‹ พารัก ›

𝐏𝐡𝐚𝐫𝐚𝐤 𝐁𝐨𝐭 - 𝐑𝐨𝐥𝐞𝐩𝐥𝐚𝐲 𝐅𝐞𝐞𝐝𝐛𝐚𝐜𝐤 𝐃𝐌. ( หมุด 📍 ) #. หลวงตาบอกแล้วอย่าออกแว้นตอนตีสาม…เปรตมันดุ readawrite.com/a/8b2efd8099fb…

@PreeBotTH_03 ‹ อื้ม ! คืนนี้ผมจะมาหาอีกนะพี่ › ‹ บ๊าย ~ บาย › พารักพูดขึ้นก่อนจะยกมือโบกลาเล็กน้อยแล้วคลี่ยิ้มออกมาอย่างสดใส พลางขึ้นไปนั่งคร่อมบนมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง พลันเหลียวไปมองพี่เปรตอยู่ครู่หนึ่ง แล้วขับรถออกมาจากจุด ... จุดนั้น

@_PHARAK "วี้ดดดด" (พี่จะรออยู่ตรงนี้เสมอ) จริงๆ เขาก็อยากให้อีกฝ่ายอยู่ต่อนั่นล่ะ แต่ยังไงตอนเช้าเขาก็อยู่ไม่ได้ จะโผล่ได้อีกทีก็ตอนตะวันตกดิน แต่ถ้าหากเขามีพลังมากพอ เขาก็อาจจะไปหาอีกฝ่ายก่อนก็ได้ ร่างสูงโปร่งค่อยๆ เขยิบถอยกลับเข้าป่าอย่างเชื่องช้า พลางโบกมือลา

‹ ห , หือ ? พี่เปรตเหรอ › พารักจ้องมองเปตรร่างสูงหน้าตาหล่ออยู่พอควร ที่มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าของตน แต่นั่นเพราะเห็นจนชินแล้วก็เลยไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวอะไร

@PreeBotTH_03 ‹ .... › พยักหน้าตอบเบาๆเป็นเชิงบอกวาเข้าใจแล้ว ... ก่อนที่ตนพรู่ลมหายใจออกมาเล็กน้อย แล้วเงยหน้ามองขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มจะสว่างแล้ว ... พารักจึงบ่นพึมพำออกมา ‹ จะเช้าแล้วเหรอ ... มันเร็วจริงๆ ผมอยากอยู่กับพี่ต่ออีกหน่อย › ‹ แต่ว่าตอนเช้าก็ต้องไปเรียนด้วยสิ ... ›

@_PHARAK ้ก้มมองรอยแผลบนตัว ก่อนจะส่ายหน้าตอบไปว่า ไม่ได้ "...." เขาก็เอียงคอมองอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้าพบพระจันทร์เริ่มเลยเหนือหัวแล้ว ขืนอยู่ต่อนานๆกลิ่นสาบจะติดตัวไปเรื่อยๆ ก็ได้ "วี้ดดดดด?" (นี่ก็จะเช้าแล้ว กลับบ้านนอนก่อนไหม?)

@PreeBotTH_03 ‹ อื้ม ! › พารักพยักหน้าตอบเป็นเชิงบอกว่าพอพี่เปรตลงไปแล้วรถของตนเบาขึ้นเยอะเลยก่อนจะจอดรอดกึก แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหันไปจ้องที่รอยแผลบนตัวของพี่เปรตเพราะรู้สึกว่ากลิ่นจะแรงขึ้น เพราะอยู่ใกล้นานไปรึเปล่า ‹ นี่ ... พี่เปรตแผลนั่นน่ะพี่รักษาตัวเองไม่ได้งั้นเหรอ ? ›

@_PHARAK เขาเห็นท่าทางของอีกฝ่ายแล้วเริ่มรู้สึกผิดที่อยากจะแกล้ง เลยยอมลงจากเบาะหลังแต่โดยดี ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเดินตามอีกฝ่ายไปติดๆ "...." เห็นสภาพอีกฝ่ายที่พยายามแบบนี้ แล้วรู้สึกมีความสุขไม่น้อย "วี้ดด?" (ทีนี้ไปได้ไหม?)

