Dr. Abdurrahim ŞEN

Donald Trump'ın bugünkü açıklamaları: 📌 Dürüst olmak gerekirse, en sevdiğim şey İran'daki petrolü almak ama ABD'deki bazı aptal insanlar 'Bunu neden yapıyorsun?' diyor. Ama onlar aptal insanlar. 📌 Belki Hark Adası'nı alırız, belki almayız. Çok seçeneğimiz var. Bu aynı zamanda bir süre orada (Hark Adası'nda) kalmamız gerektiği anlamına gelir. 📌Herhangi bir savunmaları olduğunu sanmıyorum. Orayı çok kolay alabiliriz. 📌 Geriye yaklaşık 3 bin hedefimiz kaldı. 13 bin hedefi bombaladık. 📌İran’la bir anlaşma oldukça hızlı bir şekilde yapılabilir. 📌 ("ABD’ye hediye olarak" Pakistan bayraklı 10 tankerin geçirilmesi) Bize 10 tane verdiler. Şimdi 20 tane veriyorlar ve 20'si de yola çıktı, Boğaz'ın tam ortasından gidiyorlar. 📌 Biz zaten rejimi değiştirdik. Daha önce kimsenin muhatap olmadığı farklı insanlarla muhatap oluyoruz. Bu nedenle bunu rejim değişikliği olarak değerlendiririm.

Bu savaşla bir şeyin provası da yapılıyor. Bölge ülkeleri İsrail'le aynı mevzide hizalanıyor. Sıcak savaş atmosferinde doğallığında normalleştiriliyor. Bölgesel ortak savunma ve güvenlik bloğu böylece oluşturuluyor.. Bu blok bugün İran'a yarın, Netenyahu'nun deyimiyle bütün İslam dünyasını hedef alacak şekilde konumlandırılacak. Bu süreçte Amerika ve İsrail'le bir şekilde ilişkilerini sürdüren, üslerini kullandıran, hava, deniz ve kara yollarını açan, tedarik zincirinin halkası olan her ülke bu bloğun parçası oluyor.

ABD İÇİN ZAMAN DARALIYOR! TRUMP, ÇÖKÜŞÜ GECİKTİRMEK İÇİN NE YAPACAĞINI ŞAŞIRDI!

Tucker Carlson ve Joe Kent röportajını sizler için Türkçe olarak hazırladık. Olanı biteni daha iyi anlamlandırmak için 👇🏽

🔴 Fatih Camii'nde kadınlar, Mescid-i Aksa'nın kapalı olması nedeniyle erkek cemaatin üzerine başörtüler attı. Müslüman hanımların erkeklerin yanında örtüleri yere bırakması; erkeklerin namusuna ve şerefine sahip çıkmaları için yapılan bir eylem olarak kabul ediliyor.

