Begin 🫧

สิ่งที่ได้ไปต่อในปี 2026 : LYKN

โตมาเพิ่งรู้ว่าความเหนื่อยจริงๆ ไม่ได้มาจากงานอย่างเดียว แต่มาจากการพยายามทำทุกอย่างให้ดี ทั้งที่ข้างในแทบไม่เหลือแรงแล้ว อยากรวยนะ ไม่ใช่เพราะโลภ แค่อยากใช้ชีวิตแบบไม่ต้องกังวลทุกวัน อยากซื้อของโดยไม่ต้องคำนวณ อยากพักโดยไม่รู้สึกผิด อยากมีเงินมากพอที่จะดูแลตัวเองและคนที่รักได้บ้าง แค่นั้นเอง

เสียใจแค่ไหนก็ต้องตื่นมาใช้ชีวิต,

ใครรีทวิต ขอให้พรุ่งนี้เป็นวันที่โชคดีที่สุด

พอถึงจุดที่เหนื่อยมากๆ แค่มีใครสักคนมาถามว่า “เป็นยังไงบ้าง โอเคไหม” ก็อยากร้องไห้แบบน้ำตาทะลักเฉยเลย เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก คงเหนื่อยสะสมและไม่มีเวลาให้ฮีลใจตัวเองเลยล่ะมั้ง

จะเครียดไปทำไม พรุ่งนี้กูอาจจะเสียชีวิต ใครจะรู้

บอกตัวเอง อย่าเก็บมาคิดเยอะ,

ไม่ว่าเขาจะทำอะไรนี่ก็รู้สึกชื่นชมอยู่เสมอจริง ๆ มันอาจดูธรรมดาสำหรับคนอื่น แต่สำหรับเราเขาเก่งมาก ๆ อยากชมวันละพันครั้ง

ประโยคจากหนังสือ นิพพานแห่งฝัน , Thelittleteapot เขียน

Manifesting

เมื่อจังหวะชีวิตมาถึง ”สิ่งดีๆจะเกิดขึ้นเอง“

รู้เลยว่าจิตใจดีขึ้นแล้วก็ตอนเจอเรื่องโชคร้ายแล้วขำ แบบ เออๆ กุว่าแล้ว แต่ช่างมันเถอะ เดี๋ยวก็มีเรื่องดีๆ เข้ามาอีกแหละ ชีวิตก็เช่นนี้

ถ้าชีวิตถึงจุดที่พยุงสังขารตัวเองไปโรงพยาบาลคนเดียวได้ชีวิตนี้ก็ไม่ต้องกลัวรึแคร์อะไรใครละ พาร์ทนึงของชีวิตเวลาป่วยคือมันต้องการคนดูแลเพราะเป็นช่วงที่สภาพร่างกายและจิตใจอ่อนแอจัดๆ แต่ถ้าต้องนอนพักฟื้นดูแลตัวเองได้จนหายดี คือชีวิตมึงผ่านจุดสุดยอดของการใช้ชีวิตคนเดียวได้เก่งแล้วอ่ะ

"you're a strong person, you handled everything so bravely" Me when I sit alone.

ความเหงาในวัยผู้ใหญ่ มันไม่ใช่การไม่มีเพื่อนกินข้าว ไม่มีเพื่อนไปเที่ยว แต่มันคือการที่เราเจอเรื่องดีๆ หรือแม้แต่เรื่องร้ายๆที่มันดูเล็กน้อยมากๆ ในชีวิตประจำวัน แต่ไม่รู้จะเล่าให้ใครฟัง

Mood

Claim it

หากฉันหายไป ได้โปรดรู้ไว้ ชีวิตกำลังรุมกระทืบฉันอยู่

จงอยู่กับคนที่เขารักคุณ แม้ในวันที่คุณไม่รักตัวเอง

โตขึ้นจึงรู้ว่า บางคนโตขึ้นจากอายุ แต่บางคนโตขึ้นจากความผิดหวัง อายุ ทำให้เราแก่ขึ้นได้ แต่ความผิดหวัง ทำให้เราเข้าใจชีวิตมากขึ้น คนที่ไม่เคยผิดหวังเลย อาจยังเชื่อว่า ทุกคนจะอยู่กับเราตลอดไป อาจยังเชื่อว่า ความรักอย่างเดียวเพียงพอ อาจยังเชื่อว่า ถ้าเราดีพอ ทุกอย่างจะลงเอยอย่างสวยงาม แต่พอวันหนึ่ง ชีวิตพาเราไปเจอ การถูกเมินเฉย การสูญเสีย การจากลา หรือการพยายามเต็มที่แล้ว แต่ยังไม่สมหวัง เราจะเริ่มโตขึ้นแบบเงียบๆ โตขึ้นจนรู้ว่า บางเรื่องในชีวิต ไม่มีคำตอบ โตขึ้นจนรู้ว่า ไม่ใช่ทุกความสัมพันธ์ จะรักษาไว้ได้ด้วยความรัก และโตขึ้นจนเข้าใจว่า บางครั้ง สิ่งที่ดีที่สุดที่เราทำได้ ไม่ใช่การยื้อ แต่คือการยอมรับ ความผิดหวัง จึงไม่ได้น่ากลัวที่สุด สิ่งที่น่ากลัวกว่า คือการเจ็บปวดแล้ว ไม่เรียนรู้อะไรเลย เพราะบางคน แม้อายุจะมากขึ้นทุกปี แต่หัวใจยังคงวิ่งไล่หาการยอมรับจากคนอื่น ยังคงโกรธโลก เมื่ออะไรไม่เป็นดั่งใจ ยังคงพังทลาย ทุกครั้งที่ชีวิตไม่เลือกตัวเอง ขณะที่บางคน แม้ผ่านคืนที่หนักหนา แต่กลับอ่อนโยนขึ้น เข้าใจคนมากขึ้น คาดหวังน้อยลง และรู้ว่าความสุขที่แท้จริง อาจไม่ใช่การได้ทุกอย่าง แต่คือการอยู่กับความจริงได้ โดยไม่เกลียดชีวิต สุดท้ายแล้ว การเติบโตที่แท้จริง อาจไม่ใช่การที่เราอายุมากขึ้น แต่อาจเป็นวันที่ เรายิ้มได้อีกครั้ง หลังจากเคยผิดหวังมากที่สุดในชีวิต.