A maxia do Xurés

Pozo da Ficheira no río Macaco o seu paso por a aldea de Prencibe no concello de Lobios #xuresvivo #destinoxures #resistenciarural #vivimosnorural #somosrural

O sapo común (Bufo bufo) é moito máis que un simple habitante curioso do xardín; é unha peza fundamental para o equilibrio dos nosos ecosistemas. En Galicia, onde son moi comúns, xogan un papel ecolóxico que moitas veces pasa desapercibido.

É o "cazador de ventos" unha enerxía que latexa baixo a pel da serra. Que a súa pegada nunca deixe de marcar o camiño, porque un Xurés sen lobo sería unha montaña sen corazón.

"Non hai maior fortuna para o viaxeiro que sentir o frío no espiñazo ao entender que o lobo o escolleu para ser visto. É o bautismo de sangue e terra que nos devolve a nosa verdadeira escala: somos convidados nun reino indómito."

A nosa terra non se "consome": estana deixando morrer por desidia. Pero mentres quede un de nós enriba desta pedra, mentres a memoria siga viva e a indignación nos queime no peito, Galicia non será un deserto.

Esas fendas na pedra non son só erosión; son a escritura dos nosos avós sobre o lombo da terra. Cando un camiño se perde entre as xestas, non só se pecha un paso, pérdese unha conversa que duraba séculos

Alí onde o asfalto se rende á terra e o ruído da cidade se difumina, agardan os nosos lugares máxicos. Son eses recunchos que gardamos na memoria dende a infancia, onde as árbores parecen máis altas e o aire ten un sabor máis puro.

Aquí, no Xurés, a lenda non morre: respira, observa, agarda.

Nas montañas do Xurés aínda latexa a lenda. Non é conto nin lembranza: é forza viva, escrita no granito e no silencio. Cando o vento se ergue en fendas e torbellos, é o cazador de ventos quen esperta, señor das alturas, gardián das fronteiras invisibles.

As pedras molladas brillan coma xemas, os carballos respiran luz, e ata os regatos parecen cantar. É nese instante fugaz onde todo cobra sentido: a beleza, a memoria, o respecto pola terra. O arco da vella non é só un fenómeno, é un aceno da montaña, unha aperta do ceo á serra.

As nosas montañas,bosques e vales necesitan de protección e políticas valentes. Non podemos permitir que se convertan en espazos feridos pola cobiza, abandonados pola desidia ou reducidos a cifras nun despacho afastado da realidade.

A montaña acompáñame dende sempre, coma unha vella amiga que garda o eco dos meus pasos. Cando chego ao seu recanto secreto, o sorriso nace no rostro coma a primeira vez, limpo e inevitable.

@ViaLethes Gracias 🫂

@a_maxia Noraboa!👏👏

Cando abrimos unha colmea, non só escoitamos o zumbido das abellas: escoitamos tamén a voz dos nosos avós, que nos ensinaron a mirar a natureza con respecto. Que o mundo saiba que detrás de cada tarro de mel hai unha historia, unha paisaxe e un pobo que se nega a esquecer quen é.

Non podemos permitir que esta memoria se perda. Recuperar e coidar os muiños é recuperar a historia, é honrar ás mans que os fixeron posibles, é devolverlle ao rural a voz que lle foi roubada.

@oscar_puente_ Y lo que tenéis vosotros lo vemos cada día en las noticias, los políticos sois los parásitos de esta sociedad

Lo bueno de este tiempo es que la que se vendía como una derecha moderada o centro derecha en nuestro país, se ha quitado la careta definitivamente. En España no hay centro derecha ni derecha moderada. Solo hay extrema derecha.

Celebrar o Día Internacional das Montañas é lembrar que protexelas é protexernos. É recoñecer que nelas se gardan as raíces da cultura, a diversidade da natureza e a esperanza das xeracións que veñen. Porque quen aprende da montaña, aprende da vida.

A montaña non é só postal, é pulsación, é loita, é equilibrio. E nós, como observadores e protectores, debemos entender que cada encontro entre lobo e cabalo é tamén un recordatorio da forza e da fraxilidade que habitan no corazón da natureza.