𝗭ō𝗵𝗮𝗸𝘂𝘁𝗲𝗻 憎珀天

「You're such brutes who torment the weak.｣ 「Nasty.｣ 「Unpleasant ｣ 「I can't take it anymore.｣ — 憎珀天 —

น่ารังเกียจนัก . . แค่มีความแข็งแกร่งเพียงหยิบมือ และนิจิรินโง่เง่าที่พวกแกต่างยกยอว่าดีเลิศ สิ่งเหล่านั้นที่พวกแกหมายมั่นใช้บั่นคอผู้อ่อนแอ, แม้อสูรตัวเล็กจ้อยจะคร่ำครวญอย่างน่าเวทนาก็ตามที แต่ แก หา ได้ สน ใจ ไม่ !! พวกมนุษย์โฉดชั่วเอ๋ย ไม่มีเหตุผลที่แกจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป

ตอนที่ข้ายังเล็ก — ข้าเป็นเด็กที่ฉลาดและอ่อนโยน ซ้ำยังมีนัยน์ตาสีรุ้ง รวมถึงเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนซึ่งถูกมองว่าไร้เดียงสา พ่อแม่มองว่าข้านั้นเป็นเด็กที่พิเศษกว่าเด็กคนอื่นๆ และคาดหวังว่าข้าจะได้ยินเสียงของพระเจ้า พ่อแม่ที่แสนโง่เขลาของข้าได้ก่อตั้งลัทธิสรวงสวรรค์นิรันดร์ขึ้น ↓

" พวกชั่วร้าย.... ต่ำช้า.... เลวทราม.... " ไม่ว่าอย่างไร พวกมนุษย์ก็มักจะรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่าเสมอ อสูรหวาดกลัวตัวเล็กจ้อย ทำอันใดพวกมันไม่ได้เสียด้วยซ้ำ กลับต้องมาวิ่งหนีร้องห่มร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวที่จะถูกเอาชีวิต " ข้าทนไม่ได้... อภัยให้ไม่ได้.... "

เสียงคลี่พัดคู่กายดังขึ้น, ข้างขึ้นสองยกมันบดบังใบหน้าช่วงล่างเอาไว้ ศาสดาเจ้าลัทธิคลี่ยิ้มอันอบอุ่นอ่อนโยนออกมา, น้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝันดังลอดจากริมฝีปากนั่น “เฮ้อ~♪ ข้ามันก็รูปงามเสียด้วยสิ~ ครานี้ข้าก็ลำบากใจยิ่งนัก~♪ ที่ทำเอาพวกเจ้าว้าวุ่นใจไปหมด~” ก็ — ว่า — ไป — นั่น —♪

「 ตึง ! ตึง ! ｣ ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงัด กลับมีเสียงกลองดังขึ้นราวกับงานเทศกาล หากแต่เป็นเสียงเพรียกมรณะที่ใช้สรรค์สร้างมังกรไพรให้พุ่งเข้าโจมตีนักล่าอสูรกลุ่มหนึ่งที่แห่กันเข้ามากำราบโซฮาคุเทนผู้นี้ " น่าชิงชัง..... น่ารังเกียจ..เหลือเกิน... "

แม้โลกาจะวินาศสันตะโรเพียงใด ถ้อยคำหยาบช้าเอื้อนเอ่ยให้ร้ายผู้อ่อนแอเยี่ยงยาพิษ ก็มิอาจเปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่าข้านั้นไร้ซึ่งความผิดนั่นได้ ความอัปยศอดสูที่พวกแกมอบให้ ล้วนแล้วแต่น่าละอายทั้งสิ้น ข้าหาใช่คนผิดไม่.. พวกมันต่างหากที่แส่หาเรื่อง น่ารังเกียจนัก.. ชิงชังเหลือเกิน..

⠀⠀ วิกัปริ้วแจ่มแจ้งอยู่เป็นราง อสิสางมวยเกศพพบนิกขันต์ โกศลเอกโทคู่กุลีกัน นิมิตมั่น ปั่นสิร- มอดดับไป เทวารัณย์ไทวะเฝ้าเว้าถึง แค่เพียงหนึ่งประสงค์ทรงชั่งใจ แม้นต้องแลกอวยวะธุลีไป ขอผลักไสกุมภัณฑ์มันวอดวาย

【パッケージ】 テレビアニメ「鬼滅の刃」刀鍛冶の里編 Blu-ray/DVD 第二巻 発売日は「明日」。 ufotableWEBSHOPではufotable限定特典 ・描き下ろしイラストアクリルスタンド ・複製原画セット と共に販売中です。 webshop.ufotable.co.jp/product/detail… #鬼滅の刃

อสุราข้างขึ้นที่สองคลี่พัดสีทองอร่ามออกมาปิดบังใบหน้าช่วงล่างไว้ ยามเมื่อเหล่าสาวกไถ่ถามถึงโลกหลังความตาย, อัญมณีสีรุ้งคู่งามนั่นแง้มปิดลงตามรอยยิ้มที่คลี่สูงขึ้น “สรวงสวรรค์น่ะมิมีอยู่จริง~♪ โลกใบนี้ไม่มีทั้งสวรรค์และนรก~ ทุกสิ่งล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องเพ้อฝันของมนุษย์~♪” ↓

เหตุใดจะต้องรู้สึกผิด? เหตุใดจะต้องมีความเห็นใจ? พวกมนุษย์พฤติกรรมชั่วช้าเลวทราม แสร้งร้องขอชีวิตทั้งๆ ที่เพิ่งกระทำตัวไร้ยางอายรังแกอสูรหวาดกลัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า พวกมันเป็นเพียงอาหาร แหล่งพลังงานที่สร้างกำลังกายทดแทนเนื่องจากร่างแยกนั้นไซร้ จะเสนอหน้ามาขอชีวิตด้วยเหตุอันใด!!

