Betül

neşeli günler filminde yaşar ustayla kızı zeynep’in yıllar sonra pastanede ilk karşılaştıkları sahnede çalan müziği düşünüp duygulanıyorum.

ulan parol!

“anı biriktiriyoruz” bu cümle hayatımıza ne ara girdi ve ne ara bu denli yerleşti. tahammül edemediğim şeylerin baş köşesine yerleşti. ben anı biriktirmiyorum kardeşim öyle yaşıyorum. bugün bu olmuştu şu gün şu hatırlarsak ne âlâ. zaten insan derin bir mutluluğu ve kederi unutmaz

bir kara kaşın bir kara gözün değer dünya malına♥️

gitmek mi zor kalmak mı? çocuk hangi ebeveyndeyse derim

sanki nisan ayı bir gün sürdü

sanırım en büyük yaşlılık alâmetim gözlüğümün, tesbihimin, saatimin ve kolonyamın durduğu bir yer var hepsi orda olmazsa aksileşiyorum. tabii modern zamanların yaşlısı olarak yanlarında bluetooth kulaklığım da duruyor.

başa gelen bazı hadiselerin verdiği acının dayanılmaz olduğunu ama dünyadaki bütün acıların da insan için olduğunu insanın başına her şeyin gelebileceğini yaşamın da zaten bizzat bu olduğunu… bu çelişkiyi bazen aşamıyorum

Ben çocuğumun doğumundan sonra yemin ediyorum kafayı yemiş bir kadın olarak

ASIL BEKA AİLE VE ÇOCUK MESELESİDİR

bana, haklı da olsam haksız da olsam, haklı olma hakkını verdiğin için teşekkür ederim.

nikotin eksikliği hissediyorum

sürekli koşturunca yaşamı boşluklarda arama gafletine düşüyorsun. oysa dirilik devinimledir. hayat boşluk kabul etmez. boşlukta cinnet bekler!

hamur işleri aceleye gelmez!

bir rap şarkısı yazacağım ve içinde şu cümle geçecek: beni, bana rağmen sevdiğin için teşekkür ederim

kenarortay formüllerini falan bilirdim be!

“ah çekmeden yıkılacak dal mıydım”

bommmmboşşşş!!!

“kapın çalar ve sen gelmeyenin kim olduğunu bilirsin” 🥀

her şeyin bir çözümü yoktur. değişmek, dönüşmek, kaybetmek, bitmek, tükenmek diye bir şeyler vardır.