ttttttttt

ช่วงนี้เค้าฮิตกระบอกน้ำ owala กันเหรอ คนถือเยอะมาก น่ารักดี นี่ใช้อยู่ยี่ห้อเดียว คนคู่ เก็บความร้อนเย็นได้ข้ามวันไม่เกินจริง แต่ดีไซน์ไม่มีความน่ารักอะไรทั้งสิ้น

อย่างที่ทุกคนเห็นว่าเราจบมาราธอนมาได้แล้ว และหลายคนคงคิดว่าเราชอบวิ่งมาก ไม่งั้นไม่จบมาได้หรอก ครั้งแรกทำได้ต่ำ 6 ชม. แต่ในใจเรานะ เราอยากลดน้ำหนักลงอีก ก่อนกลับไปลงสนามอีกครั้ง เราอยากทำให้ดีขึ้นกว่านี้ เราคิดว่าเราทำได้ดีกว่านี้ ถ้าน้ำหนักลดลง มันคืออุปสรรคจริง แต่หมูกรอบมันอร่อยมากเลย อมย เอาไปคุยกับเทรนเนอร์ ก็โดนเทรนเนอร์สวดตลอด บอกหยุดกินไม่ได้ ก็ไม่ต้องมาพูด 55555 ขนมหวาน ๆ น้ำหวาน ๆ ยังตัดได้ง่ายกว่าของทอด ตั้งแต่ที่เริ่มวิ่ง คนบอกดูลีนลง อะไรเอย แต่รู้มั้ย น้ำหนักคงที่ตลอด โชคดีที่มันเสมอตัวและไม่ขึ้น แต่ก็ไม่ลงไปตามเป้า เวลาออกทริปตจว หร่อตะลุยกิน มันขึ้นนะ แต่พอกลับมาออกตามรูทีนมันก็ลดเท่าเดิม อาหารป้าหมวยช่วยเราไว้จริง ๆ กินดีสุด ๆ เพราะป้าช่วยทำให้ ซาบซึ้งมาก หนักใจจริง ๆ ระบายกับใครไม่ได้ งานด้วย ชอบกินด้วย 😭 เราคงต้องตั้งใจมากกว่านี้สินะ

เอาจริงๆนะ ผู้หญิงหลายคนในชีวิตฉันก็ถูกพ่อแม่เลี้ยงแบบประคบประหงม ไม่เห็นจะมีใครทำอะไรเองไม่เป็น

มีคนลงคลิปนี้ แคปชั่น “ขอสอบถามหน่อยว่าหมาตัวนั้นมีหน้าที่อะไรในสมการนี้” ละมีคนไปตอบว่า แกอย่าตัดสินอะไรจากคลิปแค่นี้ได้ป้ะ ถ้าอยู่ดีๆมีลมพายุพัดมาแบบแรงมากๆๆๆๆๆ แล้วหมาไม่ได้นอนอยู่บนเตียง เตียงก็ปลิวไปแล้วมั้ย 5555555555555555555

ใครเคยมีอาหารที่มีรสเศร้าเป็นของตัวเองไหม ผมมีนะ มันคือข้าวโพดทอด นานมาแล้วเกือบยี่สิบปี ในงานเลี้ยงวันคริสต์มาสของโรงเรียนประถม พ่อแม่ของทุกคนได้รับคำขอให้นำอาหารมากินเลี้ยงด้วยกันกับเด็กๆ เอาให้เด็กๆในห้องตักแบ่งกันทาน บางพ่อก็นำสปาเกตตี้มา บางแม่ก็นำพิซซ่าถาดใหญ่ แม่ของผมนำข้าวโพดทอดเป็นก้อนมาแบ่ง ผมไม่ได้คิดอะไร ข้าวโพดก็คือข้าวโพด จนกระทั่งมันเป็นอาหารที่ธรรมดาที่สุดในบรรดาอาหารของแม่ๆคนอื่น ไม่มีเด็กคนไหนในห้องเดินมาสนใจมองดูข้าวโพด ข้าวโพดของแม่เหงาหงอย แม่ยืนรอที่จะคีบใส่จาน แต่ก็มีเพียงบาวคนเท่านั้นที่มารับมันไป มันผ่านมานานแล้ว นานเท่าที่คนความจำสั้นอย่างผมจะจำได้ แต่ผมไม่เคยลืมรสชาติของข้าวโพดทอดในวันนั้น ข้าวโพดที่ถูกเก็บกลับบ้าน เย็นชืด หงอยเหงา และมีรสเศร้าสร้อยเมื่อผมมองดูมันกองอยู่ในถังขยะ วันก่อนผมไปกินข้าวและสั่งข้าวโพดทอดมาหนึ่งจาน น่าแปลก ยี่สิบปีแล้ว ข้าวโพดทอดสำหรับผมก็ยังเจือรสเศร้าที่ไม่เคยจาง ผมไม่ได้เศร้าเพราะมันเป็นอาหารที่สู้คนอื่นไม่ได้ แต่ผมเศร้าที่แม่อาจคิดว่าแม่เป็นแม่ที่พร้อมเท่าแม่คนอื่นไม่ได้

