کولی قصه‌گو

"گر قسمت ما باده و گر خون جگر بود ما نوبت خود را گذراندیم و گذشتیم"

نه راحتم که خیلی چیزها رو این‌جا بنویسم؛ نه حوصله‌ی اکانت پرایوت دارم. همون «از گفتن پرهیز می‌کنم و از نگفتن رنج می‌برم.»

@Sadegh_bhra مبارکه، سرتون سلامت.

برنده‌ی قطعی این جنگ من بودم که زیر موشک‌بارون، ازدواج کردم.

دور می‌ایستم تا کسی ندادند چقدر سست و لرزان ایستاده‌ام.

نصیبه‌ی ازل از خود نمیتوان انداخت.

بنده امروز سه وعده گریه کردم و هنوز این روز کیری تموم نشده. تموم شو دیگه کسکش ببین من تموم شدم.

کاش می‌شد بی‌وقفه از بی‌پناهی انسان در این دنیای بزرگ بنویسم.

@aliibahreinii چقدر این احساس قابل درکه.

فالگیر خوب سراغ دارید؟ جدی میپرسم. میدونم هرچی بگه کسشعره ولی همون دروغ باعث میشه کمی از uncertainty این روزهام کاسته بشه.

زندگی بزرگسالی باعث میشه ادم حتی چیزای بزرگ و جالب رو هم با ذوق تعریف نکنه.

«دور است بر من آرزو دور دیر است بر من زندگی دیر»

«گذشت و بهتر که میگذرد.»

رفیق همون ستاره‌ی پررنگیه که وسط تاریک‌ترین شبا دست میندازه و تو رو نجات میده.

این (هم) اشکالی نداره.

اگر این داغ جگرسوز که بر جان منست بر دل کوه نهی سنگ به آواز آید

یک نفر در ۱۹ سالگی ذوق رو در تو میکشه و تو در ۲۴ سالگی دراز میکشی روی تخت و زل میزنی به سقف و به این فکر میکنی که چه اتفاقی افتاد که به اینجا رسیدی.

@TeaAndPancake :)))

@__koli__00 «تو اگه می‌خواستی فلان کنی می‌تونستی.» واقعا می‌تونستم؟ واقعا؟

توی زندگیم برای این جمله بیشتر از هرچیزی فشار خوردم و باز هم راه حلی براش پیدا نکردم.

روابطِ بزرگسالیِ بسیاری از آدم‌ها، در واقع گفتگویی ناتمام، با کودکیِ شنیده نشده‌ی اونهاست.

امشب دوست دارم زیر خاک بخوابم به جای پتو‌.

چرا دستی بالاست ولی این بنده خدا سیس رانندگی داره.

@mounwrite چو نیک بنگری «آدمی به آدمی زنده‌ست»

به نظرم اون گزاره‌ی «آدمی به امید زنده‌ست.» رو اشتباه به عرض ما رسونده‌ن. چون نیک بنگری امید به آدمی زنده‌س. بیرون از آدمی هیچ سگی امیدوار نیست. فقط دارند یک چرخه بی‌عیب رو تکرار می‌کنن.