İran’la yürüttüğü savaşta ABD açısından işler pek iyi gitmiyor. Washington, giderek daha fazla saplandığı bu bataklıktan çıkış yolları arıyor. Bu çerçevede yaşanan gelişmeler dikkat çekici: ABD, Japonya’daki Okinawa adasında bulunan askeri üsten yaklaşık 2500–5000 deniz piyadesini USS Tripoli amfibi hücum gemisiyle Körfez’e gönderiyor. Askerlerin yaklaşık iki hafta sürecek bir yolculuğun ardından bölgeye ulaşması bekleniyor. Bu da savaşın tahmin edilenden daha uzun süreceği anlamına geliyor. ABD ayrıca USS George H. W. Bush uçak gemisini de Körfez’e göndermeyi değerlendiriyor. Eğer bu gerçekleşirse bölgede bulunan Amerikan uçak gemisi sayısı üçe çıkacak. Washington, Hürmüz Boğazı ve Basra Körfezi’ni korumak amacıyla uluslararası bir deniz koalisyonu kurmaya çalışıyor. Zira görünen o ki ABD, sorunu tek başına çözmekte zorlanıyor. Bu nedenle İngiltere, Fransa, Japonya, Güney Kore ve Çin’den donanmalarını bölgeye göndermelerini istedi. Özellikle Körfez’den petrol alan ülkelerin savaşa doğrudan veya dolaylı şekilde dahil olmalarını talep ediyor. Ancak şu ana kadar bu çağrıya olumlu bir yanıt verilmiş değil. Her ne kadar Pentagon bu iddiaları kesin bir dille reddetse de, USS Abraham Lincoln uçak gemisinin İran saldırılarında hasar aldığı ve operasyonel kabiliyetini kaybederek bölgeden uzaklaştırıldığı yönündeki söylentiler uluslararası basında ve askeri çevrelerde sıkça dile getiriliyor. Kızıldeniz’de bulunan USS Gerald Ford uçak gemisinde çamaşırhane bölümünde çıkan yangının askerler tarafından kasıtlı olarak çıkarıldığı ve gemide daha önce de tuvalet ile kanalizasyon sistemine sabotaj yapıldığı yönündeki iddialar basına yansıdı. Uzun süre görev yapan bazı askerlerin evlerine dönmek istediği, savaşın meşruiyeti konusunda şüphe duydukları ve bu nedenle gemide yaşanan bazı olayların bilinçli sabotajlar olabileceği öne sürülüyor. Öte yandan giderek küreselleşme eğilimi gösteren petrol krizi, dünya ekonomisi üzerinde ciddi bir enflasyon baskısı oluşturuyor. Bu baskının yeni bir küresel ekonomik krizi tetikleme ihtimali giderek artarken, Trump yönetiminin bu süreci kontrol edebilme kapasitesinin son derece sınırlı olduğu görülüyor. Bu da Washington üzerindeki siyasi ve ekonomik baskıyı her geçen gün daha da artırıyor. Amerikan ordusu içinde, Amerikan kamuoyunda ve uluslararası çevrelerde bu savaşın meşruiyetine dair ciddi soru işaretleri bulunuyor. Trump’ın bu savaşı “İsrail’in etkisiyle başlattığı”, hatta İsrail’in Trump’ın siyasi iradesini ipotek altına aldığı yönündeki görüşler giderek yaygınlaşıyor. Bu algı, Amerikan askerlerinin “İsrail için savaştığı ve öldüğü” şeklindeki eleştirilerin artmasına neden oluyor. Ne Amerikan halkı ne uluslararası kamuoyu ne de diğer devletler, meşruiyeti tartışmalı bir savaş için bedel ödemek istemiyor. Bu durum da Trump üzerinde savaşı sona erdirmesi yönünde giderek büyüyen bir baskı oluşturuyor. Buna rağmen ABD, bu savaştan hedeflerine ulaşmadan geri çekilmek istemiyor. İran’da Washington’dan hem savaş tazminatı hem de gelecekte benzer saldırganlıkların tekrarlanmayacağına dair kesin güvence talep ediyor. Bu şartlar altında savaşın kısa sürede sona ermesi pek mümkün görünmüyor. Trump yönetimi, içine sıkıştığı bu savaştan “zafer” olarak sunabileceği bir sonuçla çıkmanın yollarını aramaya devam edecek. Ancak büyük bir stratejik başarı elde edemeden, muhtemelen sınırlı bazı kazanımları zafer olarak ilan ederek ve dünya gündemine yeni krizler bırakarak geri çekilmek zorunda kalacaktır. Trump “önce Amerika’nın çıkarları” söylemini sürdürdükçe ABD, hem uluslararası kamuoyunda hem de devletler arası ilişkilerde daha fazla destek kaybedecek ve giderek yalnızlaşacaktır. Bu durum ise ABD’nin küresel rakipleri için önemli fırsatlar doğuracaktır. Bu savaş bir gerçeği bir kez daha gözler önüne seriyor: Ne kadar büyük ve güçlü bir orduya sahip olursanız olun, güç ile meşruiyet arasındaki bağ kopmuşsa askeri üstünlük tek başına zafer getirmez. Meşruiyetini yitirmiş bir güç, er ya da geç stratejik başarısızlık ve çöküş riskiyle karşı karşıya kalır.

Barış Nasıl Sağlanır? Saldırgana haddini bildirmeden barışı sağlamak mümkün müdür?