五条悟

อย่าให้ใครพรากช่วงเวลาอันมีค่าในครั้นเยาว์วัยไปได้โดยง่าย นั่นน่ะคือบาปมหันต์แด่ผู้ก่อเชียวล่ะ ต่อให้คนคนนั้นจะสูงส่งเท่าไหร่ก็ตาม ——และเพื่อไม่ให้ตะวันลาลับวิสัยทิวเขาจนยากไขว่คว้าช่วยเหลือ ผมจึงตั้งใจบ่มเพาะพวกเธอเป็นรุ่งอรุณใหม่หลังจากผม ให้แข็งแกร่งจนแซงนำหน้าผมไปเลย ตกลงนะ

ก็ไม่แน่ล่ะน้า บิลลี่คุง ถ้าเกิดผมโดนเข้าคงได้มีการปฏิวัติตั้งกองกำกับฯ แบบถอนรากถอนโคนเลย!

“ครับ—— จำได้ สภาวะอารมณ์ที่นิ่งที่สุดจะเป็นผลดี ผมจะพยายาม.. ใจเย็นลง ครับ” เขาสูดหายใจเข้าออกอย่างช้าๆ แล้วยกมือทาบอกตัวเองอย่างพยายามใจเย็นที่สุด เท่าที่จะเย็นได้ ด้วยเพราะปลายสายของอาจารย์ไม่ได้กดดันอะไร จึงทำให้พอใจเย็นได้มากขึ้นกว่าเดิม “ขอโทษที เมื่อกี้ผมจิตหลุดไปหน่อยน่ะครับ ..” เขาจึงค่อยๆ พยักหน้าฟังคำสั่งให้ดีอีกรอบแล้วมองซ้ายมองขวาหาคุณอิจิจิอีกครั้ง อาจเพราะห่วงความปลอดภัยหรืออื่นๆ “อาคมที่ถนัดที่สุดใส่ ครับ.. แต่ผมก็รู้สึกว่าใช้อาวุธอื่นๆ คงไม่ถนัดอยู่ดีจริงๆ ผมจะลองพยายามดูครับ เพราะปกติผมก็ใช้แค่มือเปล่านี่นะครับ . .” เขาอธิบายแล้วยกนิ้วขึ้นมาเกาหว่างคิ้วตัวเองเล็กน้อยเมื่อได้ฟังคำว่าชอบคนบ้าบิ่น “งั้นเขาก็คงไม่ชอบผมหรอกครับ ผมห่างไกลจากคำว่าบ้าบิ่นมากโข—— หนำซ้ำเบื้องบนคงไม่ชอบเด็กหัวขบถและควบคุมไม่ได้แน่นอน.. เอ่อ เอาเป็นว่าผมจะลองดูครับ เท่านี้ก่อนก็ได้” เขาตอบปลายสายเพราะรู้สึกว่า ..เริ่มจะรบกวนปลายสายมากเกินไป แถมตอนนี้ กลิ่นอายคำสาปรุนแรงมาก

เคสตัวอย่างก็ ― มีเยอะแยะเลยล่ะ แน่นอนว่าขอแค่ล้ำเส้นข้อนี้ไป ก็ทำให้โดนโทษประหารระนาว สุดท้ายคนที่ต้องไกล่เกลี่ยคือผม ถ้าผมช่วยเหลือได้ทันอย่างนั้นน่ะนะ ส่วนเคสที่ช่วยไม่ทันคงนับอย่างน่าเสียใจว่ามันหลายปัจจัยซึ่งทำให้การช่วยเหลือเข้าไม่ถึง บางส่วนคือช่วงเวลาผมไม่สามารถยื่นมือได้ทัน หรือการยกระดับตัวเองเหมาะสมต่อการถกเถียงไม่อาจมากพอ กระทั่งตัวผมเองที่กว่าจะไปถึงจุดสามารถยืนขู่เข็ญพวกแก่ ๆ ...โอ๊ะ หมายถึง อาวุโส แบบที่ดื้อด้านหัวชนฝาก็กินเวลานานพอตัว 
  เฮ้อ สุดท้ายเรื่องพวกนี้มันกลายเป็นอีกหนึ่งข้ออ้างได้ด้วยเช่นกัน โยนโทษใส่คนนั้นคนนี้เป็นว่าเล่น น่าเบื่อไม่หยอก ถึงบอกไงล่ะว่ามันไม่ครอบคลุมหรือปกป้องฝั่งผู้ใช้คุณไสยมากพอ หรือพวกเธอคิดว่ามีใครแอบใช้ช่องโหว่นี้ในแง่ของคนในตระกูล กำลังทำเรื่องตามอำเภอใจอยู่ล่ะ?

