stefanos parastatidis

Θ. Πλεύρης (σε κομματική εκδήλωση της ΝΔ στο Κιλκίς):«δεν πρέπει ούτε να σεβόμαστε ούτε να τιμούμε τους αγώνες της αριστεράς. Οι αγώνες της αριστεράς ήταν πάντοτε σε βάρος του έθνους, ήταν αντίθετες με το καλό της πατρίδας». Υπουργός Ελληνικής κυβέρνησης εν έτει 2026 διαχωρίζει τους Έλληνες σε πατριώτες και μη, ανάλογα με το πολιτικό τους φρόνημα. Υιοθετεί ο κ. Μητσοτάκης αυτή την ακραία εμφυλιοπολεμική ρητορική περί εθνικοφρόνων και μιασμάτων; Είναι η σημερινή κυβέρνηση όλων των Ελλήνων; Οφείλονται άμεσα απαντήσεις.

Η Ελληνική Δημοκρατία σε κρίση | Στέφανος Παραστατίδης athensvoice.gr/epikairotita/p…

* Περί πολέμου #αναλυση ✅ Τι σχέση έχει ο πόλεμος των σπουργιτιών του Μάο και και το «φαινόμενο της κόμπρας» με τον πόλεμο; Στη βάση ενός εξαιρετικού άρθρου του Παύλου Τσίμα (Νέα ΣΚ) παραθέτω τις αθέλητες συνέπειες της επέμβασης στο Ιράν. ✅ Ποιος είναι ο άλλος εφικτός τρόπος αντί του πολέμου; Πώς επηρεάζεται η οικονομία από τον πόλεμο; ✅ Ποιοι παλεύουν σήμερα για την ειρήνη; Τι είπε ο Σάντσεθ; Θα αντέξει η Ευρώπη να παραμείνει ενωμένη στο τέλος;

*Ο φασισμός είναι η ιδεολογία των δειλών Oι ακραίες δεξιές ιδέες βρίσκουν έδαφος σε κοινωνίες που στερούνται, σε πολίτες που χάνουν την πίστη τους στη Δημοκρατία -δηλαδή στον εαυτό τους, σε ανθρώπους που μειώνεται η αυτοεκτίμησή τους -το καύσιμο για να προσπαθήσουν ξανά. Oι ακραίες δεξιές ιδέες είναι ύπουλες, προσαρμόζονται, φθείρουν, φορούν προβιά, γίνονται αρεστές, χτίζουν πλειοψηφίες. Εκφράζουν τον θυμό και την οργή των στερημένων, τους δείχνουν ποιοι ευθύνονται και πώς πρέπει να τους νικήσουν. Από ένα σημείο και μετά τους ελέγχουν -μάς ελέγχουν. Όμως ο φασισμός είναι η ιδεολογία των δειλών. Γιατί στοχοποιεί τους αδύναμους, τους πρόσφυγες, τις γυναίκες, τις φυλετικές/θρησκευτικές/σεξουαλικές μειονότητες. Ο φασισμός διχάζει· χρησιμοποιώντας ψευδείς διακρίσεις ανάμεσα σε «εμάς και αυτούς» -αυτό είναι το κύριο εργαλείο της φασιστικής πολιτικής, βασισμένο σε ένα μυθικό παρελθόν, το οποίο αναζωπυρώνεται από διεφθαρμένες ελίτ που απειλούν τις παραδόσεις μας. Κι όπως εύστοχα γράφει ο J. Stanley (πώς λειτουργεί ο φασισμός) «αν αρνηθούμε να μαγευτούμε από τους φασιστικούς μύθους, παραμένουμε ελεύθεροι να σχετιζόμαστε μεταξύ μας, όλοι μας ατελείς, όλοι μας προκατειλημμένοι στη σκέψη μας, τις εμπειρίες και την κατανόησή μας, αλλά όχι δαίμονες». Και δεν είναι εύκολο να τα βάλεις με τους δαίμονες. Έχει όμως νόημα, αξία, ανθρώπινη ουσία. Κι αν ακόμη σε αυτή τη γενναία μάχη των λίγων στερηθείς το ύψιστο ανθρώπινο αγαθό, τη ζωή σου, τότε αυτό γίνεται ιδανικό στη συνείδηση των πολλών. Και σε αυτό οφείλουμε τιμή. ΥΓ: μία μητέρα θα κοιμάται πλέον τα βράδια. Το δικαιούται.

