童磨

อาคาสะบดฟันกรอด หมัดกำแน่นจนเส้นเลือดปูดตามกำปั้น แค่เห็นหน้าเสแสร้งของมันก็อยากจะทุบให้แหลกเป็นผุยผง น่าขยะแขยงยิ่งกว่าพวกหนอนแมลงจนไม่อยากเสวนา "หุบปากซะ.. ปากของเจ้ามันก็มีดีแค่พ่นคำไร้สาระ" ไม่อยากลดตัวลงไปประฝีปาก ต่อความยาวสาวความยืดแม้แต่วินาที "เคียวจูโร่อยู่ไหน”

น่าหงุดหงิด น่าหงุดหงิด น่าหงุดหงิด “ อ่อนแองั้นเหรอ ขี้ขลาดงั้นเหรอ? เจ้านั่น พูดบ้าอะไร, มนุษย์ตัวเล็กที่ไม่มีปัญหาแม้แต่จะส่งคมดาบถึงตัวข้าด้วยซ้ำ! ใครกันแน่ที่อ่อนแอ, ข้างั้นเหรอ!?” คราวหน้า ต้องฆ่าให้ได้

“ เคียวจูโร่—?” “เจ้าโดมะ เอาเคียวจูโร่ไปแล้ว ข้ากำลังชวนมาเป็นอสูร” น่าหงุดหงิด

“ ในที่สุดก็เข้าใจแล้วเหรอ! เคียวจูโร่ บาดแผลของพวกเจ้าน่ะ ฟื้นฟูไม่ได้ ถ้ามากกว่านี้ เจ้า จะตายเอานะ! น่าเสียดาย อสูรอย่างพวกข้า ถ้าไม่ตายก็ไม่ต่างอะไรจากแผลถลอก ลองคิดดูสิ เจ้าจะตายไปพร้อมความเกลียดชังที่ทำอะไรข้าไม่ได้ หรือจะละทิ้งความเป็นมนุษย์น่าสมเพชนี่ เพื่อก้าวไปสู่จุดสูงสุด”

“ เป็นดาบที่ดีนี่!!~ ฮะฮะฮะ! คำพูดแบบนั้น สายตาแบบนั้นแหละ! สิ่งที่สื่อว่าเจ้าน่ะแข็งแกร่ง! มนุษย์อย่างพวกเจ้าแข็งแกร่งแค่ไหนก็หนีไม่พ้นความตาย มนุษย์ชนะอสูรไม่ได้หรอก เจ้าอาจยืนหยัดในตอนนี้ แต่สุดท้าย! สังขารก็ต้องเน่าเปื่อย มันน่าเสียดายออก เคียวจูโร่!”

“ เคียวจูโร่! ข้าได้ยินว่าเจ้าอยากเป็นอสูร!? ดี— ดีมากเลยนี่! เลิกยึดติดสังขารเน่าเปื่อยนั่นได้แล้ว ถ้าเป็นอสูร จะ 10 หรือ 20 ปี , ดาบที่เจ้าจับอยู่ก็จะไม่สั่นคลอน!” “แต่หากเป็นอสูร จะ 100 ปี 200 ปี เจ้าก็ยังฝึกได้! เพื่อรักษาดาบที่แสนภาคภูมิใจนั่นเอาไว้, มาเป็นอสูรเถอะ” “ เพราะว่า เจ้าน่ะ แข็งแกร่ง— แล้วก็! จะได้ต่อสู้ไปเรื่อยๆ แข็งแกร่งขึ้นอีก! เคียวจูโร่!”

หาแลกของยุคไทโช ข้า: เลือดอสูร เจ้า : ดอกฮิกังบานะสีนํ้าเงิน \ สีฟ้า ไม่คิดค่าส่งบอกที่อยู่มาเดี๋ยวให้นางบิวะดีดไปหา # ตลาดนัดไยบะ # ตลาดนัดดาบพิฆาตอสูร # ตลาดนัดคิเมทสึ

"ฟังอยู่รึเปล่าน่ะเคียวจูโร่!!!! ทำไมทำหน้าเหมือนปวดท้องขนาดนั้นล่ะ!!! ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลยนี่นา!!!!! มาเป็นอสูรไหม เจ้าจะได้ฟื้นฟูได้ยังไงล่ะ!! ฟังอยู่รึเปล่า!!!!! เคียวจูโร่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"