อันที่จริง ผมมองว่ากฎข้อหนึ่งค่อนข้างไม่ครอบคลุมน่ะ ว่ากันด้วยข้อที่ 9 ของบันทึกความเข้าใจเกี่ยวกับหน้าที่ของผู้ใช้คุณไสย อ้อ เจ้าบันทึกที่ทำขึ้นมาอย่างใหญ่โตน่ะ ถึงจะไม่มากข้อแต่ก็ดึงบุคลากรมาเยอะทีเดียว เอ ― มีใครบ้างน้า นี่ไงล่ะ! ตระกูลเซนอิง ตระกูลโกะโจ และตระกูลคาโมะในฐานะตัวแทนผู้ใช้คุณไสยทั้งหมด ร่วมมือกับรัฐบาลของญี่ปุ่น หัวข้อเรื่องการพิทักษ์ผู้ไร้วิชา 
  กำหนดไว้ว่า “ผู้ใช้คุณไสยต้องไม่ทำร้ายหรือสร้างอันตรายใด ๆ แก่ผู้ไร้วิชา ไม่ว่าจะด้วยคุณไสย วิญญาณคำสาป หรือวัตถุต้องสาป การมองข้ามภัยคุกคามจนกลายเป็นเหตุสร้างภยันตรายแก่ผู้ไร้วิชา ยกเว้นกรณีจำเป็นซึ่งยากจะเลี่ยงได้ เพื่อปกป้องชีวิตตนเองหรือผู้อื่น” 
  เข้าใจกันใช่ไหม ว่าสังคมมนุษย์มันมีข้อปลีกย่อยซับซ้อนมากกว่านี้อีก แน่นอนว่ายังไงเราในฐานะผู้ใช้คุณไสยต้องอภิบาลคนไร้วิชาที่ไม่ได้เกี่ยวข้องหรือขาย่างก้าวมาอยู่ร่วมพื้นที่กับพวกเรามันคือเรื่องปกติและพื้นฐาน แต่ถ้าหากพวกเขาก่ออันตรายกับตัวพวกเราเองบ้าง จะต้องทำยังไงกับสิ่งนี้ดี ไม่ว่าจะในรูปแบบทางตรงหรือทางอ้อมจนก่อให้เกิดภยันตรายรูปแบบเดียวกันอย่างนั้นน่ะ 
  ลึก ๆ มันก็สมควรยกเอามาพิพาทกับเบื้องบนจริง ๆ แหละนะ ในมุมของผม ต่อให้ไม่ใช่ทางตรงก็ยังมีทางอ้อมอีกมากมายที่ส่งผลต่อบุคลากรอย่างพวกเราเยอะทีเดียว

@maryj3n_ นายหัวขาวทำงานดีนะเนี่ย

ชั้นมาดูจจสได้อย่างไร ? ก็เพราะนายหัวขาวนั่นแหละ ตกชั้น ชั้นก็เลยต้องมาดู ปกติไม่ดูอนิเมาะด้วยซ้ำ แล้วตอนนี้ก็ดูวนอยู่เรื่องเดียวอีก 555

พิจารณาเรื่องของฟุชิงุโระ ถึงตัวเขาเองจะไม่อยากเข้าไปยุ่ง แต่เป็นเรื่องที่จำเป็น อีกทั้งเขาก็เป็นผู้ใหญ่ที่จะต้องปกป้องทุกคน “ในถานะที่ฉันเป็นผู้ใหญ่ ฉันจะจบเรื่องนี้เอง ” “ บาปที่ต้องแบกรับ จากการฆ่าเพื่อนน่ะ ฉันจะเป็นคนรับไว้เอง แค่คนเดียวก็พอ ” +