Το αφήγημα πρέπει να γραφτεί από εμάς τους Ευρωπαίους athensvoice.gr/epikairotita/d…

*Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για τη ΝΔ Η ερώτηση προς τον κ. Μαρινάκη -γιατί η Αθήνα δεν ακολουθεί το παράδειγμα του κ. Σάντσεθ, ο οποίος κατήγγειλε την επίθεση Ισραήλ- ΗΠΑ κατά του Ιράν- φέρνει την κυβέρνηση σε δεινή θέση. Ο Ισπανός πρωθυπουργός είπε δυνατά αυτό που ψιθύριζαν μέχρι πρότινος όλοι, Ευρωπαίοι πολιτικοί και πολίτες: όχι σε έναν πόλεμο εκτός διεθνούς δικαίου. Το ΠΑΣΟΚ, δια του εκπροσώπου τύπου του, τοποθετήθηκε απολύτως ξεκάθαρα επί του θέματος: «Καμία εμπλοκή, άρα και καμία χρήση των βάσεων της χώρας για στρατιωτικές επιχειρήσεις. Καμία εμπλοκή στον πόλεμο που διεξάγουν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ κατά του Ιράν. Όχι επειδή το Ιράν είναι καλό, αλλά επειδή δεν υπάρχει δικαιολογητική βάση και νομιμοποίηση για αυτές τις συγκεκριμένες ενέργειες. Από θέση αρχής, όχι ως σημαία ευκαιρίας, για εμάς πυξίδα είναι το διεθνές δίκαιο». Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για τη ΝΔ η οποία θα πρέπει να μας ξεκαθαρίσει -όχι πόσο η ίδια σέβεται το διεθνές δίκαιο αλλά- αν τελικά οι κύριοι Τραμπ και Νετανιάχου παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο. Και σίγουρα η προσπάθειά της δεν ξεκίνησε καλά. - Στην αρχή, η κυβέρνηση ξαμόλησε κάποιους παρατρεχάμενους να μας εξηγήσουν πού βρίσκεται η Ισπανία στο χάρτη και πού εμείς και να μας ενημερώσουν ποιο είναι το καλό μας σε στίχους Γιάννη Μηλιώκα. Μετά βγήκε ο κ. Μακρόν και έθεσε «εκτός διεθνούς δικαίου» τους τροβαδούρους της υποτέλειας -κάηκε και ο χάρτης. - Κατόπιν, βγήκαν στρατιές τα τρολ και είπαν ότι ο Σάντσεθ είναι γιουσουφάκι του Ερντογάν και απουσιάζει από την Κύπρο. Μετά, τους ανακάλυψε ο Χριστόφορος Κολόμβος, η φρεγάτα που έστειλαν οι Ισπανοί στην Κύπρο. - Μετά υιοθέτησαν τα fake-news της εκπροσώπου τύπου του Λευκού Οίκου πως η αποστολή της ισπανικής φρεγάτας είναι η απόδειξη ότι η Ισπανία συμφώνησε να συνεργαστεί με τον αμερικανικό στρατό αναγκάζοντας τον Ισπανό υπουργό Εξωτερικών να δηλώσει ότι η θέση της Ισπανίας δεν άλλαξε ούτε στο ελάχιστο και δεν θα γίνουν υποτελείς άλλης χώρας. Αφού τελικά δεν μας έπεισαν για το καλό μας, τη σκυτάλη πήρε θεσμικά ο εκπρόσωπος τύπου της ΝΔ ο οποίος χρησιμοποίησε δημόσια το ατράνταχτο επιχείρημα πως “η Ισπανία εξοπλίζει μία χώρα που διατηρεί το casus belli έναντι μίας χώρας- μέλους της ΕΕ και του ΝΑΤΟ”! Άρα, η κυβέρνηση, από θέση αρχής, μέμφεται τις χώρες που συνεργάζονται στο πεδίο των εξοπλισμών με την Τουρκία. Σωστά; Φαντάζομαι λοιπόν θα ακολουθήσουν δηλώσεις της κυβέρνησης κατά