@petersiebelt@PjwSiebelt
Een elitaire democratie.
Nederland heeft geen gezonde democratie meer, maar een dichtgeklitte incestueuze elite waarin politieke partijen en gesubsidieerde NGO’s al decennia lang hetzelfde bed delen. Wat ooit verzuiling en polderoverleg heette, is verworden tot een systeem van vriendjespolitiek, draaideuren en subsidiekanalen waarbij de kiezer buitenspel staat. Partij en “maatschappelijk middenveld” zijn in de praktijk één en dezelfde bubbel.
Hoe diep zit het?
1. De draaideur draait non-stop
Politici komen uit de NGO-wereld, gaan terug naar de NGO-wereld, en worden ondertussen bewindspersoon. Oud-ministers, Kamerleden en wethouders vinden na hun politieke carrière een goedbetaalde baan bij Oxfam Novib, Cordaid, Hivos, VluchtelingenWerk, Amnesty, FNV of een van de vele migratie-lobbyclubs. En omgekeerd stromen NGO-directeuren en -medewerkers moeiteloos de fracties en ministeries binnen. Dit is geen toeval, dit is een carrièrepad.
2. Ideologische symbiose
Linkse en christelijke partijen (PvdA/GroenLinks, D66, CDA) hebben decennialang hun beleid laten schrijven door de organisaties die zijzelf royaal subsidiëren. NGO’s leveren “onafhankelijke” rapporten en “expertise”, de partijen voeren het uit en pompen vervolgens weer honderden miljoenen euro’s terug via BZ, SZW, OCW en de Postcodeloterij. Een perfecte gesloten geld- en ideeënlus.
3. Met name bij migratie en asiel is het schandalig
De asielindustrie is het schoolvoorbeeld. Partijen met een progressief profiel, gesteund door een legertje gesubsidieerde organisaties (VluchtelingenWerk, INLIA, diverse kerkelijke en linkse actiegroepen), hebben jarenlang een open-grenzenbeleid gedekt en verdedigd. Terwijl gewone Nederlanders de rekening betalen in de vorm van woningnood, overbelaste zorg, scholen en veiligheidsproblemen, draait het ecosysteem van partij, NGO en lokaal bestuur vrolijk door. Kritiek daarop wordt onmiddellijk weggezet als “extreem-rechts”.
De risico’s zijn geen theorie meer
Beleidsbias: NGO’s die voor 70-90% uit overheidsgeld leven, kunnen onmogelijk onafhankelijk adviseren.
Verspilling en activisme met publiek geld: Subsidies vloeien naar lobby, demonstraties, rechtszaken tegen de eigen overheid en politieke campagnes.
Transparantie nagenoeg nihil: Geldstromen zijn complex, via stichtingen, EU-fondsen en loterijgelden. Controle is zwak.
Vertrouwenscrisis: Burgers zien een schaduwmacht die hen niet vertegenwoordigt, maar wel over hen heerst. Het verklaart de groeiende woede en het succes van partijen die dit systeem eindelijk durven aan te pakken.
Regelgeving? Een lachertje.
Er zijn wat gedragscodes en meldplicht voor nevenfuncties, maar die zijn tandeloos. Transparency International en andere organisaties waarschuwen al jaren, maar het systeem beschermt zichzelf. Want wie gaat het aanpakken? Dezelfde partijen die ervan profiteren?
Kortom: De partij-NGO-verstrengeling is geen bug, het is een feature van de Nederlandse consensusdemocratie. Het is structureel, diepgeworteld en funest voor de democratische legitimiteit. Het creëert geen schijn van belangenverstrengeling - het ís belangenverstrengeling. Dit is geen complottheorie. Dit is de dagelijkse realiteit van de polder, betaald met úw belastinggeld. Tijd om het systeem open te breken.
Aan mij zal het liggen. Peter Siebelt Zozzaro Loosdrecht
