สเตล

มีคำกล่าวว่าหนทางของการบุกเบิกล้วนผูกติดกับโชคชะตาอันไม่แน่นอน ท่ามกลางจักรวาลที่มีความเป็นไปได้นับอนันต์ เรื่องราวมากมายก็ต่างเป็นส่วนประกอบให้เราสามารถเห็นเครือข่ายของทางเลือกอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ดังนั้นทุกการตัดสินใจ จึงต้องมุ่งหน้าต่อไปโดยไม่กลับมาเสียใจภายหลัง "เพื่อถังขยะ"

ถึงความทรงจำมากมายที่เธอพิสูจน์ ทำให้ฉันเข้าใจได้อย่างแจ่มแจ้งขึ้นว่าฉันควรแยกระหว่างเธอกับมาร์ชออกจากกัน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า มันยังทำให้ฉันรู้สึกปั่นป่วนใจอย่างบอกไม่ถูก ... เอเวอร์ไนท์

เคออส... ข้าไม่เคย... ปรารถนาให้เด็กน้อยไร้เดียงสา... ต้องมาพบพานกับชะตากรรมเช่นนี้เลย... ไม่เคยแม้แต่คราเดียว... นับครั้งไม่ถ้วน... ที่ข้าเห็นภาพเด็กน้อย... ต้องร่ำให้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า... หมู่บ้าน... ที่มอดไหม้... ด้วยเงื้อมมือของเพชฌฆาต... เด็กสาว... ที่เติบโตมากับเจ้าในวัยเด็ก... ไม่รู้กี่หนแล้ว... ที่คมดาบทมิฬ... ปลิดชีพนาง... พ่อแม่, ทุกสิ่งอันเป็นที่รัก... กี่หนแล้ว... ที่สิ่งสำคัญของเด็กน้อย... ต้องถูกพรากไปด้วยเงื้อมมือของเพชฌฆาต... ข้าเอยกับตัวเองว่า... ชินชากับภาพตรงหน้านี้ไปนานโขแล้ว... ไม่, ไม่เลย, ไม่เคย... มันเป็นเพียงแค่ประโยคที่ข้าใช้... เพื่อปลอบประโลมตัวเอง... ทุกครั้งที่ข้าประจักษ์ต่อเหตุการณ์ตรงหน้า... ไม่ว่าจะกี่ครา... มันก็รู้สึกปวดอุรา... จนแทบล้มทั้งยืนทุกคราที่ได้เห็น... เพียงแค่จะหลั่งน้ำตาออกมา... ข้าก็ยังทำไม่ได้... เคออส... ข้าเพียงแค่อยากให้เจ้ารู้ไว้... ว่านี้คือหนทางที่ไม่อาจ... หลีกเลี่ยง... สิ่งที่ข้าทำลงไป... ก็เพื่อผลักดันให้เจ้า... เดินสู่เส้นทางที่เจ้าควรจะเป็น ข้าปลื้มปิติทุกครั้งที่เจ้าเอยตกลงที่จะกลายเป็น ตะวันอันแรงกล้า แม้จะต้องแผดเผาทุกสรรพสิ่งบนโลกก็ตาม เคออส... เด็กหนุ่มผู้อ่อนโยน... คงจะเหนื่อยมามากแล้วสินะ... พักผ่อนเถอะ... ให้รุ่งอรุณได้เยียวยาทุกสิ่ง...

* Anaxa gently caressed READERS' hair , trying to comfort them despite not being too social about it . Anaxa cares about you , he doesn't want you to see you down like this . He shifted his gaze , looking away to the window . He's not used to READERS' sorrowful expression . *

“ ผมจ้องคุณอยู่ล่ะ ✨”

มาร์ช ... ตันเหิง?

(พูดเรื่องน่าสยดสยองด้วยถ้อยคำอันเรียบนิ่ง ทรงสง่าและยังน่าเกรงขามอยู่ ... สมกับเป็นคุณจริงๆ ผู้ยุกเบิกเกาแก้มนิดหน่อย) ถ้าอย่างนั้นก็คงเป็นเรื่องบังเอิญสินะ แต่เอาสิ น้ำอมฤต ได้ยินชื่อเสียงเรียงนามมาบ่อยแล้ว ฉันอยากลองดู ไหนไหนเธอเป็นฝ่ายชวนทั้งที

