Ayla

بسیجیا جدی جدی میخوان برن بالا درخت موشعلی رو نجات بدن 🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣

به وقتِ سه اسفند… که قراره شمع تولدِ ۲۳ سالگیمو فوت کنم... نمی‌دونم باید آرزو کنم یا فقط به شعله‌ شمع خیره بمونم و فکر کنم چطور از این سال گذشتم…. امسال… شاید بدترین سالِ زندگیم بود. از هر طرف یه چیزی توی دلم شکست. خیلی آسیب دیدم… خیلی آدما از زندگیم رفتن… و بیشتر از هر وقت دیگه‌ای تنهایی رو فهمیدم. حاشیه‌ها، دردسرها، حرف‌ها و سکوت‌هایی که سنگین‌تر از هر فریادی بودند، دورم حلقه زدن. کسی که با همه‌ی وجودم دوستش داشتم، عاشقانه می‌پرستیدمش کسی که فکر می‌کردم همیشه کنارمه، ناگهان و بی‌هیچ دلیل منطقی منو ترک کرد… و من موندم با کلی سؤال بی‌جواب و دلی که هر شب دوباره بعد از اون شب شکست. دوستایی که فکر می‌کردم همیشه می‌مونن، یکی‌یکی از زندگیم محو شدن. ترس رو از نزدیک حس کردم؛ ترس از جون، از آینده، از مرگ. جنگ دیدم، تظاهرات دیدم، کشته شدن جوونامونو دیدم… جوونهایی که حتی فرصتِ زندگیو پیدا نکردن… و هر خبر یه تیکه از روحم رو با خودش کشت. دیدنِ مادرم روی تخت بیمارستان بزرگ‌ترین دردی بود که تا عمقِ استخوونم نشست.. شبایی بود که از فشار عصبی سر از بیمارستان درآوردم، با سرم‌هایی که فقط جسممو سرپا نگه میداشتن، نه روحمو.. شبایی رو یادمه که وسط خیابون نشستم، روی آسفالت سرد، با مشت‌هایی که از شدتِ خشم و درموندگی به زمین می‌کوبیدم، و اونقدر گریه می‌کردم که صدام می‌برید و دستام پر از خون میشد… انگار می‌خواستم تمامِ دردِ دنیارو از سینم بیرون بکشم و نمیشد. حس می‌کنم توی این یه سال، پنج سال پیر شدم. خیلی چیزا توی من عوض شد، خیلی چیزا شکست، و اون آدمِ معصوم قبلی انگار یه جا توی گذشته جا موند. گاهی هنوزم نمی‌فهمم چطوری زنده موندم. چطوری از اون همه شبِ سخت رد شدم. ولی یه چیزو مطمئنم… من هنوز اینجام. با قلبی زخمی، اما تپنده. با چشمایی خسته، اما بیدار. با روحی که هزار بار شکست، اما کامل تسلیم نشد. شاید امسال وقتی شمعارو فوت کنم، آرزو نکنم همه‌چی یه‌دفعه درست شه. شاید فقط آرزو کنم آروم‌تر بشم… یه کم کمتر درد بکشم… و دوباره یاد بگیرم بدون ترس نفس بکشم. چون با همه‌ی این اتفاقا، من دووم آوردم. و شاید همین که هنوز وایسادم، بزرگ‌ترین پیروزیِ خاموشِ زندگیم باشه.. و اگه این سال یه چیزی بهم یاد داده باشه، اینه که حتی وقتی فکر می‌کنی همه‌چی تموم شده، یه جای کوچیک توی دلت هنوز یه نوری هست… یه صدای آروم که میگه: «هنوز تموم نشده… هنوز میشه ادامه داد.» به امید آزادی🖤