จิ้งจินร้องเหมียว (สิงแอคมู)

. 𝘑𝘐𝘕𝘡𝘜 ’𝓈 𝓅𝒾𝓃 美しい記憶の跡 かつてどれだけ笑って涙を流したかの証です すべてを忘れたとしても 生きていることが一番です ᵀᴼ my dear self ───♣️───────── ⤮ |◁ ㅤ❚❚ ▷| ⟳

โลกนี้ไม่เคยใจดีกับคนอ้วน ต่อให้หน้าตาดี แต่ไขมันเรามันจะไปบังตาคนพวกนี้เสมอ เราจะเจอเรื่องอะไรที่มันทำร้ายจิตใจบ่อยมากๆ นั่งบนรถบัสที่เป็นสองที่นั่งคนจะไม่ค่อยอยากนั่งข้างๆ เราหนาวคนจะไม่เชื่อ เพราะคิดว่าคนอ้วนไม่หนาว น้ำหนักเยอะไม่ได้แปลว่ายกของได้มากกว่าแต่เราก็จะเป็นเป้าให้คนใช้ยกนู่นยกนี่ประจำ เสื้อผ้าที่เราใส่บนร่างกายเราจะหนักหัวคนอื่นเสมอ เวลาเรากระโดดลงน้ำคนจะล้อว่าเดี๋ยวน้ำหมดสระ เวลาเราเดินคนจะบอกว่าแผ่นดินไหว คนรอบข้างจะห่วงสุขภาพเรามากกว่าห่วงสุขภาพพ่อแม่มัน เวลาเรากินอาหารจานเดียวปกติคนจะถามว่าอิ่มเหรอ ถ้าเรากินเยอะหน่อยคนจะบอกว่านี่ไงเหตุผลที่อ้วน ทั้งๆ ที่มันก็กินเท่าเรา คนจะตีความไปเองว่าอ้วน = อารมณ์ดี ถ้าเรามีแฟนผอม คนจะแซวว่ารวยล่ะสิ ถ้าแฟนเราอ้วนเหมือนกันคนจะบอกว่า “น่ารักอะ” ถ้าครอบครัวเราอ้วนทุกคน คนจะบอกว่า “ไม่แปลกใจ” แต่ถ้าครอบครัวมีเราอ้วนคนเดียว ญาติผู้ใหญ่จะบอกว่าลดน้ำหนักหน่อยสิจะได้หล่อๆ/สวยๆ ไม่ก็กังวลว่าเราเป็นโรคอะไรหรือเปล่า ชื่อเล่นของเราในวัยเด็กไม่พ้น ฮิปโป หมูเด้ง ช้าง หมู หมีควาย ปลาวาฬ แต่รู้อะไรมั้ย คนเราอ้วนกันคนละสาเหตุ อาจจะอ้วนเพราะที่บ้านเลี้ยงเราดี อาจจะอ้วนเพราะไม่มีเวลาออกกำลังกายเนื่องจากต้องทำงาน อาจจะอ้วนเพราะฮอร์โมนคนเราไม่เท่ากัน อาจจะอ้วนด้วยโรคร้ายใดๆ ก็ตามที่กำลังรักษาอยู่ ไม่มีใครรู้ดีเท่ากับตัวเราเอง เพราะฉะนั้นอ้วนจึงไม่ผิด จะไปหนักหัวใครก็ช่างมัน สิ่งที่อยากให้ทำคือ ถ้าเป็นคนกินแซบ ควบคุมสิ่งที่กินบ้างในบางมื้อ เพราะปัญหาสุขภาพมันตามมาแน่นอน ไม่ใช่แค่กับคนอ้วน กับคนหุ่นดีก็มีสิทธิ์ (ไม่เจอก็โชคดีไป) ถ้ากินปกติแต่อ้วนโดยไม่ทราบสาเหตุ รีบตรวจร่างกาย อาจจะมีโรคร้ายบางอย่าง ถ้าอ้วนเฉยๆ ตรวจร่างกายแล้วไม่มีอะไร แค่อ้วน และมีความสุขดี ช่างหัวมัน!!!! ช่าง! หัว! มัน! ออกกำลังกายบ้างบางที ไม่ต้องทำเพื่อคนอื่นแต่ทำเพื่อตัวเอง บางคนอาจจะมาบ่นกรอกหูกับเราแบบนี้เพราะต้องการดึงเราให้ต่ำลง กดหัวเรา แต่อย่าเอาคำพูดคนพวกนี้มาเป็นแรงผลักดัน ไม่งั้นเราก็จะติดอยู่กับคำดูถูกจนเครียดเกินไป ไม่จำเป็นต้องผอม BMI 18 เอาแค่เดินเหินสะดวกขึ้น หายใจอิ่มขึ้น กินแล้วไม่แน่นท้องก็พอแล้ว เสื้อผ้าน่ะมันหาได้ ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้ว มีความสุขกับชีวิตให้มากๆ ทุกคนโดนล้อเรื่องปมด้อยแตกต่างกันอยู่แล้ว เราแค่เป็นเป้านิ่งที่ใหญ่ที่สุด รอยแตกบนร่างกายแต่ละรอยคือสิ่งที่ยืนยันว่าเธอผ่านเรื่องราวอะไรมาบ้าง และการรักตัวเองไม่เสียใจเลยสักวัน ถ้าจะอ้วน ก็จงอ้วนอย่างมีความสุขซะ you only live once อีก 100 ปีก็ตายห่ากันหมดแล้ว ใช้ชีวิตให้มีความสุขเถอะ

