b.

Bizi bu kadar inciten ölüm değildir

insan dediğin şey koca bir hayalkırıklığı

erkek kardeşin kendi evinde sana kahvaltı hazırlarken sen onu hâlâ 3 yaşında pembe yeleğiyle çekindiği vesikalıktaki haliyle görüyorsundur

bu mevsimde egede yolculuk yapmak yeşile doymak demekmiş

şimdi vakit 2000ler pop şarkılar eşliğinde dans ederek çanta hazırlama vaktidir tatil enerjisiyle dolduk çünkü

bendeki duygusallık öyle ki bazen imkansızlıkları mümkün kılar bazen de beni en dibe çeker

kaybolmam lazım kendimde.

bir avuç toprak dahi olsa bir yere ait olmak

keşke koku hafızam bu kadar kuvvetli olmasaydı

“Izdırabın sonu yok sanma, bu alem de geçer, Ömr-i fani gibidir, gün de geçer, dem de geçer”

çooook yorgunum beni bekleme kaptan (21k adım atmışımdır ve dinlediğim şarkı)

Allahasen bana bi okuyun üfleyin maddi manevi ruhsal bedensel yıprandım sakarlıklarım yüzünden

insan imtihanı şiddetlenince herkes halini sorsun istiyor ama imtihanın amacı zaten Allah'tan başka kimsenin olmadığını anlamak

murat çobanoğlunun sazıyla sözüyle 20.asrın alametlerini değerlendiriyoruz bu sabah da elhamdülillah

her şeyle başa çıkıyorum da şu ‘hiçbir şeyi mi hak etmedim’ hissi kırk yerimden bıçaklıyor

söylediği sözlerin muhatabının anlam dünyasında karşılık bulamayacağını anladığı an insan anlatmaktan vazgeçiyor

birgün kendi kıymetimi öyle bir anlayacağım ki kimsenin kıymeti kalmayacak gözümde

bile isteye kendimi ittiğim dertlere yanayım bu gece de

tamam hayatımız zaten iyi gitmiyordu ama şu son günlerde kötü de gitmeseydi iyiydi

baş ağrısından geçici görme kaybı yaşandığını yaşayarak öğrenmek zorunda değildim mesela

insan bazen asi bir hayale kapılmalı