της Γερμανίας για την προμήθεια υποσυστημάτων στην Τουρκία και συμμετοχή στο πρόγραμμα Eurofighter. Ή μήπως κατά της Βρετανίας για συνεργασία στο πρόγραμμα τουρκικού μαχητικού KAAN και πιθανή αγορά Eurofighter Typhoon. Μπορεί βέβαια να επιτεθούν και στην Ιταλία για συνεργασίες μεταξύ εταιρειών όπως Leonardo και Baykar για UAV και αεροναυπηγικά έργα. Ίσως και σε Πολωνία, Ρουμανία και Βουλγαρία για αγορές και συνεργασίες σε UAV και εξοπλισμούς. Και ίσως το καλό η κυβέρνηση να το κρατήσει για το τέλος: ένα διάβημα κατά των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής ως κύριου προμηθευτή αλλά και συμπαραγωγού του στρατιωτικού εξοπλισμού της Τουρκίας. Άλλωστε, δεν είναι τίποτα γκεμπελίσκοι του συρμού αλλά μία συνεπής και αξιόπιστη κυβέρνηση που δεν θα μας διαψεύσει. ΥΓ: Βέβαια, το ερώτημα προς τη ΝΔ εκκρεμεί: είναι ή όχι με τη νομιμότητα;

* Η Ευρώπη δεν εκβιάζεται Ο Πέδρο Σάντσεζ εκπροσωπεί όχι μόνο την Ισπανία, αλλά και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μία Ένωση, η οποία διαθέτει εκείνα τα εργαλεία αρωγής και αλληλεγγύης για τα κράτη-μέλη της, όχι μόνο για τον συμβατικό πόλεμο, αλλά και για τον εμπορικό. Αφενός, υπάρχει η ρήτρα αμοιβαίας αρωγής που κατοχυρώθηκε στη Συνθήκη της Λισαβόνας και ειδικότερα στο άρθρο 42 παρ. 7, όπου προβλέπεται η προστασία ενός κράτος-μέλος από απειλή ένοπλης επίθεσης και ο οποίος προβλέπει την παροχή στρατιωτικής βοήθειας, είτε υπό τη μορφή στρατιωτικού εξοπλισμού, είτε σε επίπεδο πληροφοριών και υλικοτεχνικής υποστήριξης. Αφετέρου, όπως μας πληροφορεί σε ανάρτησή του ο Gabriel Zucman (σχ.1), από το 2023 ισχύει ο Μηχανισμός κατά του Οικονομικού Εξαναγακασμού (Anti-Coercion Instrument), ο οποίος σε περίπτωση που μία τρίτη χώρα απειλεί οικονομικά ένα κράτος της Ε.Ε., μέσω της επιβολής κυρώσεων ή εμποδίων στο εμπόριο, τότε η Ε.Ε. μπορεί να απαντήσει αντίστοιχα με δασμούς και περιορισμούς στην εσωτερική αγορά του κράτους αυτού και των εταιρειών του. Αφορμή για την κατοχύρωση αυτού του μηχανισμού ήταν η περίπτωση της Λιθουανίας και η προστασία της απέναντι στην Κίνα, η οποία προσπάθησε να περιορίσει τις εμπορικές σχέσεις και να αποτρέψει κινεζικές εταιρείες να δραστηριοποιούνται επί Λιθουανικού εδάφους, ως απάντηση στο άνοιγμα ενός γραφείου με την επωνυμία “Taiwan” από την Λιθουανική κυβέρνηση το 2021. Για να έχουμε συνείδηση των μεγεθών, με τον μηχανισμό αυτό προστατεύθηκε ένα κράτος μέλος της Ε.