Yoshida Carter (ภาษาศาสตร์)

*ทวิตปักหมุด* “จะพยายามสั่งการบ้านให้น้อยที่สุดนะ” “พูดอ่านญี่ปุ่นน่ะได้ เเต่เขียนไม่ได้เลยน่ะ ก็เลยมาสอนอังกฤษนี่ไง” Yoshida Carter I Shadow demon ภาษาศาสตร์(Eng) Doc : bit.ly/3ozflwt (ฝากอาจารย์มือใหม่คนนี้ด้วยนะครับ ทัก/โค/โรล ได้เสมอ) #MPCss4

@RT69_MPC @Agon_MPC (เรียนภาษาอังกฤษกับครูเถอะครับ😭🙏)

@Agon_MPC 👽: [witermlon]

⚪️ : 👍

(ครูผิดเอง...)

@MPC_DSTG "เอายังไงต่อน่ะเหรอ? ก็คงต้องอยู่กับมันไปน่ะเเหละ" "เเล้วก็ผมคิดว่าจะหาไปโรงพยาบาลด้วย จะได้ปรึกษาคุณหมอ" "เเต่ไม่ใช่เร็วๆนี้หรอก ตอนนี้ผมยังสบาย--ฮัดเช้ย!" เพลิงสีดำถูกพ่นใส่หน้าอีกฝ่าย เเต่มันก็เป็นไฟที่อุ่นๆไม่ได้ร้อนอะไร ถึงจะติดหนวด(?)ไปบ้างก็เถอะ "หรือไม่ก็เย็นนี้..."

โรลปิด I ห้องพักครู หลังจากปิดบังเรื่องเขาที่เพิ่งงอกมาได้ซักพัก เขาก็รู้สึกคันปากอยากระบายกับใครซักคน เรื่องบางเรื่องเก็บไว้คนเดียวเเล้วมันอึดอัดนี่นา “ก็อย่างที่เห็นนี่แหละ เขาฉันเพิ่งงอกมาได้ไม่กี่วันนี้เอง…” เริ่มจากเพื่อนใกล้ตัวก่อนละกัน @MPC_DSTG

@027_MPC (น้องโอเค🥹👌)

@Yoshida_MPC (น้องงงงงงงงง ปลอบๆๆๆๆๆนะะะ 😭😭😭😭😭😭)

เเค่ความพยายามอย่างเดียวมันไม่พอหรอก

#mpc_อนุบาล (จริงๆเเล้วน้องตอนเด็กไม่ได้ไปโรงเรียนอนุบาลเหมือนคนอื่นๆเขา อาศัยจ้างครูกับมีเเม่มาสอนนั่นนี่ในบ้านเเทน) (ส่วนเเม่ของโยชิดะเป็นปีศาจเเสงล่ะ)

@MPC_Himeji 💻 : หาที่ปลอดภัยเเล้วอยู่เฉยๆก็ได้นะครับ

🍡: อ่า ฮิเมะควรจะไปอยู่ฝั่งไหนดี ทำไมไม่มีฝั่งไม่เลือกบ้างนะ 😣😣

#MPC4_RIP “ขอทางหน่อยครับนักเรียน ครูจะออกไปกินข้าวข้างนอก” (สวบเพื่อเดินผ่านเเค่นั้นแหละ เดี๋ยวปล่อย)

@027_MPC 💻 : นายนี่มัน... เเต่มันก็ฟังดูเข้าท่ามากกว่ามานั่งก่อม็อบเหมือนนักเรียนพวกนั้นน่ะนะ

@Yoshida_MPC 🩸: เหอๆ ซวยชะมัด…… งั้นพวกเราไปงัดคลังเงินของโรงเรียนกันเถอะ

🩸: ผอ.บ๊อบตายแล้ว…?? 🩸: เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่ได้ยื่นน้ำอัดลมผสมไบก้อนให้เขาตั้งหลายอาทิตย์แล้วนี่หว่า !? ตายได้ไง !!!!?????

@MPC_DSTG 💻: นั่้นคือสิ่งที่ผมกำลังกังวลอยู่เลย ว่าเเต่บอกทีว่านายไม่ได้ไปเข้าร่วมกับพวกม็อบเด็กนักเรียน

[สตอรี่นิดหน่อย] เช้านี้โยชิดะตื่นมาด้วยสภาพที่ต่างจากเดิมเล็กน้อย เขาที่เพิ่งงอกออกมานั้นไม่เพียงเเต่จะมาเเค่ข้างเดียว เเถมยังสั้นเหมือนยังงอกไม่เต็มที่อีกต่างหาก ถึงจะยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่นัก เเต่ที่เเน่ๆเขายังไม่อยากให้คนอื่นมาเห็นล่ะนะ

@MPC_BEN (ถ้าอ.เป็นเด็กไฮสคูลเหมือนพวกนายคงเล่าอะไรหลายๆอย่างให้ฟังเเล้วล่ะ 🥹)

เด็กหนุ่มค่อยๆลุกขึ้นมา เงยหน้าสูดอากาศเข้าไปเล็กน้อย “ผมโตเเล้ว…ไม่มีเวลามานั่งงอเเงนานนักหรอก” “ผมต้องไปเเล้ว รถบัสรอบสุดท้ายจะมาเวลานี้พอดี” “รักเเม่นะ…” เขากล่าวลา ก่อนจะหันหลังเดินออกจากสุสาน เพื่อนั่งรถบัสกลับไปงานมิวสิคเฟสอีกครั้ง [End]

เวลาผ่านไปเด็กหนุ่มหยิบกระเป๋าเงินขึ้นมา ก่อนจะหยิบรูปเก่าๆรูปหนึ่งที่คาดว่าเป็นตัวเขากับกลุ่มเพื่อนสมัยไฮสคูล “คิดดูสิ ถ้าพวกเราได้ขึ้นเป็นเวทีนั้นบ้างจะเจ๋งขนาดไหน… “เฮ้อ..” “ผมดีขึ้นเเล้วล่ะ…” “ผมไม่อยากมางี่เง่าต่อมาเเม่เเบบนี้เลย”

[สตอรี่นิดหน่อย] ยามค่ำ โยชิดะปลีกตัวออกจากงานมิวสิคเฟสนั่งรถบัสมายังที่ๆหนึ่งซึ่งไม่ไกลจากเมืองที่จัดงานเท่าไหร่นัก ในมือช่อดอกไม้สีขาวนวล การเเต่งตัวก็ดูจะทางการขึ้นมาหน่อย เขาสูดลมหายใจก่อนจะเดินไปยังที่ๆหมายจะไป