Prof. Dr. İbrahim Barut 🇹🇷

URFA’DA YAŞANMIŞ BİR OLAY... Urfa’ya atanan yabancı bir öğretmen; göreve başladıktan birkaç gün sonra telefonda, memleketinden bir arkadaşı ile konuşuyormuş. Arkadaşı sormuş: “Urfa nasıl? Memnun musun?” O da, cevap vermiş: “Vallahi kardeş, Urfa çok güzel bir yer. Çok memnunum. Çok misafirperver insanlar. Ayrıca yemekleri çok güzel! Özellikle yemek konusunda hiç sıkıntı çekmiyorum burada.” “Nasıl?” “Çok güzel bir uygulama var burada! Fırına gidiyorsun, tepsilerde çeşit çeşit yemekler, şişlerde pişmiş patlıcan ve biberler var. Hepsi yenmeye hazır. Birkaç ekmek alıyorsun, yanında da o tepsilerden istediğini alıp götürüyor, evde afiyetle yiyorsun. Hepsi birbirinden lezzetli. Hayatımda bu kadar güzel yemek yemedim diyebilirim!” “Ooo! Gerçekten çok güzelmiş!” “Haaa! Söylemeyi unuttum! Tepsilerden para da almıyorlar. Ekmek alman yeterli!” “Nasıııl? Vallahi çok şaşırdım! Ne güzel bir uygulamaymış öyle! Bir yanlışlık olmasın?” “Dedim ya sana; çok misafirperver insanlar!” Bir hafta sonra tekrar arkadaşıyla telefonda görüşüyorlar… Arkadaşına anlatıyor: Geçen hafta sana Urfa’da yemek konusunda sıkıntı çekmiyorum demiştim ya! “Evet!” Dün evde biriken dört beş tepsiyi yıkayıp fırına götürdüm. Fırıncıya: “kardeş ellerinize sağlık, yemekleriniz çok güzel, teşekkür ederim, aha bunlar da boş tepsileriniz!” deyince… Adam çok şaşırdı! Bir bana, bir de elimdeki tepsilere baktı ve… “Ne tepsisi abe!” diye hayret dolu bir ifadeyle sordu. Niye şaşırdığını ilk başta anlamadım. Hemen anlatmaya başladım: “Eee... İşte… Sizden ekmek alırken yanında verdiğiniz tepsiler bunlar!” deyince… Kıyamet koptu! Fırıncı başladı sesini yükseltmeye… “Abe, sen delimisen, manyakmısan yaw! Ne yapti ele! Biz de bırda bir heftadır milletle papaz oldığ, yaka paça birbirimize girdığ! Hergün bi tepsi kaybolidi… O tepsiler bizim değil! Farklı evlerde hezırlanıp pişirmağımız için gelen tepsiler! Biz onları fırınımızda pişiriyığ, getirenler de yanında ekmek alilar. Sen ne yapti yaw!” Vallahi… Ne bileyim kardeş! Ben yabancıyım. Urfa’ya öğretmen olarak atandım. İlk defa geliyorum bu memlekete. İlk geldiğim gün ekmek almak için bu fırına geldim. Baktım fırına her gelen ekmek alıp senden bir şeyler istiyor. Birisi: “Usta! Üç ekmek ver, bir de şuradaki tepsiyi ver!” diyor, veriyorsun. Diğeri: “Ustaaa! İki ekmek ver, bir de şu şişteki patlıcan ve isotları ver!” diyor ve sen de veriyorsun. Her gelen bu şekilde olunca… Ben de her gün gelip hoşuma giden bir tepsi seçip alıyordum. Bunu duyan fırıncı bana: “Yaw Hocam! Sen ne iş açti başımıza! Yaw yeri get, Allahiyi seversey yeri get!” dedi. İnan Çok mahcup oldum. Meğer o tepsiler fırına ait değilmiş. Başkalarınınmış!

Yabancı bir Twitter kullanıcının paylaşımı: -Uber'in hiçbir arabası yok. -Airbnb'nin hiçbir evi yok. -Amazon'un hiçbir mağazası yok. - Spotify'ın hiçbir müziği yok. -Netflix'in sinema salonu yok. Aracılar (aracı platformlar) her zaman en çok kazanan olur.

2026-2027 sezonunda Fenerbahçe forması altında izlemek ister misiniz?

ABD, Küba’nın enerji sistemine müdahale etti. Ülke tamamen karanlıkta kaldı. Milyonlarca insan ABD’nin zulmüne maruz kalıyor.

ÖLEN İNSANLARI LİNÇ ETMEK.. KARS’taki evimiz Şehir Mezarlığı’na giden yolun üstündeydi. “Ölü Arabası” dediğimiz cenaze nakil araçları evimizin de bulunduğu ana caddeden geçerdi. Bize birisi mi öğretmişti; yoksa kendiliğinden bir refleks miydi tam bilemiyorum… Ancak önümüzden ne zaman bir “ölü arabası” geçse hemen ayağa kalkar “saygı duruşu”na geçerdik. Top oynuyorsak maçı durdururduk. Keza bu “saygı” büyüklerimizde daha farklı uygulamalarla gösterirdi kendini. Bir komşu hayatını kaybetmişse TV açılmazdı. TV, sadece “haberler” başlayınca “düşük ses”le açılır haberler bitince yeniden kapatılırdı. Komşuda cenaze varken TV açmak çok büyük saygısızlık ve ayıptı. Yine bu gelenekler arasında komşunun düğünü ile başka bir komşunun cenaze töreni / yas tarihleri çakışırsa; düğün hazırlıklarını tamamlayan taraf gider, durunu izah eder cenaze sahibinden nezaketen “izin” alırdı. 80’ler 90’lardan bahsediyorum… Nereden nereye geldik… Şimdi ise “tanınmış” bir insan ölmeye görsün.. Binlerce kişi sanki “o an”ı bekliyormuşçasına içinde ne varsa döküyor ortalığa… Üstelik artık kendisini hiçbir şekilde savunamayacak bir “ölü”nün ardından… Biz “Ölünün arkasından konuşulmaz” kültürü ile büyüyen insanlarız. Sahi bu topluma ne oldu da “ölünün arkasından konuşulmaz” noktasından ölen insanları kolektif lince tabi tutar hale geldi?