Ε. με οικονομία 200 φορές μικρότερη και πληθυσμό 500 φορές από ένα κράτος-γίγαντα, όπως η Κίνα. Και ακριβώς αυτός ο μηχανισμός θεσμοθετήθηκε, ώστε κανένα μικρό κράτος να μην υπόκειται στον οικονομικό εκβιασμό και στραγγαλισμό των ισχυρών αυτής της Γης, έχοντας στο πλευρό του την ασπίδα της Ευρώπης. Και την ασπίδα αυτή κρατάει αυτή τη στιγμή ο Πέδρο Σάντσεζ απέναντι στον Τραμπ, ο οποίος το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να απειλεί και το μόνο που καταλαβαίνει είναι η ισχύς. Ε, ας καταλάβει λοιπόν ο Αμερικανός Πρόεδρος ότι η γλώσσα της Ευρώπης είναι ο ίσος σεβασμός και η αλληλεγγύη, η οποία στέκεται και συσπειρώνεται στο πρόσωπο του Ισπανού Πρωθυπουργού, διαθέτοντας εκείνα τα αναγκαία εργαλεία για να δείξει την πυγμή της, αρκεί ωστόσο να τα αξιοποιήσει.

*Υπέρ Κύπρου / κατά της παραβίασης του Διεθνούς δικαίου / υπέρ Σάντσεθ #με_την_Ευρωπη ΥΓ: Όταν μία χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης απειλείται με πόλεμο, είτε συμβατικό είτε εμπορικό (βλ. Τραμπ κατά Ισπανίας), εμείς είμαστε με την Ευρώπη. Και εν προκειμένω με τον Σάντσεθ. Τελεία.

*Ούλοφ Πάλμε: ο αδέσμευτος Σαν σήμερα, τo 1986, ο Σουηδός πρωθυπουργός Ούλοφ Πάλμε δολοφονήθηκε στη Στοκχόλμη. Ο Πάλμε και η σύζυγός του Λίσμπετ επέστρεφαν με τα πόδια στο σπίτι τους από τον κινηματογράφο Grand, χωρίς καμία αστυνομική προστασία. Ένας άγνωστος εμφανίστηκε και άρχισε να πυροβολεί εναντίον τους, αφήνοντας τον Πάλμε νεκρό και τη γυναίκα του βαριά τραυματισμένη. Μια δολοφονία, που ο ίδιος, με τον «τρόπο ζωής του πολίτη» που επέλεξε, είχε καταστήσει πολύ εύκολη. Σε μία ιστορική του ομιλία το 1982 είχε πει: «Είμαι σοσιαλιστής δημοκράτης και είμαι περήφανος γι' αυτό! Εγινα σοσιαλδημοκράτης όταν ταξίδεψα στην Ινδία και είδα την τρομερή φτώχεια, όταν άλλοι ζούσαν στον πλούτο και τη χλιδή. Όταν είδα εικόνες αντίστοιχης φτώχειας στις ΗΠΑ. Όταν ήρθα αντιμέτωπος με την έλλειψη ελευθερίας και τις διώξεις στα κομμουνιστικά καθεστώτα. Όταν επισκέφθηκα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Όταν βλέπω οι φτωχοί να γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Όταν η κοινωνική δικαιοσύνη υποχωρεί και ο πλούτος προκαλεί. Όταν η αλληλεγγύη μειώνεται και ο εγωισμός αυξάνεται. Όταν οι δυνατοί συνεχίζουν να αγνοούν τους αδύναμους. Είμαι σοσιαλδημοκράτης και είμαι περήφανος για όσα έχει κάνει ο δημοκρατικός σοσιαλισμός στη χώρα μας. Είμαι σοσιαλδημοκράτης, όπως ήταν οι πρωτοπόροι ηγέτες μας, που εδραίωσαν το κοινωνικό κράτος, που αγωνίστηκαν για ισότητα, αλληλεγγύη και υψηλά ανθρώπινα ιδανικά». Θέλω επίσης να θυμίσω κάτι που θεωρώ σημαντικό και πλέον επίκαιρο για το μέλλον της Ευρώπης: στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, όταν ο κόσμος είχε χωριστεί σε δύο στρατόπεδα, ο Πάλμε συγκρούστηκε και με τις ΗΠΑ και με την Ε.Σ.