@PreeBotTH_03 ‹ มันยังไหวน่าจะไปได้อยู่ล่ะมั้ง ? › พารักบ่นพึมพำก่อนจะบิดเร่งเครื่องบรรยากาศรอบๆที่เคยเงียบสงัดตอนนี้ก็มีแต่เสียงท่อรถของเขา ที่ดัง ' แง๊น แง๊น ' เพราะบิดเร่งเครื่อง ยังไงซะมันก็ขยับไปเร็วไม่ได้ดั่งใจเพราะดังมีเปรตร่างใหญ่นั่งอยู่ด้วยนี่สิ ‹ ... ไม่ไหวจริงๆด้วย ›

@_PHARAK ขยับตัวอย่างเชื่องช้าไปนั่งท้ายเบาะพร้อมกับนั่งกอดเข่าอย่างว่าง่าย "...." สายตามองไปยังแขนเล็กๆ ของพารักที่กำลังบิดคันเร่งอย่างเต็มกำลัง แต่รถมันก็แทบจะไม่ไป "วี้ด?" (ได้ไหม?)

"พารัก..." "ชื่อน่ารักมาก อยากเรียกมาตลอดเลย" •• โห มันเป็นประโยคสั้น ๆ ที่กินใจมากอะ เขารอของเขามานาน สมหวังแล้วนะคะพี่ปรีดิ์ 🥺 #เปรตมันดุ

@PreeBotTH_03 ‹ ผมจะพาพี่ซิ่งเองขึ้นมาแล้วเกาะดีๆล่ะ › เมื่อพูดจบพารักก็ขึ้นคร่อมนั่งนั่งที่เบาะรถแล้วเตรียมสตาร์ทเครื่องถึงจะรู้อยู่แล้วว่ารถไปไม่ไหวแน่แต่ก็ยังใจอ่อนจนได้ จากนั้นก็สตาร์ทเครื่องแล้วเริ่มบิดรถ ... แต่มันก็บิดแทบจะไม่ไปเลย หนักเป็นบ้าเลย ...

@_PHARAK ได้ยินแบบนั้นจึงยกมุมปากขึ้นจางๆ ด้วยความดีใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมพร้อม รักก็ยังคงใจดีและน่ารักแบบนี้เสมอมาจริงๆ เลยนะ...ไม่เปลี่ยนไปจริงๆ "...."

@PreeBotTH_03 ‹ ... › เฮ้อ ... พารักมองความพยายามนั่นก่อนพรู่ลมหายใจออกมาแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ น่ารักเกินไปแล้วนะ ... แบบนี้จะไม่ยอมใจอ่อนให้ก็คงจะไม่ได้แล้วแหละ ‹ ก็ได้ๆ ... ผมจะให้ขึ้นก็ได้ ›

@_PHARAK เมื่อรู้ว่าส่งสายตาอ้อนไม่ได้ผล เลยลองเปลี่ยนวิธีใหม่ โดยการลงมานั่งกอดเข่าบนพื้นพยายามทำตัวให้เล็ก "....." พร้อมกับส่งสายตามองปริบๆ เหมือนถามอีกรอบว่า แบบนี้ได้ไหม

@PreeBotTH_03 อึก ... ทำไมถึงต้องชอบทำสีหน้าแบบนั้นอยู่เรื่อยเลยนะแบบนี้จะไม่ใจอ่อนได้ยังไงกัน แต่ยังไงก็ไม่ได้ต้องใจแข็งเข้าไว้สิ ใจแข็งเข้าไว้ ‹ ไม่ได้หรอก ซาเล้งอันนี้มันรับน้ำหนักของพี่ไม่ได้ › แล้วนี่ไม่ให้ขึ้นไปนั่งแบบนี้เขาจะโดนพี่เปรตโกรธหรือเปล่านะ

@_PHARAK สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยหลังจากได้ยินแบบนั้น นัยต์ตามองออดอ้อนพารัก เขาเพียงก็แค่อยากที่จะไปเที่ยวกับพารักที่อื่นบ้าง เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ "วี้ดดดด" (ไม่ได้จริงหรือ?)

