Ammar Acarlıoğlu 🇹🇷

Herkes İran’dan bahsediyor. Hamaney’den bahsediyor. İsrail’den bahsediyor!! Ben ise başka bir şey görüyorum. Asıl savaş başka bir yerde. Size iki olay sunacağım. Birbirleriyle ilgisiz gibi görünüyorlar. Ama aralarında bir bağ var… ve bunu size açıklayacağım. Birinci olay: ABD, Venezuela’da bir operasyon gerçekleştirdi. Maduro tutuklandı. Herkes “diktatör düştü” dedi. Alkışlayanlar oldu. Bazıları bunun uluslararası hukuka aykırı olduğunu söyledi. Ama kimse şu soruyu sormadı: Venezuela petrolünün en büyük müşterisi kimdi? Çin. Venezuela, günde 800 bin varil petrolü doğrudan Çin’e satıyordu. Maduro gitti… bu hat kesildi. İkinci olay: ABD ve İsrail İran’ı vurdu. Hamaney öldürüldü. Herkes “nükleer tehdit bitti” dedi. Alkışlayanlar oldu. Bazıları bunun uluslararası hukuka aykırı olduğunu söyleyerek protesto etti. Ama kimse şu soruyu sormadı: İran petrolünün en büyük müşterisi kimdi? Çin. İran, günde 1,5 milyon varil petrolü doğrudan Çin’e satıyordu. Savaş başladı… bu hat kesildi. İki farklı ülke. İki farklı kıta. Farklı gerekçeler. Ama müşteri aynı: Çin. Bu tesadüf mü? Hayır. Açıklayayım… Ray Dalio’nun teorisi açıktır: Yükselen bir güç, mevcut güce yaklaştığında çatışma kaçınılmaz olur. Bu film daha önce de izlendi. Almanya yükseldi ve Britanya’yı geçmeye yaklaştı. Sonuç: I. Dünya Savaşı. Japonya yükseldi ve Pasifik’te Amerika’ya yaklaştı. Sonuç: II. Dünya Savaşı. Sovyetler Birliği yükseldi ve Amerika’ya meydan okudu. Sonuç: Soğuk Savaş. Şimdi Çin’e bakalım. Çin tek başına dünya üretiminin %28’ini gerçekleştiriyor ve her yıl Amerika’ya biraz daha yaklaşıyor. Analistlerin tahminleri açık: 2030’a gelindiğinde Çin dünyanın en büyük ekonomisi olacak. Bu, Amerika için varoluşsal bir krizdir. Her büyük güç için en tehlikeli an, rakibinin onu geçmeye en çok yaklaştığı andır. Ya o anda onu durdurursun… ya da daha sonra durduramazsın. Şu anda gördüğünüz her şey, bu sürecin bir parçasıdır. Nasıl? Çin petrolünün %73’ünü ithal ediyor. Kendi üretimi yetmiyor. Şöyle düşünün: Karşınızda devasa bir motor var. Çok güçlü. Dünya üretiminin dörtte birini döndürüyor. Durdurulamaz gibi görünüyor. Ama bir zayıf noktası var: Yakıtını kendi üretmiyor. Bu motorun dört yakıt hattı var: Birincisi: Venezuela İkincisi: İran Üçüncüsü: Rusya Dördüncüsü: Suudi Arabistan ABD ne yapıyor? Hatları kesiyor. Venezuela kesildi. İran kesildi. Rusya yaptırımlarla sınırlandı. Suudi Arabistan? Savaşla birlikte üretim geriledi. Bir motoru durdurmak için onunla savaşmana gerek yoktur. Yakıtını kes… kendiliğinden durur. Şunu not edin: Venezuela’dan kesilen: günde 800 bin varil İran’dan kesilen: günde 1,5 milyon varil Toplam: 2,3 milyon varil Çin’in günlük ithalatı: yaklaşık 11 milyon varil. Sadece iki ay içinde Çin’in tedarikinin %20’si kesildi. Ve kimse fark etmedi… çünkü herkes İran’a bakıyordu. Ama enerji tek cephe değil. Çin başka bir şey daha inşa ediyordu: Modern İpek Yolu. Pekin’den Avrupa’nın kalbine uzanan dev bir ticaret ağı. Demiryolları, limanlar, boru hatları, trilyon dolarlık yatırımlar. Neden? Çünkü Avrupa ile ticareti kontrol eden… küresel ekonomiyi kontrol eder. Ve Avrupa, Çin’e yöneliyordu. Almanya: Birinci ticaret ortağı artık Amerika değil, Çin. Fransa: Yeni anlaşmalar imzalıyor. İtalya: Resmen projeye katıldı. Avrupa yavaş yavaş Amerika’dan uzaklaşıyor, Çin’e yaklaşıyordu. Bu da Amerika için ikinci bir krizdi. Birincisi: Çin’in ekonomik yükselişi. İkincisi: Avrupa’nın kaybı. Amerika Avrupa’yı kaybederse geriye ne kalır? Silah ve dolar. Bu da tek başına yeterli değildir. Tam o sırada… İran vuruldu. İran, İpek Yolu’nun kilit geçiş noktalarından biriydi. İstikrarı, Çin’in Avrupa’ya ulaşması için hayatiydi. Bu istikrar yok edildi. Tek bir hamleyle Amerika iki şey yaptı: Çin’in yakıtını kesti. Ticaret yolunu sekteye uğrattı. Motor yakıtsız… yol kapalı. Peki sonra? Geriye bir nokta kaldı: Tayvan. Neden Tayvan önemli? En gelişmiş çiplerin %90’ı orada üretiliyor. ++👇