Yusif retweetledi
Bir insanın iki kimliği olmalıdır.
İlk kimlik; ailesi, dili, hafızası ve içine doğduğu kültür tarafından verilir. Gelenekler, görenekler, inançlar ve insanın ait olduğu halk…
Ben Kürdüm. Resmî bir ülkem olmayabilir ama bir hafızam, bir dilim, ortak bir acım ve parçası olduğum bir halkım var. İnsan bazen devletsiz kalabilir ama asla köksüz kalmaz.
İkinci kimlik ise insanın kendi elleriyle inşa ettiği kimliktir: sanatçı kimliği.
Sanatçı; gördüklerini, yaşadıklarını ve içinde taşıdığı bütün kırıkları, tuğla üstüne tuğla koyar gibi kendi içinde birleştirir. Kendini yeniden var eder.
Bu yüzden sanatçıları rastgele protesto etmeyin. Çünkü sanatçı kendini hazır bir halde “bulan” değil, emekle “yapan” insandır. Henüz tamamlanmamış bir insanı yargılamak kolaydır; onu anlamak ise zordur.
Bırakın insan kendini sonsuza kadar tamamlamaya devam etsin. Çünkü o örülen tuğlalar zaten sizsiniz.
Sanatçı birini tanır, ondan aldığını kendi potasında harmanlar. İki kişiyken bir olur; gün gelir bir mahalle, bir şehir, bir halk, hatta bütün bir dünya olur.
Sanatçı, çoğulu tekil yapandır.
Bu iki kimlik tek bir gövdeden beslenir. Sanatçının özgür ayağı o bedenden ancak bir adım ileri gidebilir; diğer ayağı mutlaka yere basmalıdır. İnsan tamamen havada yaşayamaz. Kökü olmayan ağaç ilk fırtınada devrilir.
Benim sorunum da tam olarak burada başlar: Benim iki ayağım da özgürdür. Bu yüzden tekrar tekrar başımın üstüne çakılırım. Düşmanlar edinir, yorulur ve yıpranırım.
Siz yine de bunu yapmayın. Bir ayağınız mutlaka yere bassın; halkınıza, geçmişinize ve insanlığınıza sıkı sıkıya bağlı olun.
Boş verin beni…
Belki bir serseriyim, belki de kaybolmuş son romantiklerden biri.
Sanatçı doğulmaz, sanatçı olunur. Belki de insana verilen tek gerçek emir budur.
“Doğuştan sanatçı” sözü bana göre insanlığın potansiyelini küçümseyen bir yaklaşımdır. Çünkü herkes kendini ve dünyasını yaratmak zorundadır. Sanatın tek bir tarifi vardır: insan olmak.
Savaş tam olarak budur.
Sanatçı halkın önünde bayrak açıp yürümek zorunda değildir. Bazen toplumdan uzak düşer, yanlış anlaşılır, yalnız kalır. Ancak onun işi alkış toplamak değil, karanlığın ortasında bir ışık yakmaktır.
Anlaşılmayı da beklemez. Çünkü o, kendini bulmuş olan değil; hâlâ kendini inşa etmekte olan insandır.
Sanatçı egoist değildir; aksine çoğuldur. İçinde koca bir insanlık taşır. Bu yüzdendir ki yolun sonunda inzivaya çekilir. Çünkü o yalnızlıkta bile artık içinde taşıdığı koca bir dünya vardır.
Sanatçının ne yaptığıyla değil, ne ürettiğiyle ilgilenin. Yıllar önce ne dediğini kurcalayarak değil, bugün insanlığa ne kattığına bakarak yaklaşın.
Dün için bilge olan, yarın için cahildir. Bu yüzden sanatçının dününü yargılamayın; çünkü o zaten yarının cahili olacağını bilir.
Sanatçının asıl değeri, insanı özünde taşımasındadır. Çünkü siz de mutlaka onun bir yerlerindesinizdir; size rastladığında içtenlikle gülümseyen odur.
Sanatçıların halk sevgisini, aidiyet bağını ya da taşıdığı acıyı küçümsemeyin.
Çünkü bazı insanlar, sınırları çizilmiş bir vatanı olmadığı hâlde koca bir halkın hafızasını kalbinde taşır. Ve bazen bir insanın yüklendiği ağırlık, bir haritadan çok daha büyüktür.
Türkçe
