Armin Laschet retweetledi
Edith Eger miała 16 lat, gdy trafiła do Auschwitz. Tej samej nocy kazano jej tańczyć przed człowiekiem, który chwilę wcześniej wysłał jej matkę na śmierć.
Przybyła do obozu 22 maja 1944 roku razem z rodziną. Przy selekcji stał Josef Mengele. Jeden gest — i wszystko było przesądzone.
Gdy przyszła kolej na jej matkę, odesłał ją w lewo. Edith chciała pójść za nią, ale Mengele ją zatrzymał. Powiedział, że jeszcze się zobaczą. To była nieprawda.
Tego samego wieczoru odnalazł ją wśród więźniarek. Dowiedział się, że jest tancerką, i kazał jej wystąpić.
Edith zatańczyła.
Zamknęła oczy i przeniosła się gdzie indziej. W swojej wyobraźni nie była już tam. Była w Budapeszcie, w teatrze, wśród muzyki i publiczności. Jej ciało było w obozie. Reszta — nie.
Gdy skończyła, Mengele rzucił jej kawałek chleba.
Podzieliła się nim z innymi kobietami w baraku. Ten gest zapadł w pamięć. Później jedna z nich pomogła jej przeżyć.
A potem przyszło wszystko inne.
Auschwitz, praca przymusowa, przeniesienie do Mauthausen. W końcu — marsz do Gunskirchen: pięćdziesiąt pięć kilometrów pieszo, bez sił. W pewnym momencie Edith upadła — nie była już w stanie iść dalej.
Dwie kobiety ją rozpoznały. Jedna z nich była wśród tych, z którymi dzieliła chleb. Razem z siostrą Magdą podniosły ją i poniosły dalej.
Obóz w Gunskirchen był ostatnim etapem: głód, ciała wszędzie, żadnej pomocy.
4 maja 1945 roku dotarli amerykańscy żołnierze. Edith leżała na ziemi wśród ciał, ale wciąż żyła. Jeden z żołnierzy zauważył ruch i wyciągnął ją stamtąd.
Miała 17 lat.
Po wojnie wróciła do domu. Odnalazła siostrę Klarę. Próbowała odbudować życie: wyszła za mąż, miała dzieci, opuściła Węgry i wyjechała do Stanów Zjednoczonych.
Przez wiele lat nie mówiła o tym, co przeżyła.
Później spotkała Viktora Frankla — i to spotkanie zmieniło kierunek jej życia. Wróciła do nauki i w wieku pięćdziesięciu lat uzyskała doktorat z psychologii klinicznej. Zaczęła pracować z ludźmi dotkniętymi głębokimi traumami.
W 1980 roku wróciła do Auschwitz. Przeszła przez obóz już jako dorosła kobieta i powiedziała, że właśnie tam zdołała zrobić jedną ważną rzecz — wybaczyć samej sobie, że przeżyła.
Nie tym, którzy ją skrzywdzili. Sobie.
W 2017 roku opublikowała książkę „The Choice”, która znalazła czytelników w wielu krajach.
Dziś nadal mówi, pracuje i dzieli się swoją historią.
Jedne z ostatnich słów, jakie usłyszała od matki w kolejce w Auschwitz, brzmiały: nikt nie może odebrać ci tego, co nosisz w swojej głowie.
Edith Eger zbudowała całe swoje życie na tych słowach.
Źródło: Źródło Empatii Facebook.
Holokaust nie spadł z nieba. To ludzie go przynieśli. I nie, nie tylko Niemcy.
Polski