Artemis II Moon mission complete! ✅✅✅✅✅✅ - Space Launch System rocket launched crew into space - Orion spacecraft kept astronauts safe - Flew around the Moon, observed its far side - New human spaceflight distance record - Crew safely returned to Earth - Inspired the WORLD

Sorry to interrupt your scrolling but, i hope life gets better for you

ผู้หญิงน่ารักอะดีแล้ว แต่อย่าติดแบ๊วเสียงใส ๆ เกินไปนะ มันน่าอี๋น่ะ ผู้หญิงโฉบเฉี่ยวก็น่ามองนะ แต่โป๊ไปมันไม่งาม ไม่เหมาะเป็นแม่ของลูกหรอก ผู้หญิงที่ไม่แต่งหน้า ไม่ดูแลตัวเองอะน่าเบื่อจะตาย ผัวถึงไปมีเมียน้อยไง ผู้หญิงที่แต่งหน้าแต่งตัวจัดจะแต่งทำไมเยอะแยะ อยากให้ผู้ชายมองรึไง 😃

Thailand:

คนอื่นน่าจะอธิบายไปเยอะละ ส่วนตัวขอพูดในแง่ว่า ถ้าเรายังไม่ได้รู้หรือเข้าใจดราม่าชัดเจน รบกวนอย่าเพิ่งรีบกระโจนลงมางับเลยค่ะ การเห็นต่างไม่ได้ทำให้คุณดูวิเศษวิโสขึ้นแต่อย่างใด

And with that, Flat Earth is over.

春よ来い

สวัสดีปีใหม่ไทย ขออวยพรให้คนที่เอาเปรียบนักเขียนนักวาดไทยฉิบหายกันทุกคน

จากดราม่าที่ลากยาวมาหลายวัน จนมาถึงเมื่อวานที่อะไร ๆ เริ่มกระจ่างมากขึ้น ทำให้เรานึกถึงคำเตือนของพี่คนนึงในวงการ พี่เค้าเคยบอกว่า เวลานิยายถูกเอาไปเสนอค่าย ระวังเค้าเอาพล็อตเรื่องหรือกิมมิคในนิยายของเราไปพัฒนาต่อเองนะ แล้วมันจะบิดไปมา เติมนั่นนิด เปลี่ยนนี่หน่อย จนเราฟ้องลิขสิทธิ์ไม่ได้ด้วย พี่เค้าพูดแบบนี้หลายครั้ง พูดมานานมาก พูดมาตลอด ซึ่งเราก็ตอบไปทุกครั้งว่าคิดมากน่า ค่ายใหญ่ ๆ เค้าไม่เอาชื่อเสียง ภาพลักษณ์มาแลกกับอะไรแบบนี้หรอก จนกระทั่ง.... พี่แกพูดถูกทุกอย่าง แล้วก็พูดเรื่องจริงมาตลอดเลย สมกับที่เป็นรุ่นใหญ่ อยู่ในวงการมานาน มองอะไรขาดมาก 🥲

