Behrad Javed

وقتی موفقیت مال ماست و شکست تقصیر بقیه در کار تیمی، یک الگوی تکراری وجود دارد که تقریباً همه آن را تجربه کرده‌ایم: وقتی پروژه موفق می‌شود، نقش خودمان پررنگ است؛ وقتی شکست می‌خورد، شرایط، بازار یا دیگران مقصرند. ذهن انسان حسابدار بااستعدادی است، مخصوصاً وقتی پای تصویر شخصی در میان باشد. این الگو در ظاهر بی‌خطر است، اما در عمل روابط تیمی را فرسایش می‌دهد. ارزیابی‌ها غیرواقعی می‌شوند و یادگیری جمعی متوقف می‌شود. چون اگر شکست همیشه بیرونی باشد، دلیلی برای اصلاح درونی وجود ندارد. جایی که این مسئله خطرناک‌تر می‌شود، سطح مدیریت است؛ جایی که تصمیم‌گیرنده، بازخورد واقعی را نمی‌شنود. پذیرش سهم خود در خطا، شاید خوشایند نباشد، اما تیمی که مسئولیت را تقسیم می‌کند، بسیار سریع‌تر رشد می‌کند. موفقیت، وقتی مشترک روایت شود، پایدارتر است.

اگر سنی دارید شاید کمودرو ۶۴ را به خاطر داشته باشید و اینکه بازی یا برنامه‌ها روی نوار کاست بود و خواندنش کلی طول می‌کشید شاید بعد از این همه سال برایتان جالب باشد که در یک نوار کاست چقدر داده میتوان ذخیره کرد. در مورد کمودور حدود ۳۰۰ تا ۴۰۰ کیلوبایت بوده