دلیل خیلی از رنجشهای ما اینه که به اندازه شخصیت خودمون کسی رو تحویل میگیریم نه به اندازه ظرفیت اون شخص، خیلی از آدمها وقتی بهشون احترام میذاری بجای اینکه فکر کنن تو خوبی، فکر میکنن خودشون تافته جدا بافتهان.
انگار که همهی زندگیم یه تلاش کشدار و لجوجانهست در راستای زندگیکردن خارج از سر و تنم و نتیجه در نهایت همیشه یه اصابت تکرارشوندهست به پوست و استخون و دیوار.