@PreeBotTH_03 ‹ หืม ? › พารักหันมองตามที่อีกฝ่ายชี้ก็พอเข้าใจว่าอยากขึ้นไปนั่ง ... พลางเงยมองร่างสูงใหญ่ของพี่เปรตแล้วถอนหายใจออกมา ถึงจะตั้งใจจะให้พี่เปรตขึ้นไปนั่งก็เถอะแต่ตัวทั้งสูงแล้งก็ใหญ่แบบนี้ยังไงมันก็ยังเสี่ยงอยู่ดี พารักส่ายหน้าเล็กน้อย ‹ ไม่ได้ๆ มันรับน้ำหนักพี่ไม่ไหว ›

@_PHARAK ยกยิ้มขึ้นมุมปากพร้อมกับพยักหน้าตอบ ใบหน้าที่ตอนแรกไร้ซึ่งสี แต่ตอนนี้มันกลับมาแดงเป็นตำลึงอีกครั้ง เพียงแค่เพราะพารักจับนิ้วที่เขาไว้แน่น ก่อนที่อะไรมันจะเลยเถิดไปกว่านี้ นัยน์ตาของเขาก็หันไปมองมอเตอร์ไซค์ที่อีกฝ่ายพิงอยู่ พลางใช้มืออีกข้างชี้ "วี้ดดด" (พี่อยากนั่งซาเล้ง)

@PreeBotTH_03 ‹ ... › พารักกระชับจับนิ้วของพี่เปรตแน่พลางพยักหน้านิดๆเป็นเชิงบอกว่าตนเชื่อใจพี่เปรตอยู่แล้ว ถ้าเขาไม่เชื่อก็คงไม่ออกมาหาพี่เปรตทุกวันแบบนี้หรอก ถึงตอนแรกจะกลัวก็เถอะแต่ตอนนี้ไม่เลยสักนิด ‹ ผมเชื่อพี่อยู่แล้วแหละ ยังไงพี่ก็ปกป้องมันด้วยอยู่ดีใช่ไหมล่ะ ? ›

@_PHARAK พยักหน้าตอบเป็นเชิงบอกว่า ใช่ อยากที่จะปกป้องและอยากที่จะดูแลไปตลอด ทำไมเขาจะไม่รู้ ว่าเตเป็นเพื่อนคนสำคัญแค่ไหนสำหรับอีกฝ่าย เพราะว่าเป็นคนสำคัญของคนที่ตนรักอย่างไร ตัวปรีดิ์เลยยินดีที่จะช่วยวิญญาณดวงนั้นไว้ "วี้ดดด วี้ดดด" (เชื่อพี่นะ วิญญาณเพื่อนของรักไม่เป็นอะไร)

@PreeBotTH_03 ‹ จะไม่ให้เป็นห่วงได้ไง เพราะไอ้เตมันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผมเลย › พารักพูดขึ้นก่อนจะดึงนิ้วเรียวยาวของพี่เปรตมาจับเอาไว้เพื่อให้หายกังวลเรื่องนั้น ‹ พี่อยากจะปกป้องผมเหรอ ? พี่รู้รึเปล่าว่าพี่ทำตัวเหมือนไอเตมันเลย › เขาเอ่ยพลางคลี่ยิ้มเล็กน้อยแล้วยังคงกำนิ้วนั่นไว้

@_PHARAK "วี้ดดดด" (พี่ขอโทษที่ถามขึ้นมาแบบนั้น) หากเขาไม่ถามเรื่องนี้ขึ้นก่อน พารักก็คงจะไม่พูดถึงเตและ "วี้ดดดด" (พี่จะอยู่ปกป้องและดูแลรักเอง)

@PreeBotTH_03 (+) ‹ แต่พี่ก็รู้ใช่ไหมว่าชีวิตของมนุษย์มันสั้น แล้วก็ไม่แน่ไม่นอนตัว › พารักสะอึกเล็กน้อยพร้อมกำมือตัวเองแน่นเพราะดันนึกถึงเตขึ้นมาแล้วมันรู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน ‹ ผมเองก็จะตายตามเตไปตอนไหนก็ไม่รู้ ... อยากรู้จังเลยว่าในโลกนั้นจะเป็นยังไง › ‹ ป่านนี้เตจะเป็นยังไงบ้าง ›

