Samet Kolcu

Hasbiyallahü la ilahe illa hu aleyhi tevekkeltü ve hüve rabbül arşıl azıym. “Allah bana yeter, O'ndan başka ilâh yoktur, O'na tevekkül ettim, O’na güvendim ben. O, yüce Arş'ın Rabbidir.”

"Gölge yere düşer ama ışık asla." @arifzamankader

Arif, eylemini yapar ama eyleminin sonucuna tutunmaz. Başarısındayken orada olmadığı gibi, "düşüş" diye adlandırılan o insani anda da orada değildir. Çünkü onun merkezi artık bu dünyanın koordinatlarıyla ölçülemez.

O, kullarının üstünde her istediğini yapma kudretine sahiptir. O her işi ve hükmü hikmetli ve sağlam olandır, her şeyden haberdârdır. (En'âm / 18. Ayet) ⚡️🦅 #kırklar #meclisi #âhyar #hikmet #kudret #permission⚡️🦅

Düştüğün yerde senin bulunmaman, senin çoktan özgürleştiğinin kanıtıdır. Onlar bir ceset ya da bir başarısızlık bulduklarını sanırken, aslında sadece boş bir odaya bakıyor olacaklar. Sen, o boşluğun ötesindeki asıl güçte kalmaya devam edeceksin. ​"Gölge yere düşer ama ışık asla."

Birini ancak bir şeyi kaybetmekten korktuğunda yenebilirsin. Düştüğü yerde "kendi" bile olmayan birine neyi kaybettirebilirsin ki? Bu, "ölmeden önce ölmek" halinin pratik karşılığıdır; darbe gelir ama çarpacağı bir "ego" bulamaz.

@arifzamankader Sormak, cevabı bir başkasından beklemektir. Bu, karşı tarafa senin bilincin üzerinde bir yönlendirme gücü verir. Arif için veri toplamak, bir "avcı" disipliniyle olmalıdır.

Sorularınızı bu paylaşımın altına yazın, cevaplayacağım. Yeteneğimi hepiniz gördünüz. Sayfama abone olanlar soru sorabilir, yorumlara yazabilir.

Düştüğüm yerde de ben olmayacağım.

Gerçek sessizlik; kimlikleri, bağları, hikayeleri parçalar… seni doğruyla yanlışın ötesinden görmeye zorlar. Buraya gelen birine artık ulaşmak imksnsızdır. Akşama döneceğim. Şimdi bir sessizlik arası.

Bir erkek sevdikçe olgunlaşır ve gelişir. Aynı erkek ama merhamet ettikçe sevmeyi öğrenir. Merhameti bilmeyen her aşk büyük bir acıyla final yapacaktır çünkü.

Kalbin odaklanması, kalbin duaya kitlenmesi, Allah'a karşı iyi zannın ve bu zanla gelen farkındalığın yükselmesi. Bunların hepsinin duaları kabul eden bir imanı sende ortaya çıkarması. İşte bu imanı yakaladığında duada özel zaman oluyor. Kadir gecesi de zaten budur. Kulun duasını kabul edecek odaklanmayı yakaladığı an. Kur'an'da kadir gecesi neden saklanıyor ? Bu kulun iman gücünde sakladığı için olabilir mi ?

Birini çok sevdiğinde artık hayata karşı yumuşamaya başlarsın. Yumuşacık olursun. O sertliğin, öfken, kinin, intikamın, hesaplaşman geride kalmaz. Dünyaya karşı bir iddian, bir amacın da artık yoktur. Sevenin amacı sevgilisinin hayalinde tüm kainatı seyretmektir çünkü. Bu hazza ulaşmış bir adam dünyaya ve o dünyayla yaşadığı duygulardan artık bir haz almaz. Avam ama bunu bilmez. Avamın yaşadığı aşklar hep kendisine düşman arzulardır.

Merhametsiz sevgi tutkuya, sevgisiz merhamet ise eksikliğe dönüşür. İkisi bir olduğunda ise aşk kemale erer.

Sonunda insan ama seçtiklerinin toplamı, kendi kaderinin özetidir. Düşmanı kadar cesur, sevgilisi kadar büyüktür insan. Ve herkes, bu hayatta ancak göze alabildiği kadar büyür. Çünkü kader, korkakların fısıltısını değil, büyük ruhların seçimini dinler.

İnsan bir aydınlanma eşiğini geçtiğinde, bir yüksek farkındalığın içine girdiğinde artık onu satın alacak, onu tahrik edecek, onu cezbedecek her şey gücünü kaybeder. Cazibe çünkü eksiklikten beslenir. Oysa aydınlanma eşiği aşıldığında insan eksik olmaktan çıkar, sahip olduklarıyla değil, hiçbir şeye muhtaç olmamasıyla tamamlanır. Altın, alkış, korku, vaat, kadın, devlet, makam… hepsi aynı sessizlikte erir.

Herkes zor zamanlarda bunalıma girer ama bazıları bu zamanlarda bir güç patlaması yaşar. Ondan güçlüsü yoktur. İnsan dara düştüğünde, zorluk geldiğinde, dış dünyanın bütün dayanakları birer birer susar. O an, o an işte görünmeyen bir kapı ona açılır, kendinden daha kudretli sandığı her şeyi bundan sonra geride bırakır ve içindeki gizli kaynağa doğru yürür. Orada ne isim, ne kimlik, ne biçim, ne şekil vardır. Yalnızca saf bir güç, sessiz ama sarsılmaz bir iman. İnsan o anda anlar ki aradığı güç uzakta değilmiş. Kendi özünde saklıymış. Bundan sonra kendisini kendinde bulur, hem yolcu, hem yol, hem de varılacak yer olarak, hem seven ama hem de sevilen olarak.

