圭一郎

“ ก็พ่อติดกระดุมถึงคอเลยนี่นา ”

ᅠᅠ “ เหงื่อแตกหมดแล้ว ฉันบอกว่าให้ใส่เสื้อยืดธรรมดาไงคะ ” เฮ้อ จริง ๆ เลยนะ “ ช่วงนี้ร้อนตับจะแตก — เอ้า นี่ ” ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ ᅠᅠ

⠀ ⠀ “ ห- ห──┈ ให้ป๋มจริง ๆ เหรอฮับ .. ” นี่สินะที่เขาว่า ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่ไหน .ᐟ ในที่สุดพระเจ้าก็เห็นใจโดยการส่งเทวดาลงมาในคราบของสึมุกิซัง “ ดูระยิบระยับสุด ๆ เลย .ᐟ ขอบคุณนะครับ . ִ ֗ ผมจะเก็บตังค์ให้สึมุกิซังขยายอีกสาขานะ ” ⠀ ⠀

“ เป็นเธอนั่นเอง ขอบใจที่ช่วยโฆษณาร้านให้นะ ” แม้คราวที่แล้วจะไม่ได้โผล่หน้ามาต้อนรับเพราะเอาแต่ทำขนมอยู่ในครัว กระนั้นก็จำได้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นเพื่อนสนิทของลูกชาย “ ถ้าไม่รังเกียจก็รับนี่ไปสิ เป็นชุดคุกกี้ที่ทำไว้ขายสำหรับเดือนกุมภาพันธ์น่ะ ”

“ เอ๊ะ... ไม่ใช่ว่าเพิ่งซื้อไปหรอกเหรอ ”

ᅠᅠ ฮ๊ ────าา ........ บ้านช่วงนี้ดูโล่ง ๆ หรือเปล่านะ .. ฮึ่มมม ... ถ้ามีแจกันตั้งไว้ที่โต๊ะก็คงดี ? ไว้หาวันว่างไปดูแล้วกัน 🙂‍↕️ ᅠᅠ

⠀ ⠀ 🗣📣 เค้กร้านนี้ อร่อย อย่างมากมายเลยทีเดียว .. แอร์เย็นทุกตัว ครีมเรียงสวยเหมือนทหารเดินพาเหรด พึ่บพับ ๆ .ᐟ ซึ่งทั้งหมด, ยกนิ้วให้สึมุกิซังท่านนี้นะคร้าบ ദ്ദി ๐˙Ⱉ˙๐ . ִ ֗ ⠀ ⠀

ᅠᅠ “ มันจะไม่มีได้ไงเล่า คุณไม่เห็นหรือไง — ปกติก็ไม่ได้ดูลุกลี้ลุกลนแบบนั้นนะ ” ป้องปากกระซิบ ᅠᅠ

ᅠᅠ .... 😐 ลูกจะรู้ไหมนะ ว่าดูออกตั้งแต่ปรายตามองแล้ว .. “ ลูกแน่ใจนะ ? ” โถ่ เพราะอาการแบบนี้น่ะ มันมีแน่ ๆ ล่ะ ᅠᅠ

“ ยินดีต้อนรับ— ” ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าลูกชายตนทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ท่าทางน่ากลัวยิ่งกว่าทุกวัน จนอดถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงไม่ได้ “ มีอะไรเหรอ รินทาโร ”

ᅠᅠ มาจนได้สินะ แล้ว ──── ไหงถึงทำหน้าขมุกขมัวแบบนั้นอีก .... ᅠᅠ

“ มะ.. ไม่มี... อะไร... ครับ!!! ”

อีกไม่กี่วันก็จะหมดเดือนกุมภาพันธ์แล้ว แต่เรายังไม่ได้ให้ของขวัญวันวาเลนไทน์กับคุณวากุริเลย ถ้าให้เอาป่านนี้จะดูเป็นคนไร้ความรับผิดชอบไหมนะ ไม่สิ แต่ถ้าไม่ให้ เรื่องนี้มีหวังได้ติดอยู่ในใจไปตลอดชีวิตแน่ ถ้าอย่างนั้นจะเริ่มยังไงดีล่ะ พูดว่าอะไรดี—ควรพูดกับเธอยังไงดี