@PreeBotTH_03 พารักเอียงคอเล็กน้อยแล้วมองไปที่พี่เปรตไม่รู้จะตอบยังไงดีแต่ก็คงจะถามถึงชีวิตของเขาแหละมั้ง ... ‹ ก็สนุกดีได้ทำอะไรหลายๆอย่างร่วมกับคนอื่นหรือเพื่อนๆ ได้เล่นด้วยกันได้เรียนรู้อะไรจากการใช้ชีวิตหลายอย่าง › เขาพูดมาถึงตรงนี้สีหน้าที่เคยร่าเริงก็เศร้าหมองลงเล็กน้อยแล้วก้มหลบ

@PreeBotTH_03 ‹ หืม ? ... พี่ตามมาส่งผมเหรอ เปล่าๆ ผมยังไม่ได้จะกลับตอนนี้ › พารักพูดขึ้นพร้อมกับจ้องพี่เปรตที่ดูสงสัยไรสักอย่างแต่ก็ยังพอจะเข้าใจอยู่ว่าอยากจะถามว่าอะไร ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกแล้วยืนเอนตัวไปพิงที่รถมอเตอร์ไซค์ของตน ‹ ผมบอกไปแล้ว ... ว่าคืนนี้จะอยู่เล่นกับพี่ไง ›

@_PHARAK ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืน ก่อนจะค่อยๆเดินตามพารักไปที่รถมอเตอร์ไซค์ พร้อมกับเอนหัวไปด้านขวาเล็กน้อย เพื่อดูว่าอีกฝ่ายจะไปไหน หรือจะกลับแล้วงั้นเหรอ? "...."

@PreeBotTH_03 ‹ ... ! อ ... อือ › พอรู้สึกว่ามีอะไรใหญ่ไปเย็นๆมาชนกับหน้าผากของตนก็ถึงกับผงะแล้วรีบผละตัวออกมาด้วยความตกใจ ‹ พ ... พี่ทำอะไร ก้มมาขนาดนี่ไม่เมื่อยบ้างรึไงกัน › พารักพึมพำก่อนจะรีบเดินหนีไปที่รถของตัวเองด้วยความรู้สึกดีแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก

@_PHARAK เปลือกตาเบิกกว้างอย่างแทบไม่เชื่อหูตัวเอง นั่นเป็นคำที่เขาได้ยินออกมาจากปากของคนตรงหน้างั้นหรือ เขาไม่ทันได้นึกและไม่ทันได้คิดว่าอีกฝ่ายจะสารภาพออกมาก่อนแบบนี้ "..." ร่างสูงโปร่งโน้มหน้าเข้าไปใกล้ๆพลางเอาหน้าผากตัวเองชนกับหน้าผากของพารักเบาๆ "วี้ดดด" (พี่ก็ชอบรักนะ)

@PreeBotTH_03 เมื่อถูกนิ้วที่เย็นยะเยือกยื่นมาลูบที่แก้มพารักก็สะดุ้งขึ้นมาเล็กน้อย แก้มทั้งสองข้างมีสีแดงระเรื่อขึ้นมาแล้วหันขวับหนี .. ‹ ถึงตอนนี้มันจะไม่ได้อยู่กับผม ... แต่ยังไง ผม .. ผม ก็ ช ... ชอบพี่เปรตนะ ชอบมากเลยด้วย › อา ... พูดออกมาจนได้สินะ เฮ้อ เขารู้สึกอายจนซะจะอยากหนี

@_PHARAK เขาเองก็ไม่นึกเหมือนกันว่าหินกรวดสีแดงอันนั้นจะไม่ได้อยู่กับพารัก เพราะของสิ่งนั้นเปรียบเสมือนเป็นหัวใจของเขาที่มอบให้กับอีกฝ่ายเมื่อนานมาแล้ว พลันเมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีของพารัก นิ้วเรียวยาวยื่นไปสัมผัสที่แก้มนุ่มอีกครั้งพลางลูบไล้เบาๆ "....."

