ْ

สรรพสิ่งล้วนมีความหวัง—- รวมถึงเขาผู้ที่เคยมีชีวิต ความหวังที่ว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว มันไม่มาถึง เมื่อใดกัน—- ที่ความตายจะมาถึงตัวของเขา เมื่อใดกันที่ดาบโบราณในมือนั้นจึงถูกนำไปที่สุสาน 、 สามในห้านั้นต้องชดใช้ ฉันคืนให้พวกมันทั้งหมด

โลหิตสีแดงแทรกซึมผ้าพันแผล กลิ่นเลือดคละคลุ้งทั่ว ไม่รักตนเองหรือ ? มิเคย เหตุใดจึงต้องทำเช่นนั้น หากยังไม่ถึงสถานที่อันเป็นที่หมาย สัญญาระหว่าฉันและเอลิโอจะยังดำเนินต่อไปเสมอ หึ , การชดใช้อันสาสมของเราเป็นเช่นนี้หรือ ?

ลืมสิ้นมลายหาย ความทรงจำแห่งลางร้าย หากมากขึ้นตัวตนนี้หาใช่ตนที่ครอบครอง ความทรงจำใดนั้นเลือนราง มือคู่นี้เคยสร้างสรรค์ซึ่งอาวุธอันทรงพลัง น่าสมเพชแม้แต่การจดจำงานอันวิจิตรก็มิอาจทำได้ อิ้งซิงหายไปตลอดกาลเหลือเพียงเบลด คมดาบที่แตกหักและปรสิตอันน่ารังเกียจ

เธอปรารถนาที่จะมีชีวิต ส่วนเขาปรารถนาจากหัวใจนั่นคือความตาย หากไร้ซึ่งความแข็งแกร่งก็มิอาจหลุดพ้นจากนรก หากไม่รวดเร็วพอก็มิอาจหลบหนีจากลางร้าย นรกเพลิงนั้นมาเยือน เพื่อนร่วมงานผู้ที่ถูกโชคชะตาถักทอหาใช่ผู้ถักทอโชคชะตา เราต่างมีสิ่งปรารถนาในด้านที่ตรงกันข้าม, หิ่งห้อยเพลิง

เวทีในครั้งนี้เป็นของเธอทั้งหมด , เพื่อนร่วมงานของเรา หากฉันคือผู้ที่ไล่ล่ามอบหนี้แค้นเธอก็คงเป็นมัจจุราชผู้สร้างอเวจีเพลิง

สีสันของเธอเข้ากับบรรยากาศของงานเทศกาลดีทีเดียว โทนสีดำสนิทควบคู่กับใบหน้าที่ดูหม่นหมอนของเธอ, คงกวาดแคนดี้มาได้ล้นตะกร้าเลยเชียว (หัวเราะ) ว่าไงเบลดดี้ —— หลอกหรือเลี้ยง 🍬

มีชีวิตสำหรับใครต่อใครคงหมายถึงการขีดเขียนเรื่องราว แต่กับเขาชีวิตกลายเป็นการลงทัณฑ์สูงสุด เขาได้ตายลงเพียงหนเดียวและหลังจากนั้นไม่เคยได้รับมันอีกเลย เขาไม่แก่ ไม่เจ็บและจะเป็นเช่นนั้นไปชั่วนิรันดร์, ชีวิตจึงกลายเป็นการลงโทษอย่าสาสม หึ เมื่อใดกันสัญญาของพวกเราจึงจะสมบูรณ์ เอลิโอ

ขมวดคิ้วเล็กน้อย เทศกาลที่เต็มไปด้วยผู้คนแต่งกายผิดแปลกไป, เขาที่ซึ่งอยู่กึ่งกลางระหว่างคนเป็นและคนตายเล่า? ทุกวันไม่ต่างจากเทศกาลนี้นัก ผ่อนลมหายใจอย่างน่าหน่าย วันนี้เองเขาก็ยังมีชีวิตอยู่

“ไม่เลว ♪” สีหน้าค่าตาในยามปรกติที่มักจะดูหม่นหมอง กลิ่นอายไร้ไมตรีจิตแผ่ซ่านรอบกาย, บัดนี้ พอได้เข็มกลัดติดผมรูปทรงผีเสื้อเงินเข้าไป นับว่า .. “ดูเป็นมิตรมากขึ้นทีเดียว”

ผ้าพันแผลถูกย้อมไปด้วยสีแดง กลิ่นคาวของเลือดคละคลุ้งในขณะที่เนื้อนั้นเริ่มสมาน คิ้วขมวดเข้าหากันแม้รุนแรงมากเพียงใดมันก็ไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาดับสิ้นเลย ,เสียงถอนหายใจหึดังขึ้นขณะที่กำลังเปลี่ยนผ้าพันแผล

ยังคงมีชีวิต—- หัวใจข้างในอกนี้ยังเต้นเยี่ยงคนเป็นแต่หาใช่คนเป็นไม่ หนึ่งหนนั้นที่เคยเป็นคนตายหลังจากนั้นจึงไม่เคยได้พบกับมัจจุราชหลังดับสูญอีกเลย ครั้งสุดท้ายของเขามันจะมาถึงเมื่อใดกัน ? เมื่อไหร่ที่ร่างกายของฉันจะได้ตายลงและดับสูญไปจากเอกภพนี้

ปุจฉาเพียงหนึ่งนั้น เมื่อใดกันงานศพของฉันจึงจะมาเยือน ? เมื่อใดกันที่ใครสักคนนั้นจะนำดาบโบราณในมือนี้สู่สุสานอันที่ควรของมัน

หาใช่ผู้คุ้นเคยแม้ถูกครอบงำด้วยมนต์วาจาสิทธิ์ ทว่า หนึ่งเดียวในมือยังจดจำได้ดี ทว่า สัมผัสที่บาดลึกสู่ร่างกายไม่เคยจางหายไป นามใดหรือแม้กระทั่งรูปลักษณ์ปัจจัยสามัญภายนอกที่เปลี่ยนไปนั้น —- แล้วอย่างไร มันไม่ได้ช่วยล้างบาปให้เราทั้งหมดได้เลยแม้แต่น้อย สามในห้านั้นมีราคาที่ต้องจ่าย

จะคอยอัพเดทให้เป็นปัจจุบันเสมอ ทุกบทบรรยายล้วนเป็นไปตามความเข้าใจของข้าพเจ้าหากมีข้อผิดพลาดสามารักทักท้วงได้ ส่วนเนื้อหาจะทำการอัพเดทหรือลงบทบรรยายในส่วนนั้นก็ต่อเมื่อเริ่มต้นแพตช์ไปแล้ว 1 สัปดาห์

TW ❖ BLOOD , CUTTING , CROPSE , VIOLENCE

สรรพสิ่งล้วนมีความหวัง—- รวมถึงเขาผู้ที่เคยมีชีวิต ความหวังที่ว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว มันไม่มาถึง เมื่อใดกัน—- ที่ความตายจะมาถึงตัวของเขา เมื่อใดกันที่ดาบโบราณในมือนั้นจึงถูกนำไปที่สุสาน 、 สามในห้านั้นต้องชดใช้ ฉันคืนให้พวกมันทั้งหมด