โอ้โหแฮะ ความตื่นสนามของบิลลี่นี่คุ้นตาดีเชียว เหมือนอคคทสึไม่มีผิด สมัยปี 1 น่ะนะ “เอาล่ะ บิลลี่ ตอนนี้เธอยังทำไม่ได้หรอก ผมพอจะเห็นน่ะนะ, แต่ใจเย็นและฟังผมก่อน จำที่ผมสอนได้หรือเปล่า” หลังรับฟังเสียงความประหม่าและหวาดกลัวที่กำลังสาธยายเช่นนั้น เขาเอ่ยให้นักเรียนมือใหม่หัดปัดเป่าเย็นลง โดยที่น้ำเสียงไม่มีความดุหรือหงุดหงิดเจือปนแม้แต่น้อย “พลังไสยเวทจะเสถียรที่สุดก็ต่อเมื่อเจ้าของมีสภาวะอารมณ์ที่หวั่นไหวน้อยที่สุด ดังนั้นขั้นตอนแรกเธอต้องสงบตัวเองลงก่อน โอเคไหม?” ราว ๆ หนึ่งนาที ไม่ขาดไม่เกินที่เว้นว่างให้พอเงียบได้ จึงเอ่ยต่อสำหรับรายละเอียดคร่าว ๆ “ทีนี้เธอเข้าไปข้างในอาคาร และคอยสังเกตพวกวิญญาณคำสาปที่ปรากฏตัวออกมา——จากนั้นก็ลองใช้รูปแบบของอาคมที่ถนัดที่สุดใส่มัน” “โอ๊ะ แต่ถ้ารู้สึกใช้มือเปล่าอาจจะไม่เสถียร ลองส่งผ่านของที่หยิบจับได้ในนั้นดูล่ะ เพราะวงการคุณไสยเขาชอบคนบ้าบิ่นกันน้า ♪” เพราะเผื่อว่าอาจมีปัญหาได้ จนกว่าจะได้ยินเสียงตอบรับอย่างมั่นใจ เขาจึงไม่วางสายลงเช่นนั้น

“แยกย้ายเหรอครับ ——? ฟังดูน่าโล่งใจจังเลยนะครับ . .” เขาพูดออกมา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นจริงๆ หรอก ใครจะอยากแยกกับคนอื่นในสถานการณ์คับขันแบบนี้กัน “คำสาประดับล่างเหรอ ตะ-แต่ คุณอิจิจิ อะไรนั่นน่ะ ก็จะช่วยหรือเปล่าครับ?? เรื่องอัดไสยเวทย์จนตึกพังผมคงทำแบบนั้นไม่ได้อยู่แล้ว —— หมายถึง ไม่ ผมทำไม่ได้” เสียงของเขายังคงมีแต่ความกลัว จนถึงตอนนี้ ที่ต้องลงสนามจริงครั้งแรก —— มีเสียงประหลาดอีกอย่างดังแทรกเข้ามาจากในมือถือ ซึ่งมันก็มาจากทางฝั่งของบิลลี่ และมันก็คงอยู่ภายในตึกนั้นนั่นแหละ ถัดมาประโยคของเขาก็ยิ่งลนลานขึ้นกว่าเดิม “ย.. ย... หยุ-- หยุ —— หยุดมันทีครับ —— บอกทีจะคุมสิ่งที่เกิดขึ้นได้ยังไง ผมไม่เคยปัดเป่าแบบจริงๆ จังๆ นะ ผม.. จะทำได้จริงเหรอ”