พึ่งรู้ว่าเคยติดต่อมา อันนี้แอบน่าเกลียด(ไม่แอบ) นึกสภาพถ้าเป็นสินค้าติดต่อมาคุยแล้วดันไม่เอาไอเดียเรา แต่พอผ่านไปสักพักดันทำโปรเจคใหญ่ที่มีเบสไอเดียเราเป็นจุดเริ่ม ตัดแต่งให้มันไม่เหมือนหน่อยๆแล้วเอามาขายแทน คือหดหู่ ต่างอะไรกับที่เจ้าสัวทำขนมที่ขายดีมาแข่งอะ

สวัสดีค่ะ เรามีเรื่องเล่าเรื่องหนึ่งอยากนำมาแบ่งปันเป็นข้อคิดเล็กๆ สำหรับผู้ที่สร้างสรรค์ผลงานและมี IP เป็นของตัวเองค่ะ เรื่องนี้เป็นประสบการณ์ส่วนบุคคล ซึ่งอาจมีรายละเอียดบางส่วนเป็นความเข้าใจในมุมของผู้เล่าเพียงฝ่ายเดียวค่ะ มีนักวาดคนหนึ่งได้พัฒนาการ์ตูนเรื่องหนึ่งขึ้นมา และผลงานดังกล่าวได้รับความสนใจจากผู้ชมในวงกว้าง มีการพูดถึงและส่งต่อกันในสื่อออนไลน์อย่างต่อเนื่อง ต่อมา มีผู้เขียนบทคนหนึ่งแสดงความสนใจในผลงานดังกล่าว จึงติดต่อให้นักวาดเข้าไปพบเพื่อเจรจาซื้อลิขสิทธิ์ และได้มีการพูดคุยกันเกี่ยวกับความเป็นไปได้ในการนำการ์ตูนไปพัฒนาเป็นสื่อในรูปแบบอื่นโดยขอสงวนสิทธิ์ไม่ให้มีการคอลแลปใดๆ ในช่วงระยะเวลาหนึ่ง  แต่ว่าภายหลังจากการเจรจารอบแรกสิ้นสุด  ผู้ติดต่อได้นัดพบและขอยกเลิกการเจรจาโดยแจ้งว่าสาเหตุมาจากในแท็กเรื่องของนักวาดนั้น มีการชงชิปรวมถึงแฟนอาร์ตและแฟนฟิคที่ค่อนข้างจะล่อแหลมเกินไป จึงไม่ต้องการให้มีการกล่าวโยงมาถึงชื่อเรื่องหรือชื่อนักวาด จากนั้นจึงได้มีการเสนอทางเลือกให้พิจารณา 2 แนวทาง ได้แก่ 1.นักวาดเซ็นสัญญาด้วยข้อตกลงเดิมโดยได้รับค่าตอบแทนตามที่มีการเสนอให้ แต่จะไม่มีการกล่าวเชื่อมโยงใด ๆ ถึงชื่อเรื่องและชื่อนักวาด 2.ยุติการเจรจาทั้งหมด โดยทางนั้นได้เสริมว่า มีความประสงค์ที่จะทำเรื่องนี้แต่แรกอยู่แล้ว และจะทำต่อโดยจะไม่หยิบเอาเอเลเมนต์ที่นักวาดสร้างขึ้นมาในเรื่องไปใช้ ในกรณีนี้ นักวาดได้ตัดสินใจเลือกยุติการเจรจา และไม่ได้เข้าร่วมในกระบวนการใด ๆ ต่อจากนั้น ต่อมามีตัวแทนแจ้งว่าจะชดเชยค่าเดินทางให้กับนักวาดและส่งเอกสารสำหรับกรอกข้อมูลมาให้ ทว่าเมื่อมีการโอนและได้ตรวจสอบข้อมูลทางเอกสารในภายหลัง กลับพบว่ารายการดังกล่าวถูกระบุจากค่าเดินทางเป็นค่าที่ปรึกษา จึงทำให้ผู้เล่าเกิดความสับสนและเกิดข้อสงสัย เนื่องจากวัตถุประสงค์ของค่าเดินทางกับค่าที่ปรึกษานั้นแตกต่างกัน เรื่องราวที่ออกมาเล่านี้ส่วนหนึ่งเพราะต้องการปกป้องและเยียวยาความรู้สึกของแฟนคลับที่ได้รับผลกระทบจากความเข้าใจผิดในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และอยากให้เป็นกรณีศึกษาถึงความสำคัญในการตรวจสอบรายละเอียด เงื่อนไขและเอกสารเชิงพาณิชย์ต่าง ๆ อย่างถี่ถ้วน  ทั้งนี้เรายังคงสนับสนุนและอยากให้ทุกคนเปิดใจให้กับผลงานที่ถูกสร้างขึ้นมาแล้วด้วยความทุ่มเทของทุก ๆ ฝ่ายที่ไม่ทราบเรื่องราวใด ๆ ก่อนหน้าเช่นเดิมค่ะ ขอบคุณค่ะ