Σ.Δ. από θέση αρχής· είτε αυτό αφορούσε τον πόλεμο του Βιετνάμ είτε την εισβολή της ΕΣΣΔ στην Τσεχοσλοβακία. Ο ίδιος δημιούργησε το δικό του ρεύμα και τέθηκε αυτόματα ως άτυπος επικεφαλής του κινήματος των Αδέσμευτων, ενώ ως ηγέτης μιας προηγμένης ευρωπαϊκής χώρας μετεξελίχθηκε σε πρότυπο της επιτυχημένης εφαρμοσμένης σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής. Θα τον θυμόμαστε ως έναν αληθινό φίλο της ειρήνης. ΥΓ: το βίντεο από την επίσκεψή μου στη Σουηδία προ διετίας.

*Περί σεβασμού στη δικαιοσύνη Στη χθεσινό αργοπορημένο σχόλιο ως προς την δικαστική απόφαση των υποκλοπών, ο κ. Μαρινάκης αναρωτήθηκε αν σεβόμαστε την Δικαιοσύνη. Φαντάζομαι γνωρίζει η κυβέρνηση ότι στις δημοκρατίες δύο πράγματα είναι αυτονόητα: η κριτική στη δικαιοσύνη και ο σεβασμός στις αποφάσεις της. Κάποιος να ενημερώσει τον κ. Μητσοτάκη ότι έχει αφήσει μία απόφαση σε εκκρεμότητα! Και μάλιστα απόφαση Ανώτατου Δικαστηρίου. Εμείς, πάντως, καλού κακού, ενημερώσαμε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

* Διαφορές ιδιωτών και εθνικοφροσύνη Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Π. Μαρινάκης δήλωσε για τη σημερινή απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου, με την οποία κρίνονται ένοχοι όλοι οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση των υποκλοπών, ότι «η απόφαση αφορά ιδιώτες». Η σημερινή απόφαση προτείνει τη διερεύνηση ενδεχόμενου τέλεσης κατασκοπείας με τη συνέργεια ξένης δύναμης! Και η κυβέρνηση μας λέει ότι πρόκειται για μια διαφορά που αφορά απλώς κάποιους ιδιώτες, λες κι είναι καμιά μικροδιαφορά γειτονικού δικαίου; Κι αναρωτιέμαι, για μια κυβέρνηση που τόσο θέλει να επαίρεται για το πόσο υπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα και που με τόση ευκολία εκτοξεύει κατηγορίες κατά της αντιπολίτευσης περί ανθελληνικών επιλογών και μειωμένης ευαισθησίας, ιδίως σε ζητήματα που προσφέρονται για σόου εύκολης εθνικοφροσύνης, όπως το μεταναστευτικό, τι το πατριωτικό έχει η πλήρης εγκατάλειψη (χειρότερα· συγκάλυψης) μιας υπόθεσης στην οποία παρακολουθήθηκαν αρχηγοί ενόπλων δυνάμεων, τεράστιο κομμάτι της πολιτικής ηγεσίας, δημοσιογράφοι κι επιχειρηματίες; Δεν υπάρχει πιο μείζον εθνικό συμφέρον από το να μάθουμε ποιοι παρακολουθούσαν και ποιοι κατέχουν σήμερα αυτές τις, ζωτικής σημασίας για την εθνική ασφάλεια και τη διαφάνεια του δημοσίου βίου, πληροφορίες. Εκτός αν ο πατριωτισμός της κυβέρνησης είναι ένα ακόμη ανέξοδο σκετσάκι, που όταν διακυβεύεται πραγματικά το δημόσιο συμφέρον μπαίνει επιλεκτικά στο συρτάρι και από τη ρωμαλέα εθνικοφροσύνη πέφτουμε ανεπαίσθητα σε «διαφορές ιδιωτών».

