𝐎𝐁𝐈𝐓𝐎

“โห…คนชราคนนั้นมอบเนตรให้เลยเหรอ !✨” ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที ไม่คิดว่าจะมีคนใจดีจนถึงขั้นมอบเนตรที่ทรงพลังให้แบบนั้น “แสดงว่านายได้รับภารกิจแบบยิ่งใหญ่เลยน่ะสิ” พอเห็นแบบนี้แล้วก็อยากสูงขึ้นไว ๆ จัง ทว่าคงอีกนานกว่าที่ตนจะโต

“ฉ ฉันก็พยายามฝึกทุกวันนะ ! แต่ว่าตอนนี้ฉันคงต้องหาวิธีที่ทำให้เนตรวงแหวนตื่นเต็มดวงให้ได้ซะก่อน” โอบิโตะเหลือบมองไปที่เนตรวงแหวนของอีกฝ่าย ก่อนจะรีบหลบตาไปทางอื่น “แต่ว่า….เนตรของนายแต่ละข้างไม่เหมือนกันเลยแฮะ”

“เหะ ๆ ก็จริงของนายแฮะ ✨” เพราะความหัวช้าของโอบิโตะ ก็เลยลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปเลย “ถ้าหมู่บ้านเงียบสงบดี ก็แปลว่าไม่มีสงคราม ! แบบนี้ก็มีเวลาฝึกฝนเยอะด้วย” พอจินตนาการถึงโลกที่ไร้ซึ่งสงคราม ก็ทำให้เขายิ้มออกมาอย่างร่าเริง “ฉันจะเติบโตขึ้นมาอย่างแข็งแกร่ง นายรอก่อนนะ !”

“น่าแปลกที่ช่วงนี้ไม่มีคุณยายมาขอความช่วยเหลือเลยน่ะสิ ! แถมหมู่บ้านก็เงียบสุด ๆ เลย” ไม่ว่าจะเจอกันอีกกี่ครั้ง เขาก็ยังสัมผัสถึงจิตสังหารแปลก ๆ ที่ออกมาจากตัวเขาในวัยโต ทว่าก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก …. “ดีใจจังที่เจอนาย !”

⠀ ⠀⠀⠀ ⠀⠀⠀ โอบิโตะเริ่มตื่นเต้นทันที สุดท้ายแล้วตัวเขาในวัยผู้ใหญ่ ก็ยังแอบมีความใจดีเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ⠀⠀⠀ “เอ๊ะ— จริงอะ ! ✨ แต่ว่าถึงกับต้องใช้แรงเลยเหรอ ? นายจะไม่ลำบากรึไง ?” ⠀⠀⠀ทำไมอีกฝ่ายพูดเหมือนจะไปต่อยคนแปลก ๆ แต่คงจะคิดไปเองล่ะมั้ง ⠀⠀