چقدر حسرت میخورم؛
نه بابت نداشته های زندگیم،
حسرت اونا به جای خود...
حسرتم از این بابته که کیستی خودم برام یه مفهوم غریب و بدتر از اون یه سوال ناآشناست.
کاش مهلت داشتم، یا به عبارت بهتر
به خودم مهلت میدادم تا فرای شناخت اولیه ی خودم، از هویت خودم خبردار بشم...