*Θεσμική νίκη Ήμουν από αυτούς που πίστεψα βαθιά και υποστήριξα με σθένος την επιλογή του Νίκου Ανδρουλάκη να ακολουθήσει τη θεσμική οδό στην υπόθεση των υποκλοπών. Είμαι ακόμη από αυτούς που θεωρώ τις υποκλοπές ως ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της μεταπολίτευσης. ✅ Η προσφυγή του κ. Ανδρουλάκη στη δικαιοσύνη έναντι της «ενημέρωσης στο αυτί» - όπως τον προέτρεψε το Μαξίμου, ήταν εκείνη που ανέδειξε το σκάνδαλο των παράνομων παρακολουθήσεων σε όλη του την έκταση. ✅ Η προσφυγή του στο ΣτΕ και η απόφαση να κριθεί αντισυνταγματικός ο νόμος Τσιάρα, ένας νόμος σοβιετικού χαρακτήρα που απαγόρευε στα πιθανά θύματα τη δυνατότητα ενημέρωσης για το ποιοι τους παρακολουθούσαν και γιατί είναι επίσης ιστορική. Και μάλιστα εκκρεμεί η εκτέλεση της απόφασης του ανώτατου δικαστηρίου από τον πολιτικό προϊστάμενο της ΕΥΠ, δηλαδή τον ίδιο τον ΠΘ. ✅ Η προσφυγή του κ. Ανδρουλάκη στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου να ζητήσει εξηγήσεις από την κυβέρνηση για το θέμα και η διεθνοποίηση της υπόθεσης είναι στην απολύτως σωστή κατεύθυνση. Κατά συνέπεια, η σημερινή απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου να καταδικάσει τους τέσσερις κατηγορούμενους (Ταλ Ντίλιαν, Σάρα Χάμου, Φέλιξ Μπίτζιος και Γιάννη Λαβράνος) είναι μία ιστορική απόφαση. Όχι μονάχα επειδή -όπως σωστά επισημαίνει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ- «εκθέτει -και- τους χειρισμούς της ηγεσίας της δικαιοσύνης που αρχειοθέτησε σοβαρές πτυχές της δυσώδους αυτής υπόθεσης, η οποία όχι μόνο παραβίασε κατάφωρα τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου αλλά διακυβεύτηκε και η ασφάλεια της χώρας όταν ανενδοίαστα τέθηκε υπό παρακολούθηση η ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων επιτρέποντας να κατέχουν αυτό το υλικό άγνωστοι τρίτοι». Αλλά επειδή «ο φάκελος διαβιβάζεται ξανά στην Εισαγγελία για έρευνα που θα αφορά μεταξύ άλλων αδικημάτων, και αυτό της κατασκοπείας». Σε αντίθεση με την συνειδητή επιλογή των δεκάδων υπουργών και στελεχών της κυβέρνησης που ήταν θύματα παρακολουθήσεων να επιλέξουν τη σιωπή και τη συγκάλυψη, ο Νίκος Ανδρουλάκης έδειξε έναν άλλο δρόμο, αυτόν της λογοδοσίας των υπευθύνων τηρώντας όλους τους κανόνες που επιτάσσει το δημοκρατικό μας πολίτευμα. Κατά τη διάρκεια αυτής της επίπονης προσπάθειας λοιδορήθηκε ως ύποπτος και ελεγχόμενος γιατί δεν άσκησε ακραία αντιπολίτευση. Να όμως που οι θεσμοί αποδεικνύονται πολύ πιο ισχυροί από τις τσιρίδες και τις κραυγές. Αυτή είναι σίγουρα μία σημαντική μέρα για την ελληνική δικαιοσύνη και το κράτους δικαίου. Και πλέον δεν μένουμε μονάχα στο πεδίο των εντυπώσεων. Διότι, δια της θεσμικής οδού, οφείλουν και θα λογοδοτήσουν όλοι οι άμεσα και έμμεσα εμπλεκόμενοι. Και κάτι τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό: η νίκη αυτή δεν είναι μία νίκη του ΠΑΣΟΚ. Είναι μία νίκη της Δημοκρατίας έναντι των υπονομευτών της.

