงเจ้าหญิงท่าทางหงุดหงิดและลนลาน เป็นภาพที่ทำเอาชอบใจไม่น้อย เขานั่งคอยการออกตัวของอีกฝ่ายพลางก้มมองนาฬิกาที่ตัวเลขค่อย ๆ เปลี่ยนไปทีละนิด +

@Fujiwara_FRG “หืม” “ถ้ามั่นใจขนาดนั้นผมจำกัดเวลาด้วยดีมั้ยนะ” “ห้านาที?” กล่าวเจือเสียงหัวเราะ เห็นท่าทางแล้วก็อดอยากขัดไม่ได้ ถึงใจจริงจะไม่ได้ใส่ใจในผลลัพธ์มากก็ตาม แต่ถ้าคนมั่นใจได้มันไปง่าย ๆ อย่างที่หวังก็ดูจะไม่สนุกน่ะสิ “ถอดรองเท้าสิครับ” “หรือกลัวเวทมนตร์จะคลายหรือ เจ้าหญิง”

@William_FRG ปลายคางเชิดขึ้นอย่างถือดี เขามั่นใจอย่างมาก! "คุณได้เลี้ยงข้าวผมแน่นอน"

@FRG_Celeste (.ซุก🥰)

@William_FRG (โถ่ นึกว่าจะขออะไรสะอีก ทำไมจะไม่ได้ล่ะทีคุณปีศาจยังให้ฉันซุกได้เลย🥺.อ้าแขนรอแน้ววว)

#เปิดโรล |พักกลางวัน #ฤดูหนาว_FRG เพราะชอบหลีกหนีความวุ่นวายของผู้คนเขาเลยมาอยู่ตรงนี้ หลังต้นไม้ใหญ่แถว ๆ ลานพัก ลมเย็นที่พัดไปมาอยู่เรื่อย ๆ กับแสงแดดที่อ่อนพอจะไม่ทำร้ายเขา เขาไอเล็กน้อยพร้อมมือที่ยังลูบแมวน้อยบนตักไม่หยุด รู้ตัวว่าแพ้ขนแต่เจ้าตัวน้อยก็ไม่มีท่าทีจะตื่นเลย

@FRG_Celeste (ขอซุกหน่อยได้มั้ยคับ🥺)

@William_FRG (แย่แล้ว😭 ให้รับผิดชอบยังไงดีล่ะ🥺 คุณนางฟ้าเป็นห่วงสุดๆเลยㅠㅠ🤲🏻)