บีมาย

ไปกันใหญ่และประเทศไทย

Me assusta a nova geração ainda não ter um protagonista marcante.

เอาจิง ในฐานะคนที่ชิปเฮย์จิคาซึฮะ นี่นอยกับบทโมมิจิมากๆ คือไม่ได้โทษตัวละคร ต้องโทษคนเขียนอ่ะ ทำไมถึงเขียนให้โมมิจิอยากแย่งเฮย์จิจากคาซึฮะขนาดนั้นอ่ะ ขนาดรู้ว่าสองคนนี้คบกันแล้วยังไม่ยอมแพ้ คือค่ดจะนอย แถมบทยังเขียนให้โมมิจิพูดกดคาซึฮะตลอดเลย ในฐานะแม่เฮย์คาซึคือค่ดจะเสียครส😭😭

คือนี่พึ่งไปสพก.มา ตอนแรกก็คิดว่าไม่มีอะไร เค้าคงเรียกไปเพราะเห็นตัวเลขรายได้เราเฉยๆ แล้วก็ได้คุยกันเรื่องจด vat เค้าบอกว่าต้องจด! นี่ก็อธิบายไปตามที่คนเคยมาแชร์กันเลย แต่เค้าก็บอกนิยายไม่เข้าข่ายตำราเรียน คุยๆกันสักพักเค้าเลยบอกให้เขียนจดหมายส่งไปให้ทางทีมกฎหมายหารือกัน(1)

ทุกคนอันนี้เราแค่ออกมาแชร์จากที่เห็นนักเขียนหลายคนออกมาโชว์ยอด รายได้ หรือความสำเร็จที่เขาทำได้กันเฉยๆนะคะ เลยรู้สึกว่าอาชีพนี้ถ้าไปได้ไกลก็ไปได้ไกลมากจริงๆ เราเข้าใจค่ะว่าทุกสายงานมีการแข่งขันและไม่ได้ง่ายสำหรับทุกคน มันมีทั้งคนที่ไปได้ดีและคนที่เหนื่อยกับการแข่งขันเหมือนกัน ไม่ได้ตั้งใจจะขายฝันอะไรนะคะ 🥺

ส่วนตัวคิดว่านักเขียนนิยายออนไลน์นะคะ หลายคนอาจมองว่าเป็นงานอดิเรกหรือรายได้ไม่เยอะ แต่จริงๆถ้ามีฐานนักอ่านดี ติดเหรียญ ติดอันดับ หรือได้ทำอีบุ๊ก รายได้ค่อนข้างโหดเลย ยิ่งบางเรื่องถูกซื้อลิขสิทธิ์ ทำซีรี่ส์ ทำการ์ตูน หรือขายต่างประเทศได้อีก คือไปได้ไกลมาก 1. สามารถทำที่บ้าน 2. ไม่ต้องลงทุนสูง แต่สร้างกำไรดี เราเห็นหลายๆนักเขียนหลังบ้านคือยอดโหดกันมากๆๆๆค่ะ

มันจะมีข้อถกเถียงอยู่เรื่อยๆว่า “ทำไมคนถึงรังเกียจการข่มขืนมากกว่าอาชญากรรมอื่น?” ทำไมพระเอกที่ฆ่าคนตายถึงปรับปรุงตัวและเป็นที่นักของนักอ่านได้ แต่พระเอกที่เคยข่มขืนคนถึงไม่ควร? เพราะการข่มขืนเป็นอาชญากรรมเดียวที่ฐานะทางเศรษฐกิจ อุดมการณ์ ความแค้น บังคับให้คุณทำไม่ได้ไง