* Συμβουλοκρατία: πώς το κράτος μετατρέπεται σε ζόμπι Στη φύση υπάρχουν παρασιτικοί οργανισμοί που δεν σκοτώνουν τον ξενιστή τους. Τον ελέγχουν πρώτα. Τον κάνουν να λειτουργεί για τα δικά τους συμφέροντα. Ενώ εκείνος νομίζει ότι είναι ακόμα ελεύθερος. Υπάρχει στη φύση ένας μύκητας που καταλαμβάνει τον εγκέφαλο των μυρμηγκιών οδηγώντας τα στην αυτοκτονία. Το μυρμήγκι δεν έχει έλεγχο των αποφάσεών του και καταλήγει να αφήσει το σώμα του στον μύκητα, ο οποίος φυτρώνει κι αναπτύσσεται μέσα στο κεφάλι του νεκρού πλέον μυρμηγκιού. Με αυτή, την πολύ πετυχημένη παρομοίωση, ξεκινά η έρευνα «Συμβουλοκρατία – consultocracy” που ετοίμασε το Solomon με το VouliWatch: Φανταστείτε να δουλεύετε χρόνια σε μια δημόσια υπηρεσία. Να έχετε γνώση, εμπειρία, διδακτορικό ακόμα. Και να βλέπετε την ουσιαστική δουλειά, τα νομοσχέδια, τις στρατηγικές, τις αποφάσεις, να ανατίθεται σε εξωτερικούς συμβούλους, επ' αμοιβή (πολλαπλάσια της δικής σας) χωρίς καμία λογοδοσία. Αυτό είναι η συμβουλοκρατία – consultocracy. Και στην Ελλάδα, σύμφωνα με την έρευνα των Solomon και VouliWatch, έχει πάρει επικίνδυνες διαστάσεις: 1,55 δισ. ευρώ σε συμβόλαια συμβουλευτικών υπηρεσιών από το 2017 έως σήμερα. Τα τελευταία πέντε χρόνια οι συμβάσεις μεταξύ φορέων του Δημοσίου και συμβουλευτικών εταιρειών υπερδιπλασιάστηκαν και η αξία τους εκτινάχθηκε από τα 21,5 εκατ. ευρώ το 2020 στα 585,5 εκατ. ευρώ το 2025. Το 96% της αξίας αυτών των συμβάσεων πήγε σε μόλις το 1% των εταιρειών. Συμβόλαια αδιαφανή, υπεργολάβοι αόρατοι, δημόσιο χρήμα χωρίς ίχνος. Το στοιχείο αυτό δεν φανερώνει απλά την εκχώρηση κάποιων βασικών λειτουργιών του κράτους σε ιδιώτες, αλλά μια επικίνδυνη για τη Δημοκρατία συγκέντρωση ισχύος. Όταν μετρημένες στα δάχτυλα εταιρείες κατέχουν τη γνώση, τα δεδομένα, την εμπειρία και τη θεσμική πρόσβαση για τον σχεδιασμό και την παρακολούθηση της εφαρμογής των δημόσιων πολιτικών, τότε αυτές οι δημόσιες πολιτικές είναι πολύ εύκολο να επηρεαστούν από αυτά τα ιδιωτικά οικοσυστήματα. Ένα προφανές πρόβλημα στην συμβουλοκρατία είναι η σύγκρουση συμφερόντων. Οι συμβουλευτικές εταιρίες