گمان

دعوا سر لحاف تحکم بود و تیغ روی شارَگ مردم بود در های و هوی مغلطه‌ها گم بود فرق وطن‌فروش و وطن‌داران هم بچه‌شاه بود و چماقی مفت هم بچه‌شیخ و ترکه‌ی تکفیرش واحسرتا به خاک عزیزت خورد چوب حراج لشکر بی‌عاران

اینجا که با نقاب عزاداران صف بسته‌اند خیل ریاکاران تاریخ ابن عبدوانش را آوار کرده بر سر کرّارن بنگر ملیجکان خیابان را افسارپاره‌کرده ستوران را قدّاره‌بند‌های هراسان را در سیرْک مرگ رهبر قدّاران الی‌آخر