การที่ฉันไม่ถูกพันธะสรรพสิ่งใดผูกมัด นั่นจึงทำให้ฉันมองเห็น มิติที่ 4 ที่แทรกซึมอยู่ในรสชาติของก้อนวิญญาณคำสาป ประหนึ่งการเห็นความอัปลักษณ์ ก่อนความสวยงามจะปรากฏ คือ พลังอำนาจ ที่แท้จริง ซึ่งอยู่ใต้ภาพลักษณ์ คำสาป สถานการณ์ที่ฉันตั้งตัวเองเอาไว้บนสุดของจุดห่วงโซ่ความใคร่รู้อันไม่มีสิ้นสุด จะกลิ่น รส หรือสัมผัส อันน่ารังเกียจ ฉันก็พร้อมจะกลืนกินมันเข้าไป ให้ปณิธานของตัวเอง มันชำระล้างทุกความวิปลาสบนลิ้น ยิ่งตัวเลขวิญญาณคำสาป เพิ่มพูนขึ้นทุกวินาทีที่ฉันครอบครอง นั่นก็ยิ่งการันตีได้ว่า อนาคตที่เกิดจากความเปลี่ยนแปลงตรงนี้ จะแสดงอิทธิฤทธิ์ได้มหาศาล สำหรับฉัน การปัดเป่า และกลืนกิน ไม่ใช่วัฏจักรแห่งความเจ็บปวดไร้ที่สิ้นสุด แต่มันเป็นสังสารวัฏแห่งการเจริญเติบโตทางทฤษฎีโกลาหล ที่ฉันเฝ้าคำนวณมานับตั้งแต่อดีตกาลอย่างภักดี เกะโท สุงุรุ ใช้มันขับเคลื่อนอำนาจ ปกป้องผู้คน และขีดเขียนเรื่องราวแห่งการปฏิวัติ ส่วนฉัน ใช้มันขับเคลื่อนอำนาจ เพื่อกุมบังเหียนโลก และมวลมนุษยชาติ ให้อยู่ใต้อาณัติประสงค์ของฉัน ที่ขีดเขียนเรื่องราวแห่งการทำลายล้าง สิ่งที่ฉันกลืนกินเข้าไป ไม่ใช่แค่ ก้อนวิญญาณคำสาป ที่กำเนิดจากสันดานดิบของมนุษย์ แต่เป็น อานุภาพพลัง และความสามารถ ที่จะสั่นคลอน ความคงที่ ของโลกทั้งใบได้ในชั่วพริบตา ต่างหาก เหล่าบรรดา อาคม ที่ไหลเวียนอยู่ข้างในตัวฉัน จะสร้างปาฏิหาริย์บนสมรภูมิ ที่แม้แต่ฉันก็ยังไม่อาจ จินตนาการ ได้ ขึ้นมาอีกครั้ง แด่ความรุ่งโรจน์ ซึ่งนามว่า ยุคเฮอัน

รสชาติก้อนวิญญาณคำสาป ของเกะโท สุงุรุ และรสชาติก้อนวิญญาณคำสาป ของฉัน เป็นเส้นประสาทที่ตอบสนองผลกระทบต่อ อำนาจ หลังการสังเวย อย่างแตกต่างโดยสิ้นเชิง และในความผิดแผกนั้น นำพามาซึ่งหนทาง การบรรลุ อันแตกต่างเช่นกัน เขา กลืนกันมันด้วยความขมขื่น อุดมคติที่ยึดเหนี่ยวไว้กับผู้คน จนทับถมความเป็นมนุษย์ของตน ทำให้การกักเก็บ ก้อนพลังงานขั้วลบ มีความน่าสะอิดสะเอียน ซึ่งตกตะกอนมาจากความสมบูรณ์ทางศีลธรรม อย่างมหาศาล และส่งกลิ่นเหม็นสาบแห่งความทุกข์ทรมาน วรรณะเดียวกับสิ่งปฏิกูลชั้นต่ำ ดั่งกระจกสะท้อน เงาของกฎเกณฑ์ ตั้งตระหง่านใจกลางความถูกต้อง ด้วยเลือดเนื้อผู้อุทิศตน และเหยื่อจากนิยามความยุติธรรม ไม่ต่างอะไรกับเชื้อเพลิงที่ ยิ่งกลืนกิน ยิ่งปัดเป่า ในฐานะผู้ใช้คุณไสย เขาก็ยิ่งเจ็บปวด ยิ่งหลงทาง คำตอบที่เคยอารีโลกทั้งใบ กลับกลายเป็นคำถามเผาผลาญม่านมายาคุณธรรมของโลกไหม้เป็นจุณ เหลือเพียงเศษซาก ของแสงสว่าง ที่ลดคุณสมบัติตัวเองลง จนกลมกลืนไปกับความมืด อนุสรณ์ ความเกลียดชัง ของผู้แข็งแกร่ง แต่ฉัน กลืนกิน มันด้วยความภาคภูมิ และลิ้มรสชัยชนะ ที่กลบฝังกลิ่นเน่าเหม็นไปจนสิ้น ฉันไม่รู้สึกทุกข์ทรมาน เพราะสิ่งที่ฉันกลืนกิน คือสัญลักษณ์แห่งการก้าวข้าม ฉันไม่รู้สึกเจ็บปวด เพราะเบี้ยหมากที่ฉันสั่งสม คือสักขีพยานแห่งโลกใบใหม่ ฉันไม่รู้สึกอยากสำรอก เพราะแต่ละตัวตนที่ดิ้นรนอยู่ในร่างนี้ คือ กลยุทธ์ที่จะทำให้ฉันล้มกระดาน และเป็นฝ่ายรุกจน ฉันไม่รู้สึกเกลียดการต้อง กลืนกิน เพราะนั่นคือสิ่ง ที่ทำให้ฉันได้เข้าใกล้ ค่าพลวัต อันบิดเบี้ยวที่ตามหา