นี่ึืคือเรื่องราวของพนักงานออฟฟิศญี่ปุ่นวัย 52 ปี รายได้เดือนละประมาณ 550,000 เยน ถ้ามองเผิน ๆ ชีวิตก็ดูมั่นคงดีงานในโตเกียว เงินเดือนโอเค บ้านเป็นของตัวเอง มีครอบครัว และสิ่งหนึ่งที่เขาทำมาตลอด 18 ปี คือการนั่งรถไฟไป–กลับที่ทำงาน วันละ 3 ชม.!? เค้าทำสิ่งนี้เพราะเจ้าตัวเชื่อมาตลอดว่า ทั้งหมดที่ทนมา ก็เพราะ “ทำเพื่อลูก” แต่วันหนึ่ง…เขากลับได้ยินคำพูดบางอย่างจากลูก ที่ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินจากปากคนในครอบครัวตัวเอง ⸻ ย้อนกลับไปเมื่อ 18 ปีก่อน ตอนลูกชายของเขาได้ลืมตาดูโลก เขาตัดสินใจซื้อบ้านเดี่ยวแถบชานเมืองจ.ชิบะ ซึ่งเหตุผลของเขามีแค่เขาอยากให้ลูกได้โตกับดินกับต้นไม้ มีสวน มีพื้นที่วิ่งเล่น ไม่อยากเลี้ยงลูกในคอนโดกลางเมือง เขากับภรรยาคุยกันแล้วเลือก “สภาพแวดล้อมของลูก” เป็นอันดับแรก แม้จะรู้ว่าต้องแลกกับการเดินทางไกลทุกวันก็ตาม ⸻ บ้านหลังนั้นเลยเกิดขึ้นพร้อมกับ ราคาที่ต้องจ่ายคือ “ระยะทาง” จากบ้านถึงที่ทำงาน ใช้เวลาขาเดียวราว1 ชม.ครึ่ง รวมไปกลับวันละ 3 ชม. เขาต้องขึ้นรถไฟเที่ยวเกือบแรก ๆ ของวัน ยืนโหนห่วง เช็กเมลบนมือถือบ้างบางวันก็หลับยืนเอาเลย ถ้าวันไหนทำงานดึก กลับถึงบ้านก็เกือบเที่ยงคืนเป็นเรื่องปกติ เขาเล่าว่า จะบอกว่าไม่เหนื่อยเลยก็คงโกหก แต่พอเห็นลูกวิ่งเล่นในสวนช่วงวันหยุด เขาก็รู้สึกว่า “มันคุ้ม”ถึงขั้นรู้สึกภูมิใจด้วยซ้ำ ว่าความเหนื่อยของตัวเองคือสิ่งที่ช่วยปกป้องบ้านหลังนี้ และอนาคตของลูกได้ ⸻ จนวันหนึ่ง… ลูกชายขึ้น ม.6 กำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเอกชนในโตเกียว ในหัวของพ่อ เขาคิดไว้เรียบร้อยแล้วว่า ลูกก็คงนั่งรถไฟไปเรียนจากบ้านหลังนี้ เหมือนที่เขาทำมาตลอด แม้จะต้องเดินทางเกือบ 2 ชม.ต่อเที่ยวก็ตาม ซึ่งเขาไม่เคยนึกถึงทางเลือกอื่นเลย ไม่เคยคิดว่ามันจะมี “แผนสอง” ⸻ แต่ในวันที่ได้มานั่งคุยกันเรื่องอนาคต ลูกชายกลับพูดขึ้นมาว่า “อยากขอไปอยู่คนเดียว ใกล้มหาวิทยาลัย” พ่อเผลอถามออกไปทันทีว่า “ทำไมล่ะ จากบ้านเราก็นั่งรถไฟไปได้ไม่ใช่เหรอ?” คำตอบของลูกชายคือสิ่งที่เขาไม่เคยเตรียมใจรับฟังมาก่อน ลูกชายเขาบอกว่า… “ผมเห็นพ่อกลับมาบ้านทุกวันในสภาพเหนื่อยล้า กลับมาก็แทบไม่ได้ทำอะไร นอกจากนอน วันหยุดก็เอาแต่นอนเหมือนร่างกายไม่มีแรงเหลือแล้ว ถ้าต้องเสียเวลาเดินทางวันละ 3 ชม.