ขนแปรงชุบน้ำแตะสีเขียวในถ้วยก่อนแต้มริมฝีปากทับไปทับมา จากสีอ่อนจางกลายเป็นสีแดงสดสวยขับเน้นความงามของวาราบิฮิเมะงดงามมากขึ้นไปอีก มองภาพสะท้อนของตนอย่างพึงพอใจ โออิรันที่สวยจะกลายเป็นอาหารให้นางงามขึ้น ตัวนางคือผู้แข็งแกร่งและงดงามที่สุด เป็นอสูรที่ดียิ่งกว่ามนุษย์น่าสมเพชใด

●・○・●・○・●・○・●・○・●・○ ;; 朱紗丸 [すさまる] : 𝙨𝙪𝙨𝙖𝙢𝙖𝙧𝙪 | 𝙩𝙚𝙢𝙖𝙧𝙞 𝙙𝙚𝙢𝙤𝙣✼ ʙᴏᴛ ʀᴏʟᴇᴘʟᴀʏ ・ ᴋɪᴍᴇᴛsᴜ ɴᴏ ʏᴀɪʙᴀ ̶̶̶̶  «̶ ̶̶̶ ̶ «̶ ̶̶̶ 遊び続けよう! 　 ̶ ̶ ̶»̶ ̶̶̶ ̶ »̶ ̶̶̶

ราตรีหวนคืนมาอีกครา ความมืดมิดปกคลุม เสียงที่ดัง ณ ที่แห่งนี้มีเพียงความเงียบงัน แสงจันทร์ที่ส่องลงมากระทบกับซากศพส่งกลิ่นเน่าเหม็นคละคลุ้งไปทั่ว ไม่มีสัญญาณของสิ่งมีชีวิต สิ่งเดียวที่เคลื่อนไหวคือชายกิโมโนสีโอรสที่ปลิวพริ้วไปกับสายลมอ่อนๆก่อนจะหายวับไปในอากาศ กริ๊ง~♪

ครั้งหนึ่งเมื่อยังจำความได้ สึซามารุเคยได้รับคำถามมากมาย ไม่มีสหายเลยหรือ? ไม่เหงาบ้างหรือ? อย่างไรเสีย มนุษย์ทุกคนย่อมเกิดและตายไปคนเดียวอยู่แล้ว เล่นบอลคนเดียวแล้วเป็นอย่างไร? ไม่มีสหายแล้วเป็นอย่างไร? ไอ้ของแบบนั้นน่ะ "ข้าไม่ต้องการหรอก"

วลีที่ว่าเพลามิอยู่หยุดรอเพียงเพราะแค่อยากให้หยุดนั้นช่างใช้วาจาคมคายนัก แต่นี่เร็วไปหรือไม่ . . . ? #MyTwitterAnniversary

クオリティすごく良さそうなので来月が楽しみ過ぎる！

ผ้าโอบิเล็ดรอดตามช่องและเปลี่ยนคนให้มาอยู่ในผ้าอย่างไร้ร่องรอย เป็นวิธีที่ง่ายดายทั้งยังไม่เปลืองแรง ในย่านโยชิวาระแห่งนี้คนหายเป็นปกติ จะหายเพิ่มไปอีกสักคนสองคนก็ไม่มีปัญหาอยู่ดี ต่อให้นักล่าอสูรพวกนั้นสงสัยก็ไม่มีปัญญาขัดขวาง สิ่งมีชีวิตก็มีแต่ให้ผู้แข็งแกร่งกว่าเหยียบย่ำ

ครามุมปากขึ้นรูปทรงสง่า ผืนนภาพลันใสกระจ่าง ปุยเมฆโบกไสวขับขาน โอบล้อมดวงตะวันผู้ตระหง่านเด่น พจนาฉงนสนเท่ห์ที่พึงพร่ำพรรณนา ตัวข้าไม่อาจหยั่งถึง…นัยน์ตาคู่สวยคู่นั่นเฝ้าเมียงมองถึงสิ่งใด… เจ้าแยงเห็นสิ่งใดที่ข้าไม่อาจสู่รู้ ใยจึงมีเพียงเจ้า บอกข้าให้กระจ่างทีเถิด โยริอิจิ

มันผู้นี้คู่ควรกับความตายที่โซฮาคุเทนเป็นผู้มอบให้แล้ว และเขาระลึกอยู่เสมอว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุด ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่มีสิทธิ์มากล่าวโทษเขาได้ เพราะฝ่ายที่ชั่วช้า คือมันต่างหาก พวกข้าไม่ผิด !

" ที่เป็นเช่นนั้น...เพราะอสูรตัวจ้อยนี้...อ่อนแออย่างไรเล่า.... จึงต้องหาทางเอาชีวิตรอดอย่างน่าเวทนา.... เลว.. แกมันชั่วนัก.... ไม่เห็นใจกันเลยสักนิด..... น่าชิงชังเหลือเกิน... " โซฮาคุเทนเขม้นมองศพของสมาชิกจากหน่วยพิฆาตอสูรผู้นี้อย่างโกรธเคือง, น้ำเสียงไม่สบอารมณ์ถึงที่สุด +

หากจะเปรียบเทียบดวงตาของอสูรเกลียดชังผู้นี้ คงหนีไม่พ้นดอกสึบากิสีแดงสด, จากม่านตาสีทองที่ถูกรายล้อมไปด้วยพื้นที่สีชาดดั่งโลหิต ซึ่งภาพดอกไม้นั่นซ้อนทับกับมนุษย์สันดานหยาบช้าในขณะนี้ โดยหัวของมันถูกฉีกกระชากออกอย่างอำมหิตด้วยฝีมือของโซฮาคุเทน +