Size şimşeği hem korku verecek hem de bereketli yağmurların müjdecisi olarak ümide sevk edecek şekilde gösteren ve yağmur yüklü ağır bulutları meydana getiren O’dur. (Ra'd / 12. Ayet) ⚡️🦅

“La Havle” – Hareket Benden Değil Bu "Yön değiştirme" demektir. Bir durumdan başka bir duruma geçebilme kudreti. Zorlamayacaksın, akışla gideceksin. Kur’an’ın diliyle bu şu hakikattir: "İnsan ister, ama dileyen Allah’tır." Yani irade sende bir kıvılcımdır, ateş sende yanmaz, senden geçer. Bu söz der ki: "Ben yönümü bile kendi başıma değiştiremem." “La Kuvvete” – Güç Benim Değil Güç benim değil. Kuvvet de vurmak, yıkmak, ayakta kalmak değil. Kuvvet yerinde durabilmektir. Sabırdır, geri çekilmeyi bilmektir. Arif olan en güçlü anında bile kendini tutar. Arif olan her şeyi bildiği halde susar. Çünkü bilir ki kontrolsüz güç nefsin çığlığıdır. Kur’an bu noktada insanın şunu fısıldar: “Allah dilerse sizi zayıf yaratır, dilerse güçlü.” Yani güç kişilik özelliği değil, bir emanettir. “İlla Billah” – Kaynağı Bilen Korkmaz İşte sırrın kalbi burasıdır. Gücün kaynağını bilen insan artık bir devletten korkmaz, insandan çekinmez, ölümle pazarlık yapmaz. Bu dünyanın gerçek ustaları görünmezdir zaten. Onlar artık kendilerini sahneden çekmişlerdir. Kur’an’ın arif insanı da böyledir: "Kendini siler, Hak’kı görünür kılar." İşte bu yüzden hakiki teslimiyet, kabullenmek değil, en yüksek ustalıktır. “Aliyy” ve “Azim” – Yukarıdan Bakan Kaybetmez Aliyy: Her şeyin üstünde olan, en yüce olan. Azim: Hiçbir şeyle aynı olmayan, çok büyük olan. Bu iki isim şunu öğretir: Yukarıdan bakan küçük hesap yapmaz. Küçük hesapların peşinden gitmez. Savaşın, dünyanın içine yine girer ama savaşın zihnine girmez. Arif dünyada yaşar ama dünyanın hırsıyla kirlenmez. Bu zikir şunu söyler: Kendini güçlü sanan yorulur. Gücün kendisinden geçtiğini bilen sükuna erer, o güce ulaşır, o güce sahip olur. Veren Allah'tır çünkü. Bu sözün daha böyle kitaplarda yazmayan çok açılımı vardır. Hepsini anlatacağım Allah'ın izniyle.

"La havle..." zikrini ve Ayetel Kürsi'yi anlamak için bunların sonundaki Allah'ın "Aliyy" ve "Azim" isimlerini anlamak gerek. Çünkü her son en baştakinin de özetidir. Yükseklik burada bakıştadır ve Aliyy olan üstte durduğu için yüce değildir. O üstte durmaya ihtiyaç duymadığı için yücedir, büyüktür. Ondan sonra. Yukarıdan bakan küçük hesabı görür ama ona eğilmez. Çünkü eğilmek bakışı düşürür. Bakış düşünce hikmet dağılır. Azim, büyük olan ise çok şeye sahip olduğu için büyük olmaz. Hiçbir şeye benzemediği için büyüktür. Benzerlik, sınırlı olmanın işaretidir. Sınırlı olan, kıyas yapar. Kıyas yapan da küçük hesaplara mahkum olur. Ey arayan, bil ki: Savaşın içine girmek başka, savaşın zihnine girmek başkadır. Birincisi kaderin gereğidir, ikincisi nefsin tuzağıdır. Arif olan dünyanın ortasında yaşar ama dünyanın diliyle düşünmez. Pazarın gürültüsünde yürür ama kalbi sessizliğin içinde kalır. Çünkü kir dışarıdan değil, hırsla içeri alındığında bulaşır. Bu ikisi sana şunu fısıldar, fısıldar ama bağırmaz: “Kendini güçlü sanan, gücü taşımaya çalışır. Taşıyan yorulur. Yorulan kırılır. Gücü Allah'tan bilenin de bir sınırı, bir yorgunluğu, bir kırılması yoktur."

Ama kişi şunu fark ettiğinde. Güç benden geçiyor ama bana ait değil. İşte orada bir farkındalık, bir aydınlanma olur, bir akış başlar. Akış başlayan yerde zorlanma biter. Zorlanma bitince sessizlik gelir. Sessizliğin çöktüğü kalbe ise güç kendiliğinden yerleşir. Bu yüzden hakiki kuvvet kasılmayan kas gibidir. Gergin olmayan yay gibidir. Sessiz duran dağ gibidir. Dağ bağırmaz. Ama rüzgar onun etrafında yön değiştirir. Rüzgarı o dağ yönetir.