แบบนั้น เขาอยากเอาเวลานั้นไปเรียน ไปใช้ชีวิต ไปทำสิ่งที่อยากทำมากกว่า” พ่อเล่าว่า…ตอนนั้นเขาพูดอะไรไม่ออกเลย ภาพความอดทนที่เขาเคยภูมิใจ กลับกลายเป็นภาพความทรมาน ในสายตาของลูกชายโดยที่เขาไม่เคยรู้ตัวมาก่อน ⸻ หลังจากนั้น ปัญหาที่ตามมา ไม่ใช่แค่เรื่องความรู้สึกของเขาครับ แต่คือเรื่อง “เงิน” ถ้าลูกเรียนแบบไปกลับจากบ้าน ค่าใช้จ่ายต่อปีจะอยู่ราว 1.8 ล้านเยน แต่ถ้าต้องเช่าหออยู่ในโตเกียว ตัวเลขจะขยับไปเกือบ 2.7 ล้านเยนต่อปี ต่างกันปีละประมาณ 8 แสนกว่าเยน รวม 4 ปี ก็เกิน 3 ล้านเยนเข้าไปแล้ว สำหรับคนวัย 52 ที่ยังมีผ่อนบ้าน และเริ่มมองเห็นเส้นขอบฟ้าของวัยเกษียณ เงินก้อนนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กเลยครับ เขายอมรับตรง ๆ ว่า นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่า “ถ้าวันนั้นเลือกบ้านใกล้เมืองกว่านี้สักหน่อย ชีวิตวันนี้อาจไม่ต้องลังเลขนาดนี้ก็ได้” ⸻ บทความต้นฉบับยังเสริมข้อมูลไว้อีกอย่างที่น่าสนใจมากครับ สถิติของญี่ปุ่นบอกว่าเวลาเดินทางไป–กลับเฉลี่ยของคนแถบโตเกียวและปริมณฑล อยู่ที่ราว 1 ชม.ครึ่ง แต่ของพ่อคนนี้คือ “มากกว่านั้นเป็นเท่าตัว” และนักวิจัยจำนวนมากก็ชี้ตรงกันว่าเวลาเดินทางที่ยาวเกินไป ส่งผลกับทั้งสุขภาพกาย สุขภาพใจ และสมดุลชีวิตในระยะยาว ============ อ่านจบแล้ว ส่วนตัวผมไม่ได้รู้สึกว่าใครผิดนะครับ พ่อก็ไม่ได้ตัดสินใจพลาดในตอนนั้น เขาเลือกจากความหวังดีจริง ๆ แต่มันทำให้เห็นชัดมากว่าสิ่งที่พ่อแม่รุ่นหนึ่งมองว่า “ดีที่สุดสำหรับลูก” เมื่อเวลาผ่านไปลูกอาจมองโลกด้วยชุดค่านิยมที่ไม่เหมือนเดิมแล้ว บ้านที่เคยเป็นความฝันอาจกลายเป็นระยะทาง และความอดทนที่พ่อแบกไว้เงียบ ๆ อาจกลายเป็นภาพจำที่ลูกไม่อยากเดินตาม แล้วถ้าเป็นเพื่อนๆ ที่อ่านเรื่องนี้จบแล้ว จะเลือกอะไรครับระหว่าง สภาพแวดล้อมที่ดีorเวลาที่ได้ใช้ชีวิตจริง ๆ ในแต่ละวันครับ? JapanSalaryman Cr:Yahoo News Japan /THE GOLD ONLINE