𝐀𝐖𝐒𝐓 🌻

วินาทีนั้น ชวัลวิทย์ ตกหลุมรัก ณัฐชานันท์ ตลอดกาล ♡

วินาทีนั้น ชวัลวิทย์ ตกหลุมรัก ณัฐชานันท์ ตลอดกาล ♡

วินาทีนั้น ชวัลวิทย์ ตกหลุมรัก ณัฐชานันท์ ตลอดกาล ♡

ตั้งแต่วันที่แอบยืนมองอยู่ห่างๆในชุดนักเรียนธรรมดา จนวันหนึ่งจากเสื้อนักเรียนสีขาวเรียบๆกลายเป็นวันที่ได้ยืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง แต่เป็นฐานะเจ้าบ่าวในชุดแต่งงานที่อีกคนมองกลับมาด้วยสายตาแบบเดียวกัน ความรู้สึกเหมือนฝันเลยเนอะ จากแอบรักกลายเป็นได้รัก จากยืนอยู่ไกลๆกลายเป็นยืนเคียงข้าง และในวินาทีที่ได้จับมือกันจริงๆ มันไม่ใช่แค่ความดีใจแต่มันคือความรู้สึกว่า ทุกการรอคอยของทั้งสองคนที่ผ่านมามันมีความหมายทั้งหมดเลย ยินดีกับความรักของทั้งคู่มากจริงๆ 🥹