δεν έχουν πελάτη μόνο τις δημόσιες υπηρεσίες αλλά και άλλες ιδιωτικές εταιρίες. Όταν λοιπόν, για παράδειγμα, μια συμβουλευτική εταιρία καλείται να διαμορφώσει το ρυθμιστικό πλαίσιο για τα βιοκαύσιμα, ενώ ταυτόχρονα έχει στο πελατολόγιό της μια εταιρία παραγωγής βιοκαυσίμων, η ενδεχόμενη σύγκρουση συμφερόντων είναι προφανής. Η αδιαφάνεια, επίσης, θερίζει. Τα μεγάλα συμβόλαια για παράδειγμα, σπάνε συνήθως σε πολλές μικρότερες εργολαβίες, οι οποίες δεν αναρτώνται πουθενά. Δεν μαθαίνει κανείς τη διαδρομή του δημόσιου χρήματος και το τι παράγεται από αυτό. Το ζήτημα δεν είναι θέμα οικονομίας αλλά δημοκρατίας. Ποιος σχεδιάζει τις πολιτικές; Ποιος φέρει την ευθύνη; Και πότε αποφασίσαμε ότι η διακυβέρνηση είναι τεχνοκρατική υπόθεση για αυθεντίες, κι όχι δημόσια υπόθεση για πολίτες; Ένα ακόμα μεγάλο πρόβλημα δημιουργείται λόγω της σταδιακής απονεύρωσης της δημόσιας διοίκησης από κρίσιμες δεξιότητες και γνώσεις. Όταν αναθέτεις ουσιαστικές δουλειές σε συμβούλους, τότε όχι μόνο το προσωπικό στο Δημόσιο χάνει την επαφή σιγά σιγά με το αντικείμενο, αλλά υφίσταται και την επαγγελματική ματαίωση ότι δεν κάνει μια δουλειά με νόημα και προστιθέμενη αξία στο δημόσιο συμφέρον. Μια καλή πρακτική ανέφερε η Έφη Στεφοπούλου στην παρουσίαση των αποτελεσμάτων της έρευνας: Την περίπτωση της συλλογικής σύμβασης των δημοσίων υπαλλήλων (Public Service Agreement) στην Ιρλανδία, όπου αναφέρεται ρητά ότι «αν η διοίκηση αποφασίσει να προχωρήσει σε outsourcing, υποχρεούται σε διαρκή διαβούλευση με τα συνδικάτα σε όλη τη διάρκεια της προκήρυξης και εκτέλεσης της σύμβασης». Τέτοιες προβλέψεις ενισχύουν τα πρωτοβάθμια σωματεία και τον υγιή συνδικαλισμό, ο οποίος καλείται να παράει αποτέλεσμα και ακριβώς γι’ αυτό ελέγχεται τακτικά από τα μέλη του. Η συμβουλοκρατία αφορά τη θεσμική αρχιτεκτονική της χώρας. Δεν είναι τεχνικό θέμα η Δημοκρατία. Γι’ αυτό η απάντηση είναι μία: επενδύουμε στο κράτος, δεν το αδειάζουμε. Δίνουμε δουλειά με ουσία στους ανθρώπους που εργάζονται σε αυτό και τους ζητάμε λογοδοσία. Δυναμώνουμε τους θεσμούς και δεν τους εκχωρούμε επ΄αμοιβή σε εταιρείες.