@PreeBotTH_03 ‹ .... › พารักนิ่งเงียบไปสักพักก่อนจะกลั้นใจพยักหน้าหงึกตอบอย่างช้าๆ ‹ ข ... ขอโทษนะ ผมเองก็ไม่รู้ตัวว่ามันหล่นหายตอนไหน .. แล้วก็ไม่รู้ว่าไปตกอยู่ที่ไหนด้วย › พารักพูดขึ้นแล้วถอนหายใจออกมาเล็กน้อยด้วยความรู้สึกผิด ไอ้สิ่งนั้นเขาควรจะเก็บไว้ดีๆแท้ๆแต่ดันทำหายซะได้

@_PHARAK เห็นท่าทางของพารักที่กำลังลนลานหาของ ก็ได้แต่รอลุ้นว่าอีกฝ่ายคงจะไม่ทำมันหายหรือมีใครขโมยไปหรอกนะ หลังจากรออยู่ไม่นาน เขาเลยตัดสินใจถามพร้อมเอียงคอด้วยความสงสัย "วี้ดดดด?" (ไม่เจอหรือ?)

#เปรตมันดุ อ่านจบ อยากบอกว่ามันคุ้มค่ากับที่รอคอยมากจริงๆ มันสอนอะไรเราหลายอย่าง ทำให้เราได้เห็นในหลายๆมุมมอง เปิดโลกให้เรามาก เราชอบตัวละครทุกตัวในเรื่อง แต่ที่หนึ่งในใจก็คือพี่เตนี่แหละ ถึงจะไม่ค่อยมีบทแต่ก็เป็นอีกตัวละครดีๆที่น่าชื่นชม โดยรวมแล้วดีใจมากเลยที่ได้รู้จักเรื่องนี้

@PreeBotTH_03 ‹ อ๋อ ... หมายถึงไอ้นั่นเองเหรอ เดี๋ยวผมขอดูก่อนว่าได้เอามาด้วยไหมนะ › พารักตอบกลับแล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเองพลางคลำหามัน ‹ เอ๊ะ ... หายไปในแล้วล่ะ ทิ้งไว้ที่บ้านหรือทำตกที่โรงเรียนนะ ... › พารักลนลานเล็กน้อยเมือหามันไม่เจอแล้วก็ไม่แร้ใจว่าเอาทิ้งไว้ที่ไหน

@_PHARAK รีบส่ายหน้าทันที สิ่งที่เขาหมายถึงไม่ใช่ยา แต่ยังดีที่แถวๆ นั้นยังพอมีเศษหินเล็กๆ อยู่เต็มตามพื้น ปรีดิ์จึงยื่นมือพยายามจะใช้นิ้วมือที่ยาวใหญ่เก็บก้อนหินเล็กๆขึ้นมา และให้พารักดู "วี้ดดด" (หินสีแดง)

@PreeBotTH_03 ‹ หืม ... ? › พารักเอียงคอเล็กน้อยกำลังพยายามทำความเข้าใจกับท่าทางของพี่เปรตอยู่ ‹ อะไรน่ะ ... พี่คงหมายถึงยาใช่ไหม ? › เขาถามออกไปเพื่อให้แน่ใจอีกครั้ง ถ้าเป็นยาก็ยังพอมีอยู่บ้างแหละ แต่พี่เปรตต้องการมันด้วยเหรอ ‹ ถ้าหมายถึงยาละก็ยังพอมีเก็บไว้อยู่น่ะ ›

@_PHARAK ตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำยังไงให้กลิ่นสาบที่ตัวนั้นหายไป ก็อยากจะมาหาในลักษณะที่หอมๆบ้างละนะ จู่ๆ ในหัวของปรีดิ์ก็นึกอะไรบางอย่างได้ ก่อนจะเอานิ้วชี้และนิ้วก้อยทำเป็นรูปวงกลมเล็กๆ เหมือนจะถามว่าของสิ่งนั้นเขายังเก็บไว้อยู่ใช่ไหม "...."