Mama of crocodiles 🐊

گلبول‌های سفید در بیماری‌های خودایمنی:

سوالی دارم از عزیزانی که همش دموکراسی دموکراسی میکنن. شما واقعا فکر کردی در یک فرآیند آزاد و دموکراسی با توجه به ضریب هوشی ملت ما، شانسی در برابر احمدی‌نژاد دارید؟!

سارتر تو کتاب تهوعش می‌گه: «سه‌شنبه. هیچ. وجود داشتم.» باید بگم: دوشنبه. هیچ. حتی وجود هم نداشتم.

@Adam_badeee دختره

@_moon_sprinkle_ توییت من؟

دویثا الان مشکلتون چیه؟ طرف میگه زیبا هستم فحش میدید طرف میگه زشتم میریم تو فاز تعریف کردن طرف عمل میکنه میگید عملی عمل نمیکنه میاید میگید کاش فلان میکردی (قبول کنید دیگه طرف واقعا زیباست حالا چرا زورتون میاد)

@kosshernagid حق داره

با زنم آشنا می‌شم حرف می‌زنیم می‌فهمه اولویتم مادرمه می‌ره.

«تغییر» یه خدای خونخواره. نیاز داره خودِ قدیمیت رو جلوش قربانی کنی.

من و نجات‌دهنده.

سخت تر از کار کردن تو معدن دوستِ من شدنه، تو روزایی که اصلاً دنبالِ دوست نمی‌گردم.

ایگوی عزیزم لطفا بپذیر بعضی کارها قراره برات آسون باشن و تو قرار نیست بمیری تا انجامشون بدی. لطفا بپذیر که بعضی شاهکارهای زندگی، قراره به آسونیِ تماشای سپیده‌دم اتفاق بیفتن.

لطفاً هیچوقت به آدما نگید چرا یهو زیاد میخوابی چرا همش خوابی؛ در زندگی روزهایی هست که انسان بین پریدن از پشتِ بامِ یک ساختمان ۱۰ طبقه و خوردن ۳۰۰ میلی گرم سیانید، خوابیدن رو انتخاب میکنه.

به موقع باشید:)

نسبت به یک سری از زخم هام مملو هستم از یک حس قدردانی عمیق…زخم های باشکوهی که بوی زندگی کردن میدن. گواهِ این هستن که یه روزی روی این کره خاکی نفس کشیدم و زندگی کردم. من هر روز بوی زندگی رو از همین زخم‌های عزیز استشمام می‌کنم.

خلاصه که من از خودم «تکه قلب» به جا می‌ذارم؛ توی لحظات ناب، تو کلمات، توی احساسات ِشدید… این نشانه‌های غیرمنطقی، تنها سرنخ برای رسیدن به «منِ واقعی» هستن :)

خوشحالم آدمی که امروز هستی رو دوست داری. قلباً برات خوشحالم✨

امروز دفاع برادرم کوچکترم بود و من تمام طول مدت دفاعش صحنه ای از کودکی‌مون رو یادم بود که سه‌چرخه سوار می‌شدم و هُلم میداد یا تو حوض حیاط باهم بازی می‌کردیم… شماها جدی کی وقت می‌کنید انقدر بزرگ شید آخه؟ :)

گاهیم خودت از لحظات عبور میکنی اما یه تیکه بزرگ از قلبت توی یه سری از اون لحظات جا میمونه. داستان هانسل و گرتل یادتونه که تکه نون های روی زمین، مسیرِ خونه رو نشون میدادن؟ یه روز که گُم شدی مسیرِ این تکه قلب هایی که تو خاطرات ارزشمندت جا مونده رو بگیری به «خونه» می‌رسی :)

@Adam_badeee قربونت رفیق

@_moon_sprinkle_ سرت سلامت

سطح توییتر فارسی جدیدا انقدر کسشره که ترجیح میدم برم اینستاگرام

دلم افراط و اغراق فاخر خاص خودمو می‌خواد. خط چشم‌های تیز و بلند و رژ بولد قرمز و پاشنه بلند، گردنبند های مروارید و دستکش مخمل و دسته‌گل‌های بزرگ رز سفید. انگار روحم از ساده زیستی بیزاره. خودم رو میبینم که از پشت آینه کمین کردم برای کمال بصری. همچین چیزی.

ما نسلِ گرسنه و ناموفقِ خوش‌بینیم. روزمونو با خوردنِ نونِ استعاره‌های موفقیت شروع می‌کنیم و شب با دوپامینِ فیک به خواب می‌ریم. این مدل محتوا غذای روح نیست؛ فقط یک قرصِ مسکّنِه. افسوس که این مصرف‌گرایی معنوی، فقط ما رو از رشد واقعی دور کرده.

تنیس، ماچا، کیکو، سوارکاری... اینا دیگه سرگرمی نیستن؛ ابزارهای ما برای انکارِ واقعیت هستن. انگار ما دیگه زندگی نمی‌کنیم؛ داریم برای هم، پرفورمنسِ یک زندگی لاکچریِ نرسیدنی اجرا می‌کنیم. کاش حداقل انقد اداهامون به دور از واقعیت و سطحی و مسخره نبود.