چرا روشنفکران و نخبگان جامعه جایی در میدانهای گفتگو در شهر ندارند؟ چرا نه دعوت میشوند و نه تریبونی برایشان هست؟ چه کسی به یک جریان خاص حق داده به جای مردم حرف بزند و برایشان تعیین تکلیف کند؟ رئیسشان که دیپلمات کوچه بنبست بود، کشور را هم به بنبست رساندهاند.
توی رابطه عاطفی شانس نیاوردم
توی انتخاب رشته و شغل شانس نیاوردم
توی روابط دوستانه شانس نیاوردم
۳۲ سال از اول تا اخرشو فقط گند زدم
چیکار کنم با این همه حس ناکامی؟