13ruttyyy

เพราะไม่ชอบอธิบายก็เลยปล่อยให้ตัวเองถูกตัดสินอยู่บ่อยๆ

การรักษาสุขภาพจิตเป็นสิ่งที่ราคาแพง และใช้เวลายาวนานกว่าใจเราจะกลับมาเป็นปกติ เพราะฉะนั้นแล้ว อย่าเสียเวลาไปกับคนที่ทัศนคติไม่แมตซ์กับเราไม่ว่าเขาคนนั้นจะเป็นใครก็ตาม อย่าเขิลอายที่จะปฏิเสธในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบ และอย่ามีศักดิ์ศรีอะไรมากมายกับคนที่เขารักเรา และเราก็รักเขาเหมือนกัน

พาร์ทที่ไม่ชอบที่สุดของชีวิตคือการจากลา

โกรธแล้วเงียบ คือการโกรธที่น่ากลัวที่สุด

ถ้ามีกันแล้วเสียใจ จะมีทำไมวะ

ทำคนอื่นเขาเสียใจบ่อย ๆ ระวังเขาจะไม่อยากอยู่ด้วยแล้ว

: ไม่ชอบคนแบบไหน ก็อย่าเป็นคนแบบนั้น

พอโตมาก็รู้เลยว่า การทำอะไรเงียบๆคนเดียว คือการเซฟตัวเองได้ดีที่สุด และไม่ต้องพยายามเป็นทุกอย่างให้ใคร จนลืมดูแลความรู้สึกตัวเอง

กุร้องไห้ให้ความห่วยของตัวเองรอบที่ร้อยแล้วมั้ง

ถึงมันจะคาใจ แต่คงไม่พยายามหาคำตอบอีกแล้ว

“คนเก่าคนเดียวที่ควรคิดถึงคือตัวเองคนเก่า”

สิ่งที่น่าใจหายมากที่สุด คือการที่เราหมดไฟกับสิ่งที่ชอบแล้ว ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนเคยชอบ เคยอินกับมันมากแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับไม่รู้สึกอะไรเลย

"เติบโต แตกสลาย เรียนรู้ เริ่มใหม่ ก็แค่นี้"

พอคิดดูแล้วก็นึกได้ว่าชั้นผ่านเรื่องแย่ ๆ ไปได้ด้วยตัวเองตลอดเลยอะ ตลกแต่ก็เศร้าน่าดู

ประโยคนี้โคตรจริง

" จงเติบโตไปพร้อมกับความเข้าใจ ว่าทุกสิ่งบนโลกใบนี้ไม่มีอะไรได้ดั่งใจเราไปซะทุกอย่าง "

" ถึงจะคาใจแค่ไหน แต่ก็จะไม่ถามแล้ว "

ยืนยันว่าชอบตัวเองตอนไม่เสียใจกับเรื่องอะไรเลยมากที่สุดแล้ว

ไม่เป็นไร