ผมเห็นความตายอยู่ใกล้ —— แค่เอื้อม แต่ที่สำคัญก็คือ จะทำอะไรกับเวลาที่เหลืออยู่

⠀⠀ ไอ้ที่เห็นฉันทำตัวเหมือนว่างน่ะ ความจริงไม่ใช่หรอก. . . เพราะเดี๋ยวหลังจากวันนี้. . . * แค่คิดถึงการฝึกโหดก็อยากหนีไปแล้ว , ยูจิก็ชอบฝึกอยู่หรอก เขาอยากแข็งแกร่งขึ้นเสมอ แต่. . . * นานครั้งก็อยากใช้ชีวิตแบบปกติบ้างนี่วุ้ย ⠀⠀

“ทำพวกเธอตกใจได้นี่ ท่าทางจะเป็นความภูมิใจใหม่ของผมแล้วสิ” ยิ้มหน้าตาเฉย เขาหยอกเล่นน่ะ “เอาล่ะ! เพื่อตอบแทนความจริงใจของพวกเธอ เดี๋ยวผมพาไปตระเวนของอร่อยกับช็อปปิ้งไม่อั้นด้วยกันทั้งหมดเลย! งั้นฝากบอกทุกคนว่า เย็นนี้จะผมพาไปเลี้ยงสเต็กชิ้นใหญ่แบบบิ๊กเบิ้มนะคร้าบ ♪” ยกยิ้มกว้างพร้อมชูนิ้วโป้งรับแรงตบที่ไหล่แบบสบายใจเฉิบ เชิงว่าจัดหนักกับการเลี้ยงฉลองได้เต็มเปี่ยมแบบไม่ต้องเกรงใจเลย!

@____SatoruGojo " ตอนแรกผมก็แอบตกใจนะ. . . แต่พอคิดดูแล้ว. . . ถ้าเป็นเซนเซย์ล่ะก็ มันก็ — สมเหตุสมผลแล้วล่ะครับ " ยกยิ้มจริงใจ พลางขยับมือตบไหล่อีกคนดังลั่น " อ๊ะ — งั้นเซนเซย์ต้องพาผมไปเลี้ยงสเต็กแล้วนะ ! ชิ้นใหญ่แบบบิ๊กเบิ้ม ! "

โอ๊ะโอ๋ ดูนั่นสิ หน้าตาของนักเรียนที่ผมตั้งใจบ่มเพาะอย่างดีเต็มไปด้วยความสุขแบบนี้ เกินคาดเลย ผมคงอยู่เฉยไม่ได้หรอก เนอะ แต่ท่าทางมีคนเลี่ยงบาลีชื่อเจ้าหมอนั่นอยู่นะเนี่ย ฮุฮุ ♪ ถึงยังไงผมก็อยากขอบคุณที่เธอแสดงความยินดีตรงนี้ด้วยล่ะ ยูจิ จากใจจริงเลย ผมก็ยังคงเป็นเซนเซย์คนเดิมที่ตั้งใจสอนพวกเธอเสมอ ไม่ได้หายไปไหนไกล ยังไงก็ขอให้เติบโตอย่างแข็งแกร่งและมีแต่เรื่องที่ดีต่อตัวเธอเข้ามาเยอะ ๆ เลยน้า อยากกินอะไรดีล่ะ เดี๋ยวผมเลี้ยงมื้อใหญ่ฉลองด้วยเลย!