วินาทีนั้น ชวัลวิทย์ ตกหลุมรัก ณัฐชานันท์ ตลอดกาล ♡

วินาทีนั้น ชวัลวิทย์ ตกหลุมรัก ณัฐชานันท์ ตลอดกาล ♡

วินาทีนั้น ชวัลวิทย์ ตกหลุมรัก ณัฐชานันท์ ตลอดกาล ♡

วินาทีนั้น ชวัลวิทย์ ตกหลุมรัก ณัฐชานันท์ ตลอดกาล ♡

บางคู่ก็ไม่เหมือนคู่ชิป เหมือนคู่ชีวิตมากกว่า เช่นแม็กกี้บาส 🙂‍↕️

บางคู่ก็ไม่เหมือนคู่ชิป เหมือนคู่ชีวิตมากกว่า เช่นแม็กกี้บาส 🙂‍↕️

ภายในงานมีผู้คนมากมายโดยเฉพาะบรรดาลูกหลานตระกูลใหญ่ที่ต่างก็รู้ดีว่าคุณหนูเป็นคู่หมั้นของท่านชาย แต่ถึงจะรู้แบบนั้นก็ยังมีคนกล้าเข้ามาทัก "สวัสดีครับคุณหนู" ชายหนุ่มคนหนึ่งยิ้มทักทายอย่างสุภาพ "สวัสดีครับ คุณ.." คนตัวเล็กยื่นมือไปรับเครื่องดื่มหันไปยิ้มตอบ "มีอะไรกับคู่หมั้นผม" ยังไม่ทันพูดจบก็มีเงาร่างสูงเข้ามายืนข้างหลัง มือใหญ่เอื้อมไปวางไว้ที่เอวคนข้างกายอย่างเป็นธรรมชาติ เสียงทุ้มเรียบแต่หนักแน่นจนบรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที คนตัวเล็กชะงักหันไปมองคนด้านหลังอย่างงงๆ "เอ่อ ไม่มีอะไรครับ แค่ทักทาย" ชายคนนั้นรีบถอยทันที ร่างสูงไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงดึงแก้วน้ำในมือน้องออก แล้วเปลี่ยนเป็นแก้วใหม่ให้ "อย่ารับของจากคนแปลกหน้า" "เขาไม่ได้แปลกหน้า คงเป็นคุณชายจากตระกูลไหนสักตระกูลหนึ่ง" "สำหรับผม แปลก" คำตอบสั้นๆแบบไม่เปิดช่องให้เถียงจน น้องเริ่มงอแงทันที "คุณก็เป็นแบบนี้ตลอด บอกว่าไม่สนใจ แต่พอมีคนเข้ามาคุยก็ทำเหมือนผมเป็นของตัวเอง" เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะก้มลงเล็กน้อย จนระดับสายตาเท่ากัน "ก็เป็นของผมอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"คนตัวเล็กกระตุกวูบกับคำพูดนั้น "ใคร ใครว่า" "สัญญาหมั้น" ร่างสูงตอบนิ่งๆ "หรือคุณหนูลืม" "มันก็แค่ข้อตกลงของผู้ใหญ่ ท่านชายไม่ได้สนใจอยู่แล้วนี่" คนตัวเล็กพยายามเถียง แต่เสียงเริ่มเบาลงเรื่อยๆจนร่างสูงยิ้มจางๆเป็นครั้งแรก "งั้นก็ดี" "ดีอะไร" "จะได้ไม่มีใครคิดว่าผมต้องเกรงใจ" พูดจบ มือใหญ่ก็ดึงข้อมือเล็กเข้ามาใกล้ "คุณ ปล่อยได้แล้ว" "ไม่ปล่อย" คนทั้งงานเริ่มมองมาแต่เขาไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย สำหรับเขาไม่ว่าใครจะอยู่ตรงนั้น พื้นที่รอบตัวน้องคืออาณาเขตของเขาทั้งหมด "ถึงแล้ว" เสียงทุ้มดังขึ้นก่อนที่คนตัวเล็กจะรีบเปิดประตูลงจากรถทันทีแต่พอเงยหน้าขึ้น "เดี๋ยวนะ นี่มันไม่ใช่บ้านผม" คฤหาสน์หลังใหญ่ตรงหน้า โอ่อ่าจนไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นของใคร "คุณมาผิดที่แล้ว" "ไม่ผิด" "ไม่ผิดได้ยังไง นี่มันบ้านคุณ" "อืม" ตอบสั้นๆเหมือนไม่มีอะไรจนน้องเริ่มหงุดหงิด "พ่อกับแม่คุณฝากไว้" "ห๊ะ" "ท่านไปต่างประเทศ" "ผมรู้แต่" "ฝากให้ผมดูแลคุณ" 22.35น. "คุณหนูครับ ท่านชายเรียก" "ไม่ไป" ตอบทันทีแล้วก้มหน้าก้มตากินขนมต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "แต่ท่านชาย" "บอกไปเลยว่าผมไม่ว่าง" "ไม่ว่างอะไร" ไม่ถึงนาทีประตูห้องก็เปิดออกโดยไม่เคาะ เสียงทุ้มดังขึ้นเรียบๆ คนตัวเล็กสะดุ้งทันทีแทบสำลักขนมในปาก "คุณเข้ามาทำไมเนี่ย" "มาหาคู่หมั้น" ตอบด้วยใบหน้านิ่งเฉยเหมือนเดิมก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ "กินอะไร" "ขนม" น้องตอบเสียงแข็ง พยายามทำหน้างอน เขาถอนหายใจเบาๆแล้วยื่นมือไปเช็ดเศษครีมที่มุมปากให้ "เลอะหมดแล้ว" "ผมเช็ดเองก็ได้" "ช้า" ตอบสั้นๆ พร้อมใช้นิ้วเกลี่ยเบาๆอีกครั้ง ใกล้เกินไปจนได้ยินเสียงหายใจของอีกฝ่ายชัดเจน "อยากกินอีกไหม" "อะไร" "ขนมร้านที่คุณชอบ" คนตัวเล็กตาเป็นประกายทันที "ร้านเดิมใช่ไหม" "อืม" "ซื้อให้ผมเหรอ" ร่างสูงพยักหน้าเบาๆก่อนจะเอ่ยต่อ "ถ้ามาเอาเอง ที่ห้องผม" "ห๊ะ" คนตัวเล็กชะงักไปแต่ก็คิดถึงขนมที่ตัวเองชอบ ร้านนี้เป็นร้านโปรดถ้าไม่ได้กินตอนนี้คงเสียดายแย่ "เอามาให้ตรงนี้ก็ได้นี่" "งั้นไม่ให้" สุดท้ายน้องก็เดินตามออกไปอย่างว่าง่าย กล่องขนมบนโต๊ะถูกกวาดจนเกือบหมด น้องนั่งพิงโซฟา แก้มป่องเล็กน้อยจากการเคี้ยวคำสุดท้าย "อิ่มแล้ว"เสียงงึมงำเบาๆ ร่างสูงที่นั่งมองอยู่เงียบๆเหลือบตามองอีกฝ่ายตั้งแต่ต้นจนจบ "อร่อยไหม" "อร่อยครับ" ตอบทั้งที่ยังไม่ลืมตาดี แล้วเงียบไปครู่หนึ่ง "ง่วง" พูดพลางเริ่มเอียงศีรษะ มือที่ถือขนมอยู่ค่อยๆคลายออก ก่อนที่เจ้าตัวจะเผลอหลับไปทั้งแบบนั้น "หลับง่ายขนาดนี้เลย" เขาลุกขึ้นช้าๆเดินเข้าไปใกล้ ปลายนิ้วแตะแก้มนิ่มเบาๆไม่มีเสียงตอบมีแค่ลมหายใจสม่ำเสมอ สายตาคมที่มองภาพนั้นอ่อนลงอย่างชัดเจนก่อนจะช้อนตัวอีกฝ่ายขึ้นมาอุ้มอย่างระวังเหมือนกลัวว่าจะตื่น น้องขยับนิดหนึ่งในอ้อมแขนแต่ก็แค่ซุกเข้ามาใกล้กว่าเดิม เขาวางน้องลงบนเตียงเบาๆจัดผ้าห่มให้เรียบร้อย กำลังจะผละออกแต่มือเล็กกลับคว้าชายเสื้อไว้ "อย่า" น้ำเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน "ไม่ให้ไปเหรอ" เขาหยุดนิ่งมองใบหน้าที่กำลังหลับสนิท ไม่มีคำตอบ มีแค่การจับเสื้อเขาแน่นขึ้นกว่าเดิม สุดท้ายเขาก็ขึ้นไปนอนข้างๆ ทันทีที่เอนตัวลงน้องก็ขยับเข้ามาเองซุกเข้าที่อก เขาค่อยๆโอบกลับ "แบบนี้ทุกที" สายตามองอีกฝ่ายที่หลับไม่รู้เรื่อง ก่อนจะยกมือขึ้นลูบผมอย่างเอ็นดู "เลี้ยงง่ายจริงๆ" เสียงทุ้มเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อเบาๆ "อิ่มก็หลับ" "ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ดื้อ" เขาก้มลงจนหน้าผากแตะลงเบาๆกับผมนิ่มนั้น น้องขยับอีกนิดเหมือนจะตอบโต้แต่ก็ยังหลับสนิทเหมือนเดิม ร่างสูงหัวเราะเบาๆในลำคอ ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นเล็กน้อย และคืนนั้นคนที่บอกว่าจะนอนแยกห้องก็กลายเป็นคนที่นอนอยู่ในอ้อมแขนของเขาโดยไม่รู้ตัว

บางคู่ก็ไม่เหมือนคู่ชิป เหมือนคู่ชีวิตมากกว่า เช่นแม็กกี้บาส 🙂‍↕️