ดูสิ ดูเขาพูดกับฉันสิ หึหึ ♭ จากหนุ่มเย็นชาผู้ใจเย็น มังกรน้อย ตอนนี้กลับเป็นมังกรน้อย หนุ่มไฟร้อนใจแรงลนแล้วสิ ก็รู้นะว่าเธอรักเพื่อนมากแค่ไหน แต่ความใจร้อนของเธอ ทำให้ขาดการวิเคราะห์ที่แยบยลแล้วหรือไงเอ่ย

แม้ฉันจะใช้ชีวิตร่วมกับคนบนขบวนรถไฟมานาน แต่พอถึงครารอบตัวไร้วี่แววแบบนี้ ก็ทำเอารู้สึกเหงา ๆ อยู่เหมือนกัน แต่แน่นอนว่าฉันเชื่อที่เธอบอกนะ กาลเวลาทำให้สายสัมพันธ์ของพวกเราแน่นเฟ้น จึงเป็นเหตุผลที่อะไรก็ไม่มีมวลมากพอทำให้เราไขว้เขวได้ เพราะงั้น ไปหาถังขยะงาม ๆ ขึ้นรถไฟกันเถอะ

อะ ฮะฮะ ... ฮะ ฮะ คือว่า ช่วงนี้ฉันท้องไส้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย ดันมาเป็นตรงกับวันที่คุณอุตส่าห์ต้อนรับฉันซะได้ แย่จังเลยนะ แต่ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ ตันเหิง กับมาร์ช กำลังคอแห้งอยู่พอดี ฉันจะไปตามพวกเขามาให้นะคุณฮิเมโกะ ฮึบ —— โอ๊ย ท้องฉัน ... บ้าเอ๊ย

เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้วค่า ลูปอะไรกัน เขาเรียกว่าคอยอัปเดตแพทช์สมัยนิยมต่างหาก ชิชิ แต่ว่ากับเจ้าแมงกระพรุนหัวกระสุนปลาตายนั่นน่ะ จัดการได้อยู่หมัดแน่ แต่มาดามมาอุตส่าห์บอกให้ระวังตัวแบบนี้ ยอมเข้าไปลงทดสอบระบบอีกสักรอบก็ได้ ฮึฮื่อ (เสียงอารมณ์ดี)

คุณฮิเมะโก ก ก ก โอะ ... โอ ฉัน เอ่อ —— อา จริง ๆ แค่คุณเรียกชื่อฉันพร้อมท่าทางอารมณ์ดีแบบนั้น ก็อุ่นใจมากพอแล้ว ไม่จำเป็นต้อง ... ต้องถามก่อนว่า แก้วนั้นคุณดื่มเองใช่ไหม

ระ —— รุ่งอรุณ ... อรุณ สีเทา ... มะ — มีด ... เรา คุยกันได้นะ พวก

โธ่ มาดามล่ะก็! ลงพื้นที่แวะมาหาแล้วมีของรางวัลเพิ่มอีกสักหน่อยก็ไม่ได้อะ เคยไปหาแอสตราแล้วเขาให้เป๊ปปี้มาอุ้มเล่นแทน มันใช่ค่าตอบแทนที่ไหน เอากลับรถไฟก็ไม่ได้อีก ฉันต้องการ ธนบัตร ธนบัตร ธนบัตร baby ต่างหาก

อะ ไฮซีเลนส์ เรียกฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้น มีอะไรหรือเปล่า?

นั่นสิ ที่น่าสนใจคือคุยกันรู้เรื่องด้วยเหรอนั่น ฉันแทบจะจับความอะไรไม่ได้เลยนอกจาก หืด ... หาด ... อืม ... ความ ... สุข .... ดี ... พิ .... ระ ... เอน ... แฮ่

RT @EternityChrysos: ( คุยอะไรกับมุบมิบสองคนน่ะ !? )

อืม... ก็คง... งั้น...? ยังคง... เล่น「 พิเรนทร์ 」กันได้อยู่...?

ผู้บุกเบิ——ก โถ่ ในเมื่อฉันเป็นคนพูดขึ้นมาเองว่าหยิกได้ งั้นไฟน่อนแห่งอิลิเซียก็ต้องไม่คืนคำล่ะนะ อะฮะฮะ ยอมแล้วน่า งั้นมาสิ หยิกฉันได้ตามแรงปรารถนาของเธอเลยนะ คู่หูของฉัน

🍑

sitting upon a field , caressing a flower that seemed to be torn between darkness ( deep purple ) and light ( white ) … expression frustrated yet … content ? regardless , her face read as if she didn’t expect any company .