“ใครว่าอากาศร้อนทำให้คนหงุดหงิดง่าย . . . เจ้านั่นน่าจะพูดถูก” หงุดหงิดไอ้คนตรงหน้าชะมัด

โชคยังดีที่บริเวณนั้นไม่ได้อับสัญญาณไปหมด เขาพอจะมีเวลาเจียดมารับสายหลังภารกิจวุ่นวายได้ทันเวลาพอดี อย่างหนึ่งคงเป็นเพราะลำดับความสำคัญอย่าง ‘นักเรียนตัวเองมาก่อน‘ เช่นนั้น จึงตอบรับปลายสายด้วยความโล่งอก “ดูเหมือนว่าคนอื่น ๆ จะต้องแยกย้ายไปอีกที่หนึ่งน่ะน้า บิลลี่คุง, แต่ไม่ต้องห่วง! เดี๋ยวภารกิจเสร็จสิ้นก็กลับมารวมตัวกันที่นี่พร้อมเธอ” “ส่วนภารกิจของบิลลี่ก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไร เพียงแค่ปัดเป่าวิญญาณคำสาประดับล่างในตึกร้างเท่านั้นเอง แต่อย่าอัดไสยเวทแรงเกินไปจนตึกพังล่ะ! —— พอเสร็จแล้วเธอก็พักผ่อนได้ในแถวนั้น แต่อย่าไปไกลจนเพื่อน ๆ หาไม่เจอนะ”อธิบายไปโดยง่ายเสร็จสรรพ ก่อนครุ่นคิดว่าอิจิจิคงจะรีบกางม่านจนลืมบอกเด็กใหม่ไปซะได้ ท่าทางโกะโจ ซาโตรุ อาจจะต้องไปเฉ่งหมอนั่นสักหน่อย, ระหว่างรอคำตอบของลูกศิษย์ที่ตนยกหูรอ

สัญญาณไม่ค่อยดีเลย หรือว่าข่ายอาคม ม่านพลังสักอย่างจะรบกวนกันนะ ทำยังไงดีล่ะ จะทำยังไงดี —— ทำยังไงดี ทำยังไงดี *แพนิค*

ตายแล้ว กระซิบกระซาบอะไรกันน่ะ อย่าบอกนะว่ากำลังแซวผมอย่างแฮปปี้กันอยู่!? อะฮะฮะ ผมไม่ว่าอะไรหรอกน่ะ แต่ในเมื่อเห็นกันอย่างเต็มตาทั้งโนบาระทั้งยูจิแบบนี้ ผมก็มาชะโงกหัวยืนยันแหละว่า ใช่เลย! ถึงยังไงก็ขอบคุณที่มาร่วมอมยิ้มยินดีแบบนี้ด้วยล่ะ, มะ ไหน ๆ พวกเธอก็อยู่กันเกือบครบหน้าครบตาแล้ว อยากกินอะไรกันดี? เพราะผมจะเลี้ยงฉลองให้ทุกคนเล้ย!!

ᅠᅠ นายเห็น ! เหมือนที่ฉันเห็น ! — ใช่ไหม ? ! * มือยกป้องปาก กระซิบกระซาบ * ᅠᅠ

⠀⠀⠀ เห็นเซ่ — เห็นเต็มสองตา ! * ป้อนปากกระซิบกระซุบกลับ * แต่เราต้องเงียบๆ . . . ? เงียบๆ ไว้ล่ะ คุกิซาคิ ! แล้ว. . . เดี๋ยวค่อยเริ่มแผนการให้เซนเซย์พาพวกเราไปเลี้ยงฉลองทีหลัง ! ⠀⠀

⠀ อยากแซวตามประสาวัยรุ่น แต่ดันไม่ค่อยมีความรู้เรื่องความสัมพันธ์พวกนี้สักเท่าไหร่ เอาว่า ยินดีด้วยนะครับ ! อ๊ะ ? แต่มันพูดได้หรือเปล่าหว่า ? ⠀⠀