อันนี้เมษาอะไรคะ ษายน หรือ ษาหัส

สวัสดีค่ะ คุณกำลังอยู่ในสภาวะหมดแพสชั่น เบื่อหน่ายชีวิต ไม่อยากพบเจอใคร ขี้เกียจคุยกับใคร แต่ไม่เป็นไร คุณพักได้ คุณหยุดได้ ถ้าเหนื่อยเกินไปก็พอก่อน พักให้หายเหนื่อยแล้วค่อยลุยใหม่นะ

มีแต่เรื่องให้เครียดนะ แต่ยังใช้ชีวิตติดตลกอยู่

ผู้หญิงที่ไม่ชิปวาย อาจมีบางส่วนเป็น homophobe จริง แต่ สาววายที่เกลียดตัวละครหญิงที่เข้ามาขวางเรือ หาเรื่องด่านางเอกตัวจริงเพื่อให้มีเหตุผลรองรับการชงเกย์ของตัวเอง internalized misogyny และเฟติชแบบอาการหนักๆ ก็มีจริง และเยอะด้วย แต่เสียงไม่ดังเพราะคนโดนคือผู้หญิงและตัวละครหญิงไง

สงสารตัวเองชิบหาย เกิดมาพร้อมวิกฤตอะไรในโลกเยอะไปหมด ต้มยำกุ้ง รัฐประหาร โควิด ไหนจะเข้าสู่สงครามโลกอีก เอไอก็จะมาแย่งงานอีก ชีวิตพวกเราจะดีขึ้นตอนไหน

คือฉันก็แค่อยากใช้ชีวิตบ้าง ทำไมทุกอย่างมันดูยากจัง ...

มีอยู่จริงเสมอ กับตัวละครบางตัวที่ธงตายชัดมาตั้งแต่ต้นถนนเพชรเกษม รู้เลยว่าหน้าที่หลักในทางพล็อตคือมีไว้เพื่อเสียสละชีวิตแลกกับการเติบโตของเหล่าตัวเอก แต่มันอดไม่ได้หรอกที่จะชอบเขา เพราะเขาถูกสร้างมาแบบนั้น สร้างมาให้แสนดี เป็นที่รัก ให้เราคนอ่านแคร์มากๆก่อนจะโบกมือลากันตลอดกาล🥲